frchito

Posts Tagged ‘Homiliya sa Tagalog’

, , , ,

HABANG DUMADAKILA, PAGPAPAKUMBABA!

In Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Homily, Taon K on Agosto 28, 2010 at 18:12

Ika-22 Linggo ng Taon (K)
Agosto 29, 2010

Mga Pagbasa: Eccl 3:17-18, 20, 28-29 / Heb 12:18-19, 22-24a / Lucas 14:1, 7-14

Sa biglang-wari tila magkasalungat ang tinutumbok ng mga pagbasa. Idinidiin ni Sirac ang pangangailangang magpakumbaba, habang dumadakila. May payo pa siya na sadyang tumitiim sa kaibuturan ng damdamin: “Huwag mong saliksikin ang hindi mo kayang malaman.”

Sa kabilang banda, iginigiit ng ikalawang pagbasa ang dapat sana’y binibigyang pansin ng tao – bago natin pagsikapang umangat sa paningin ng kapwa – ang paglapit “kay Jesus, na tagapamagitan ng bagong tipan.” Ang kababaang-loob ay naghahatid sa pagkilala – higit sa lahat sa pagkilala sa dapat kilalanin at pagpugayan bilang tagapamagitan sa Diyos at tao.

Di miminsang sumagi sa ating isipan ang katotohanang ang mga dati ay simpleng tao, sa sandaling umangat sa lipunan ay biglang nagbabago. Marami tayong nakilalang mga taong dati ay napaka payak at mababa ang loob, nguni’t oras na umasenso sa posisyon at pamemera, kaalaman, at kayamanan, ay hindi na natin makilala na. Kasabihan ng mga Romano … “quam mutatus est ab illo!” Ibang-iba na siya ngayon kaysa dati! Nakatuntong lang sa lapag ng kapangyarihan o karangyaan ay hindi na nakakakilala.

Totoo ito sa lahat ng antas ng lipunan. Ang dating ordinaryong tao na naging kongresman ay biglang napakagaling magtalumpati … ang dating simpleng pari sa parokya na naging obispo, ay biglang nagbubuhay prinsipe na nakatira sa “palasyo” at tila laging naghihintay ng pagpupugay ng mga tao. Ang dating simpleng madreng guro lamang noong kabataan, nang makatuntong sa Roma o sa Alemanya, ay umuwing may tatlong dagdag na letra sa pangalan, ay hindi na marating, hindi na makalipon nang wasto, at tila biglang napakahirap nang kausapin! Kay rami kong mga dating simpleng katekista na noong naging madre o pari – at lalu na yaong mga nakapag-aral sa Roma – pagdating ay hindi na marunong magsalita ng Tagalog, at hindi na puedeng magmisa sa mga tuklong o maliliit na bisita o kapilya sa baryo.

Sa halip na mapalapit dahil sa dagdag na kaalaman, ay lalung napalayo dahil sa dagdag na kayabangan! Ilan sa kilala ninyong dati ay simpleng tao ang nag-asal bilang mga prinsipe at prinsesa mapasa paaralan, sa gobyerno, o sa simbahan man?

May mahalagang pahatid sa ating lahat ang mga pagbasa ngayon. Sa ebanghelyo, turo ng Panginoon na huwag iangat ang sarili at hayaang ang Diyos ang siyang mag-angat sa atin. Ascende superius! Humayo ka sa higit na mataas na upuan, kapatid. Hindi na para sa atin ang hanapin ang kataasan. Ang para sa atin ay ang maghintay pagkalooban … bagay na mahirap gawin.

Matindi ang kalungkutan ko – at – inaamin ko – galit sa mga naganap noong Lunes sa Luneta. Galit at lungkot ang nadama ko dahil sa maraming dahilan, na hindi ko na tutuntunin pa. Napag-ukulan na ito ng napakaraming mga komentaryo sa nakaraang linggo. Ang aking lungkot at galit ay may kinalaman sa kawalan ng kakayahang dumama ng dapat para sa kapwa. Bagama’t hindi ako sang-ayon sa ginawa ni Kapitan Mendoza, may kurot sa puso kong kinikilala na siya ay isa ring biktima ng kawalang pandama ng mga taong nagdesisyon sa kaniyang kinabukasan. Simple lamang ang kanyang hiling … nguni’t ang tugon ng kinauukulan ay nagpamalas ng kawalang kakayahang damhin ang tunay na dinadama ng tao – ang kakayahang mag-empatiya sa nagdurugong puso ng isang taong ang tingin sa lahat ng bagay ay tila wala nang solusyon. Hindi rin ako masaya at nagalit rin ako nang makita ko ang pinuno natin na nakangisi sa harap ng kamera habang tinatanong ng mga media. Nagalit ako sapagka’t tila ito ay isang pagmamaliit sa damdamin ng mga nagdadalamhati!

Matindi ang naging bunga ng kawalang pansing ito, ang kawalang kakayahang mag-empatiya sa isang taong nag-aalboroto. Kahiya-hiya ang naging bunga … malagim at nakaririmarim!

Malinaw ang liksyon sa akin nito … habang tumataas sa posisyon ay dapat mas higit na nagsisikap magpakumbaba, at matutong magbasa ng tunay na dinaramdam ng mga taong pinaglilingkuran. Simple lang ito … sa haba ng panunungkulan ng maraming tao, sa dami ng mga pinagdadaanang mga pagsubok, at mga problema, madali na mawala ang hibla ng tunay na pagkatao at pagmamakatao … maaring tumigas ang puso at damdamin, at ituring ang lahat ng mga tao bilang isa lamang numero, isa lamang sa napakaraming suliraning dapat idispatsa nang mabilisan. Hindi nila nabasa ang hinaing ni Kapitan Mendoza … Hindi naiangkop ng pinuno natin ang wastong emosyon na kaakibat ng kalagim-lagim at malungkot na pangyayari.

Nakatatakot matay nating isipin ang umangat at tumaas sa posisyon. Maraming paghamon, maraming pagsubok, at maraming pananagutan. Isa sa mga pangunahing batas na dapat sundin ng mga nais maglingkod ang siyang binibigyang-diin sa mga pagbasa ngayon … habang dumadakila, pagpapakumbaba … Ipagpasa Diyos na lamang natin ang napakagandang pangungusap na ito … “Amice, ascende superius!” “Kaibigan, umakyat ka pa sa itaas.”

, , , , ,

TIPON AT TIPAN

In Catholic Homily, Eukaristiya, Karaniwang Panahon, LIngguhang Pagninilay, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Agosto 18, 2010 at 10:10

Ika-21 Linggo ng Taon (K)
Agosto 22, 2010

Mga Pagbasa: Is 66:18-21 / Heb 12:5-7, 11-13 / Lucas 13:22-30

Ang mga pagbasa natin ngayon ay may kinalaman sa malakihang pagtitipon. Ang pagtitipon ay isa sa mga pangunahing “pangarap” ng Diyos para sa kanyang bayan. “Darating ako upang tipunin ang lahat ng bansa, at mga taong iba’t iba ang wika.” (Unang Pagbasa).

Nagaganap ang pagtitipong ito sa maraming paraan at pagkakataon. Nang buksan ang Summer Olympics sa Beijing, nagtipon ang napakaraming tao mula sa lahat ng sulok ng mundo. Ganoon din noong ganapin kamakailan ang World Cup sa football sa South Africa. Ang pangarap ng Diyos ay tila may katuparan …

Subali’t sa kabila ng katuparan, ay hindi pa natin nakakamit ang kaganapan! Mayroong iba-ibang uri ng pagtitipon sa panahon natin … pagtitipon halimbawa ng mga rebelde, ng mga taong walang pakay kundi manggulo, manira ng kapayapaan at kapakanang pangkalahatan… Malayo pa tayo sa kaganapan ng pangako at pangarap ng Diyos.

Ito mismo ang dahilan kung bakit tayo nagtitipon ngayon. Ito ang simulain at ang katuparan ng pangarap ng Diyos. Wala pang kaganapan, totoo, nguni’t walang kaganapan kung walang simulain at katuparan. Ito ang ginaganap natin tuwing nagtitipon tayo sa liturhiya, lalu na sa Misa.

Mabilis at matagumpay ang mga pagtitipon nagaganap sa lipunan natin. Tumawag ka ng party o gimik, at mabilis pa sa alas kwatro ang mga kabataan. Tumawag ka ng pangkasiyahan at inuman, at kaunti ang mag-aatubili sa pagdalo. Madaling magtipon ang tao kung may laban si Pacquiao. Sa katunayan, tuwing darating ang kanyang laban, kumakaunti ang mga nagsisimba, o naghihintay sa mga Misang pagabi, o maaga sa umaga.

Tunay na “makipot ang pintuan” tungo sa kalangitan. Subali’t ito ang paalaala sa atin ngayon: “Pagsikapan ninyong pumasok sa makipot na pintuan.”

Ano nga ba ang dahilan at makipot ang pintuan sa pagtitipong pinapanagimpan ng Diyos? Ano nga ang rason at kakaunti ang nakalalampas sa daang patungo sa tipunang ito?

Ang sagot ay napakasimple … ang tipunang nais ng Diyos ay may kaakibat na tipanan. Ang pagtitipon na gusto ng Diyos ay may hinihinging responsabilidad, may kaakibat na katungkulan … Ang pagtitipon ay dapat mauwi sa pagtitipan … pagkakasunduan, pananagutan!

Madali ang maki-inom. Madali ang makisalo sa kainan. Hindi ba’t ito ang sumbat ng mga hindi makapasok sa handaan? – “Kumain po kami at uminom na kasalo ninyo, at nagturo pa kayo sa mga lansangan namin.” Tunay na madali maging kongresman, o mayor, o anumang uri ng “paglilingkod sa bayan.” Kailangan lamang ng pera, koneksyon, at isang buntong pangako sa madaling mautong mga botante. Para sa mga sanay at bihasa, sapat na ang pagsisinungaling, ang tahasang pandaraya, ang walang kahihiyang panloloko sa mga uto-utong mga taga-boto, mangmang at walang kamuang-muang. Pero kapag nasaling ang kanilang pork barrel, na kung tawagin nang maganda sa ingles (pero mabaho pa ring katotohanan), ay “congressional initiatives.” Madali ang maging tao, nguni’t mahirap magpakatao. Madali ang mangako, ngunit hindi madali ang managot sa pangako. Madali ang magtipon ngunit mahirap ang maging tapat sa pakikipagtipan!

Ngayong hindi na puede ang magpaskil ng kasuklam-suklam nilang mga pangalan at larawan, umaalsa ang mga “naglilingkod sa bayan.” Ngayong hindi na puede makuha nang ganuong kabilis ang pera para sa mga tinamaan ng kulog na congressional initiatives, ay biglang nawalan ng gana ang mga honorable na naturingan!

Madali ang magtipon sa kongreso, nguni’t mahirap ang managot sa tipan na binitiwan sa harap ng bayan!

Marami tayong halimbawa … natanggal nga ang wang-wang, napalitan naman ng hawi boys! Napalitan nga ang administrasyon, ngunit patuloy pa rin ng ngawa ang mga makakaliwang para sa kanila ay walang nagawang tama ang sinumang umupo at mamuno! Napalitan nga ang mga namumuno sa mga kawanihan ng gobyerno, pero tuloy pa rin ang mga pangungulimbat sa kaliwa at sa kanan … Puno pa rin ng lahat ng uri ng sagabal ang mga bangketa. Barado pa rin ng mga nagsulputang mga ilaw na parang Disneyland ang mga dapat sana ay nilalakaran ng mga mahihirap na walang sasakyan. Ang mga makikipot na kalye ay lalong pinakipot ng mga poste at ilawang may mga naglalakihang pangalan ng mga kagalang galang na mayor at barangay chairman! Milyon-milyong piso ang ginastos upang magmistulang Disneyworld ang mga lansangan, puno ng kumukutitap na mga iba-ibang kulay na ilaw para sa mga payasong walang alam kundi pagmalasakitan ang sariling bulsa.

Kakaunti na yata ang mga tapat sa tungkulin… Nguni’t tulad ng sinaad sa unang pagbasa, puno pa rin tayo ng pag-asa: “Magtitira ako ng ilan upang ipadala sa iba’t ibang bansa … magsusugo ako sa mga baybaying hindi pa ako nabalita sa aking kabantugan” …

Nagdaraan tayo sa sari-saring mga pagsubok. Mahirap magpakatapat sa tipunang ito na hinihingi ng Diyos. Mahirap ang magpakatapat sa tipanang ito ng Diyos at ng tao. Ngunit ito ang pinanghahawakan natin: “”lalasap tayo ng kapayapaang bunga ng matuwid na pamumuhay. Kaya’t palakasin ninyo ang inyong lupaypay na katawan at tipunin ang nalalabi pang lakas!” (Ika-2 pagbasa).

Sa Misang ito, pinatitikim tayo ng Diyos ng dakilang pagtitipon na magaganap sa darating na panahon. Ito ang pangarap ng Diyos para sa atin. Tulad nga ng turo ni Santo Tomas de Aquino, ang Misa ay “nobis pignus datur futurae gloriae!” Isang pangako ng darating na kaluwalhatian … kung kailan ang tipunan at tipanan ay magkakaroon ng tunay na kaganapan!