frchito

Posts Tagged ‘Ika-32 Linggo Taon B’

LAGLAG BIYUDA, LAGLAG BALA, BABALA!

In Uncategorized on Nobyembre 7, 2015 at 09:57

widows-mite

[TINAPAY NG SALITA NG DIYOS]

Ika-32 Linggo ng Taon B

Nobyembre 8, 2015

LAGLAG BIYUDA, LAGLAG BALA, BABALA!

Walang kinalaman rito ang asawa ni Babalu. Pero may babala ang Diyos sa mga taong tulad ng mga Eskriba noong araw, ay panay ang gawang baluktot – ang katumbas ng gusto kong tawaging laglag biyuda!

Inilaglag ng lipunan ang biyuda nang siya ay naging balo. Ang dati niyang katigan, ang kanyang Ama, ay wala nang pananagutan sa kanya nang siya ay nag-asawa. Pero nang mamatay ang kanyang asawa, ay tuluyan na siyang inilaglag ng lipunan.

Sa lumang tipan, wala nang mas hihirap pa sa biyuda, sa ulila, at sa wala ni kapirasong lupang puedeng sakahin.

Problema na itong malaki. Pero mas malaking problema ang dulot ng mga laglag biyuda gang na nagsasamantala sa kanila – ang mga Eskribang mahilig magdamit ng mahahaba, umupo sa mga upuang pang VIP, at kilalanin bilang VIP ng mga tulad ng mga balong wala ni isang kusing o balang puedeng ilaglag saanman.

Problema nang malaki ang pagiging mahirap. Subalit lalong malaking problema ang lamangan at lokohin o dayain ng mga taong aral at taong nasa posisyon.

Ito ang malungkot na nagaganap ngayon sa ating lipunan. Naglipana sa NAIA ang mga laglag biyuda, ang mga laglag OFW, ang mga nagsasamantala sa mga matatanda, mga lolo at lolang walang kaya, mga turistang walang alam gawin kundi magbayad na lamang ng suhol, at padala sa pangongotong ng mga tampalasang ito sa ating lipunan.

Ang mga Eskriba noong araw na binalaan ng Panginoon ay walang kaibahan sa mga laglag biyuda at laglag bala gang sa NAIA.

Malinaw ang liksiyon at aral sa araw na ito. Una, ang Diyos ay kapanig ng mga api, ng mga tinatapakan at inaalipusta. Ito ang dahilan kung bakit ang propeta ay naging daan upang makakain ang biuda sa Sarepat.

Subalit ang pagmamalasakit na ito ng Diyos ay dapat isabuhay at isakatuparan at bigyang laman o katotohanan ng mga taong nagsisikap maging tulad ng Diyos. Ito ang mga taong hindi kayang maglaglag ng kapwa at manlamang ng mga walang kamuang-muang.

Ito ang mga taong nagsisikap mamuhay nang marangal, hindi lamang nang nababalot ng yaman.

Ito ngayon ang ginagawa ng maraming taong galit na galit sa ginagawa ng iilan sa ating lipunan. Sila ay nagsisikap maging tinig ng moralidad, tinig ng nararapat at kapaki-pakinabang sa lahat.

Ito ang tanong sa atin ngayon? Aling uri tayo? Ang tampalasang laglag biyuda at laglag bala, o ang nagsisikap maging katulad ni Kristong nagbabala sa mga gawang baluktot ng mga taong mapang-api at mapanlamang?

Hala! Gumawa nang nararapat! Kumilos at manindigan at huwag nang idamay si Babalu na asawa ni Babala.

Lipulin na ang bala sa NAIA! Wakasan na ang abala at kahihiyan ng lahat.

Sundin ang turo ng dalawang biyuda … na ang tunay na mayaman ay hindi ang nagkakamal, kundi ang nagbibigay!

KUNG ANONG KALTAS, SIYANG LUNAS; BUHAY NA IPINANTUBOS, BUHAY NA GANAP AT LUBOS!

In Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon B on Nobyembre 10, 2012 at 07:09

Ika-32 Linggo (B)

ImageNobyembre 11, 2012

Mga Pagbasa: 1 Hari 17:10-16 / Heb 9:24-28 / Mc 12:38-44

KUNG ANONG KALTAS, SIYANG LUNAS!

May mga nagdaang panahon na, kapag maysakit o nag-aapoy sa lagnat ang tao, ang alam lamang gawin ng mga duktor ay ang bawasan ng dugo ang maysakit, at ang lagnat ay humuhupa. Kung tawagin ito noong panahon yaon ay bloodletting. Ang lunas ayon sa kanilang paniniwala at kaalaman noon, ay nakasalalay sa pagkaltas o pagbawas.

Nakatutuwang isipin na maging sa counseling, mayroon kaming tinatawag na paradoxical intervention, na walang iba kundi ang pagpapayo sa taong may suliranin na gawin mismo ang kanyang problemang kinagawian o paulit-ulit na ginagawa. Ang lunas ay nakasalalay sa pagkakaloob ng kung ano mismong kailangan ng tao.

Salat ang buong kaharian sa panahong tinutukoy sa unang pagbasa. Tagtuyot at taggutom. Sa mga panahong ito, ang pinaka nauunang magdusa ay ang mga pinakadukha, ang mga walang pagkukunan, walang kakayahang mag-imbak ng pagkain, at walang dudukutin pag dumating ang kagipitan. Sa mga mahihirap na mga ito, ang pinaka masahol sa kahirapan ay ang mga balo at mga ulila.

Subali’t sa dalawang pagbasa, sa una at sa ikatlo, isang balo ang naging halimbawang wagas ng kabukasang palad at ng isang himalang dulot ng kanilang kabukasang-palad. Dalawang balo ang bida sa istorya natin ngayon … dalawang babaeng wala nang ibang inaasahan at pagkukunan, nguni’t dalawang biyudang nagkaloob ng lahat ng taglay nila para sa propeta at para sa Diyos.

Mahirap ang maghikahos, tulad ng mahirap ang paapu-apuhap sa dilim, tulad ng pinag-usapan natin noong nakaraang dalawang Linggo. Napakahirap ang damdamin ng isang taong walang ibang pagkukunan, at kumbaga ay nasa huling buhol na ng kanilang lubid.

Tayong lahat ay nagdadaan sa iba-ibang uri ng kasalatan at taggutom. May pagkakataong nauubusan tayo ng pasensiya, tulad ng may panahong natutuyuan tayo ng pag-asa. Kung minsan, sa buhay natin, pati pananampalataya natin ay tila nasusubukan nang lubusan, at tulad ni Abraham, pati iyong pinakamahalaga sa atin, ang tanging natitira o naiiwanan, ang siya pang hinihingi sa atin. Ang maliit nang nalalabing pananampalataya sa Diyos ang siya pang hinihingi sa atin.

Wala nang iba pang puedeng asahan ang dalawang balo. Tanging ang taglay at hawak lamang nila ang nalalabi, at sa kabila nito ay sila pa ang naatangan at nahingan ng malaki – ng lahat, kung tutuusin natin.

Kung anong kaltas, siyang lunas! Totoo ito sa maraming antas ng buhay natin. Kung tayo ay nauubusan ng pasensya, ito rin ang lunas – ang kaltasan at kalusin ang nag-uumapaw o sobrang kawalan ng pasensya. Kung ang pag-ibig ay sinusubukan, ang mismong tugon ay ang matutong pang umibig sa kabila ng lahat.

Ang ipinakita ng dalawang balo ay walang iba kundi ito … walang sinumang sobrang hirap na walang kakayahang magkaloob at magbahagi. Hindi ito kwento ng paramihan ng alay, kundi palaliman at palawakan ng pag-ibig at kabukasang-palad.

Sa aking karanasan sa maraming pagkalap ng pondo at paghingi ng tulong sa mga tao, hindi ang laki ng bigay o donasyon ang pinakamahalaga. Ang halaga ay nasa kadakilaan ng taong nagkaloob, ang pinakamahalaga ay ang bigay ng isang taong kulang na lamang ay isubo ang ipagkakaloob ay ibinigay pa nang maluwag sa kalooban.

Ito ang kadakilaang hindi batay sa laki ng bigay, kundi sa laki ng puso ng nagbigay – ang kadakilaang nababatay sa kabukasan ng puso at ng palad. At dumarating ang panahon na kung sino pa ang tila nawawalan ng pag-asa, o anuman, ay sila pa ang higit pang sinusubok at inaasahang maging lakas at timon ng karamihan.

Sabi nga nila, kung gusto mong may mangyari, iatang mo ito sa balikat ng isang taong maraming ginagawa at pinagkakaabalahan. Silang halos walang panahon ay sila pang higit na maraming nagagampanan.

Si San Pedro Calungsod ay halimbawa rin nito. Ang buhay na sagana ay nakamit niya nang ipinagkaloob niya nang maluwag sa kalooban ang sariling buhay para ipagtanggol at hindi iwanan ang kanyang pinaglilingkuran, si Beato Diego de San Vitores. Kung ano ang halos mawala na o tila nauubos o nauupos, ay siya pang bagkus ipinagkaloob ng binatilyong itinanghal na ganap na Santo noong nakaraang buwan.

Kung ano ang kaltas, siyang lunas! Buhay na ipinangtubos, siyang buhay na naging ganap at lubos!

Teresa Espinelli Retreat House

Tagaytay City