frchito

Posts Tagged ‘LIngguhang Pagninilay’

, , , , , , , ,

TIWALA SA KANYANG PANUKALA

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Ika-3 Linggo ng Taon A, LIngguhang Pagninilay, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Homily, Tagalog Sunday Reflections, Taon B on Oktubre 12, 2009 at 12:42

r3423082414Ika-29 na Linggo ng Taon(B)
Octubre 18, 2009

Mga Pagbasa: Is 53:10-11 ? Hebreo 4:14-16 / Marcos 10:35-45

Kay raming naghihirap sa bayan natin ngayon. Kay raming nasalanta, nadiskaril ang kabuhayan, at napariwara ang kinabukasan. Milyon milyon ang nagdadaan sa susun-susong pagsubok hatid ng sunod-sunod na pananalasa ng kambal na bagyong rumagasa sa ating kapuluan, halos sa kabuuan ng isla ng Luzon.

Mula sa aking kinalalagyan, hindi ko maiwasang hindi maantig ang aking puso sa aking nakikitang mga sari-saring larawan ng paghihirap … ang pagtangis ng mga namatayan nang bigla at hindi inaasahan … ang paglalaho sa isang iglap ng kanilang pinagpaguran sa loob ng maraming buwan sa tumana at mga palayan at palaisdaan … ang mga munting mga alaalang nakapaloob sa mga photo album ng mga mahal sa buhay, ang mga papeles na pinakaiingatan at inaalagaan … ang mga pangarap na dagliang hinawi ng buhawi … ang mga gunitaing hindi na muli pang magiging totoo gaano man apuhapin sa gitna ng isang kadilimang bumabalot hindi lamang sa isang kabahayan sa Pilipinas, kundi sa buong isla ng Luzon. Ang lahat ay inanod ng isang mapait na tadhanang tila baga pakawala ng kalikasang nag-alsa laban sa ating kasalanang panlipunan.

Madali ang matangay ng kapaitan, ng kawalang pag-asa, at malalim na paghihinanakit sa kung sino mang dapat tampulan ng sisi, galit, tampo, sama ng loob, at pagkamuhi. Hindi malayong mangyari na sa mga naiwan at nasalanta, ang higit na mahirap ay ang kamalayang sila ay buhay pa at ang kanilang pinakamamahal ay sinawing-palad na maanod at malunod ng walang awang baha at lalung walang awang bagyo na hindi nasiyahang dumaan ng iisa, bagkus dalawa pang beses, na wari baga’y nanunuya at nananadya sa mga taong walang kamalay-malay sa angking kapangyarihan ng kalikasan.

Nakikiisa ako sa milyong Pinoy na dinalaw na naman ng pighati at matinding pagkaulila at pagkasalanta.

Kung saan ako ngayon namimintana, kumbaga, mahirap isipin na anu man ang gustuhin kong gawin, batid kong ang aking magagawa ay parang isang tulo lamang sa dagat ng kasalatan, kawalan, at malawakang kahirapan.

Inuusig na naman ng mga naganap sa bayan ang aking pananampalataya at pag-asa. Inuukilkil na naman ng kabatirang walang anumang lakas ang tinig ng Inang Simbahan sa harap ng dumadaluyong na kawalang Diyos na dulot ng postmodernismo at globalisasyon, at sa harap ng matinding daluyong, hindi ng tubig, kundi ang daluyong ng isang kultura at kamalayang malayo sa Diyos, at malayo sa turo ng ebanghelyo.
Alam nating lahat kung ano ito – ang kulturang showbiz at kulturang politika … ito ang pinakamatinding trahedya na masahol pa sa unos, bagyo, at baha na sumapit sa ating buhay bilang bayan. Wala na yatang mapili at matakbuhan ang Pinoy. Wala na yatang hindi nabahiran ang kamalayan ng kultura ng showbiz at kultura ng isang mapagsamantalang uri ng politika na namamayani sa bayan … isang kulturang kaakibat ng kultura ng korupsyon na naging dahilan, kasama ng marami pa, kung bakit ang mga daanan ng tubig, ang mga lugar na dapat sana ay walang bahayan ay naging mga pugad ng mga tirahan at magagarang mansion ng mga taong, walang kamalay-malay sa angking panganib ng kinatitirikan ng kanilang bahay – salamat sa mga developer na tubo at kita lamang ang pakay, at mga kawani ng gobyernong, dilhensya naman lamang ang umang para sa sarili.

Subali’t kaya kayo narito ngayon sa ilalim ng bubungan ng simbahang ito ay sa kadahilanang ang hanap ninyo ay tugon sa mga katanungang ito … ang pakay ninyo ay ang mapunan ng pag-asa ang mga kaban ng puso nating tumatangis at pinapanawan na ng pag-asa.

Hindi ko ho kayo bibiguin. Isa sa mga tungkulin ko bilang pari ay ang ilahad ang magandang balita. Subali’t alam ninyo na ang magandang balita, kung minsan, ay lulutang lamang kung ating sisiyasatin ang baha ng masamang balita – ang katotohanang ang kasalanan ng tao ang siyang dahilan ng ating paghihirap at kamatayan.

Alam kong bumabaha saanman sa Pilipinas ng kawalan ng pag-asa … ng pagsasawalang-bahala na lamang sa harap ng tila lampas taong daluyong ng kabiguan at kapaitan. Hindi ba’t ito rin ang tila kawalang pag-asang salaysay ng unang pagbasa tungkol sa aliping nagdurusa na sumuong sa lahat ng uri ng pasakit upang “maisagawa ang panukala ng Ama?” At paano niya naisagawa ang panukalang ito ng Diyos? “pagkatapos ng pagdurusa, lalasap siya ng ligaya … hindi nawalan ng kabuluhan ang kanyang pagtitiis,” ayon sa aklat ni Isaias. Marami na tayong hirap na pinagdaanan. Nguni’t kung ating titingnan, bagama’t hindi natin personal na kagagawan ang anuman dito, alam rin natin na tayong lahat, dahil sa kasalanan, ay bahagi ng lahat ng ito … ang walang patid na pagtatapon ng basura kahit saan, ang walang puknat na pagpapadala natin sa kasinungalingan at kabuktutan ng mga tampalasang politico na walang alam kundi pagsamantalahan ang kamangmangan ng mga nakararami … ang paghahalal natin sa mga pa-cute nguni’t pasaway ng mga pinunong ang tanging pakay ay protektahan ang kanilang mga interes.

Kasama tayong lahat dito, mula sa pagpapaikot sa atin ng mga taga media, hanggang sa pagpapaikot sa atin ng mga nasa tinatawag nating public service.

Sa araw na ito, muli tayong pinaaalalahanan, tulad ng tugon natin sa unang pagbasa: “Panginoon, pag-asa ka namin; pag-ibig mo’y aming hiling.”

Magtatagal ang panahon bago tayo makabangon. Magtatagal ang panahon bago manumbalik ang sitwasyong normal, kumbaga. Sa kalagayang ito, isang matinding pagunita ang sinasaad sa ikalawang pagbasa: “magpakatatag kayo sa pananampalataya.” Modelo at huwaran natin si Kristo, na ayon sa sulat sa mga Hebreo ay “tinukso tulad natin nguni’t hindi nagkasala.”

Ang sikreto ng kanyang kabanalan ay walang iba kundi ito – isinakatuparan Niya, hindi ang kanyang balaking personal kundi ang panukala ng Diyos Ama.

Panukala ng Diyos! Nakalulungkot nga lamang na ang karamihan sa atin ay pakawala … tulad ng magkapatid na disipulo na sinagian ng paghahanap sa sariling panukala … “paupuin ninyo kami sa inyong kanan at kaliwa pagdating ng araw.”

Itong pagiging pakawala ang siyang dahilan at batayan ng lahat ng paghihirap na bunga ng kasalanan. Ang mga naganap sa ating bayan, bagama’t hindi nagmula sa isang Diyos na mapaghiganti, ay nag-uugat sa kasalanan ng tao … tulad ng pagkamakasarili, ng katakawan, ng paghahanap nang sobrang tubo at kita, ng kagahaman sa salapi, na siyang nasa likod ng pagkakalbo ng mga kagubatan sa kabundukan.

Nasa Diyos ang awa at pag-asa, nguni’t nasa atin lahat ang gawa. Hindi natin masisisi ang kalikasan. Ang kalikasan ay napapaloob sa isang batas na hindi kailanman mababali nang walang kapalit. Kung ang kalikasan ay nag-alboroto, dapat natin tingnan kung ano ang papel natin lahat sa bagay na ito.

At sa kabila ng lahat ng pagdurusang ito, lumulutang nang malinaw ang magandang balita para sa atin … “Poon, pag-asa ka naming … pag-ibig mo’y aming hiling!”

Tiwala ang turo Niya sa atin ngayon … Tiwala sa kanyang panukala, sapagka’t Siya ang pag-asa natin.

, , , , , ,

TAGUYOD SA GITNA NG TAGTUYOT

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon B on Setyembre 15, 2009 at 08:15

Jesus_Children
Ika-25 Linggo ng Taon(B)
Setyembre 20, 2009

Panglaw at lungkot ang dulot ng unang pagbasa. May kinalaman ito sa pagbabalak ng mga masasamang-loob laban sa mga nagpapakabuti at nagpapakabanal. Hindi ba’t ito ay isang makatotohanang eksena sa buhay natin? Ang hindi sumasabay sa katiwalian, ang nagpapakatapat sa kanilang tungkulin, ang mga taong hindi sumusunod sa agos, ang may sariling pamamalakad at alituntunin batay sa kanilang paniniwala at pananampalataya … ito ang mga pinagsisikaping gapiin ng mga taong may masasamang balakin at hangarin.

Alam natin kung bakit hindi makausad ang bayan natin … Alam rin natin, na sa kabila ng ating katiyakan na ang nasa pinakamataas na antas ng pamumuno sa bayan natin ay tiwali at madaya, alam rin natin na pati na rin ang mga nasa ibaba, ang mga pinakamaliliit at payak na kawani ng lahat ng antas ng lipunan natin ay nabahiran na rin ng laganap na katiwalian. At kung mayroong nagsisikap maiba sa kalakaran, alam rin natin na sila ay pinagbabalakan ng masama, tulad ng sinasaad sa unang pagbasa: “Pahirapan natin ang tapat, sapagka’t sinisira niya ang diskarte natin… sinasansala niya ang ating mga balakin.”

Ilang mga tao na naglilingkod sa gobyerno na ang nakapaglahad sa akin nito… Hirap sila magpakabuti, sapagka’t sila ang pinag-iinitan ng mga tiwali. Ilang mga personal na karanasan na ang aking pinagdaanan … ang mahuli ng pulis na nagtatago sa dilim dahil sa diumano ay “traffic violation” sa kadiliman ng Linggo ng gabi, kung kailan wala namang gaanong mga sasakyan? Ang hulihin ang walang kalaban-labang mga driver dahil daw sa hindi pagsunod sa batas trapiko dahil nahuli ng “yellow light” sa gitna ng intersection dahil sa bagal ng takbo ng trapiko?

Ang landas ng buhay pang-araw-araw ay puno ng lahat ng uri ng tagtuyot, taghirap, at pagbabalak ng masama laban sa mga nagpapakabuti at nagsisikap gumawa nang tama at mabuti.

Parang isang bukal ng sariwa at malamig na tubig sa tuyot na tuyot at tigang na lupa ang tugon natin sa lahat ng ito: “Ipinagtataguyod ng Panginoon ang aking buhay.”

Nguni’t matanong nga natin … totoo nga ba ito? Totoo nga ba na ang Diyos ay nagtataguyod sa mga naglalakad sa landas ng katotohanan at kabutihan?

Noong libing ni Cory, libo-libo ang nagpumilit sumilay sa kanyang mga labi. Libo-libo rin ang nagsikap Makita ang pagdaan ng kanyang katawan sa mga lansangan sa Maynila. Libo-libo ang nakipagsiksikan, at nagpagod, at nagpakagutom masilayan lamang si Cory at makapagbigay ng kanilang pamamaalam. Sa semeteryo, mahigit sampung libo ang lumusot sa mga kapulisan upang makapasok sa kung saan siya dinala sa huling hantungan. Iyon lamang ang kanilang pakay … ang magpahayag ng kanilang pasasalamat at pagmamahal sa isang taong itinuring nila bilang hindi lamang Ina ng demokrasya, kundi Ina rin ng bayang Pilipinas. Nilabag nila ang kautusan ng pulis, ngunit wala silang nilabag na batas. Tanging pag-ibig at pasasalamat lamang ang kanilang batas na sinunod.

May pag-asa pa ang Pilipinas! Kung titingnan natin ang naganap noong mga araw na yaon, para itong taguyod ng Diyos sa kabila ng tagtuyot na panahon kung kailan ang masama ay itinuturing na mabuti at ang mabuti ay ginagamit para sa kasamaan!

Sa biyaya ng Diyos, marami na rin akong napuntahan sa buong daigdig. Ang Pinoy ay nasa mahigit sa 130 bansa sa buong mundo. Pati sa Eastern Europe ang Pinoy ay matatagpuan. Isa sa mga maliwanag na pagtataguyod ng Diyos sa tagtuyot ng Europa ay walang iba kundi ang pananatili ng mga Pinoy doon. Sila ang nagbibigay-buhay sa simbahan. Sila ang mga nagpapagalaw sa takbo ng liturhiya sa mga lugar na yaon. Sila ang mga umaawit at naglilingkod, nagpapahayag ng kagalakan sa pamumuhay Kristiyano, at nagsasabing mayroong taguyod mula sa Diyos sa kabila ng tagtuyot sa lipunang nababalot ng terorismo at marami pang ibang suliranin.

Ang pagbasa mula sa Aklat ng Karunungan ay walang iba kundi pagtataguyod ng katotohanang ang karunungang mula sa Diyos ay buhay, umiiral, umaantabay, gumagabay sa lahat ng tao …. Ngayon, dito, saanman at kailanman.

Paanyaya sa atin ng ikalawang pagbasa na hayaang lumawig ang karunungang ito mula sa itaas. Sa halip na mapariwara dahil sa inggit, pagkamakasarili, at labis na pag-aasam, ang paanyaya sa atin ay yakapin ang karunungan mula sa Diyos. Ito ang malinaw na taguyod ng Diyos sa kabila ng tagtuyot!

Ang ebanghelyo naman ay tumutuon sa kasukdulan ng tagtuyot – ang kamatayang naghihintay sa Panginoon. Kasama ang mga disipulo sa paglalakbay sa buong Galilea, sinabi Niya nang tahasan ang totoo: “Ang Anak ng Tao ay ihahabilin sa mga tao na maghahatid sa kanya sa kamatayan, nguni’t matapos ang tatlong araw, siya ay muling mabubuhay.”

May lalampas pa kaya sa tagtuyot na ito, na kikitil sa kanyang buhay? May mas mapait pa kayang karanasan kaysa sa sinapit Niya sa pagbabalak at paggawa ng mabuti? Hindi ba ito ang kasukdulan ng tagtuyot ng kabutihan at katarungan?

Kung minsan, nadadala tayo ng kalungkutan dahil sa mga nagaganap sa ating lipunan. Wala na yatang taong tapat at kagalang-galang sa gobyerno, maging sa lehislatura, ehekutibo, at judicatura. Tila lahat ng nag-asam ng posisyon ay nag-asam din sa lahat ng maidudulot ng posisyon: pribilehiyo, poder, pera, at lahat ng iba pa – maging ang mali at kasuklam-suklam!

Tuyot at tigang ang mga lalamunan natin habang nagpupuyos ang damdamin at puso nating nais sumigaw ng katotohanan sa isang daigdig na tila hindi na nakikinig sapagka’t pati ang mundo ay nadala na rin ng kalakarang malayo sa Diyos.
Taguyod mula sa itaas ang hanap natin. Taguyod mula sa Diyos na maawain ang dasal natin.

Taguyod sa tagtuyot ang katangian ng buhay kristiyano. At sa araw na ito, hindi isang magic wand o isang kidlat o kulog ang balita Niya para sa ating lahat na nabubuhay pa dito sa lupang bayang kahapis-hapis.

Ang kanyang tugon at taguyod? Heto … kumuha ng isang batang paslit, iniupo sa kanyang harapan at nagwika: “Sinumang tumanggap sa isang batang ito sa ngalan ko, ay tumatanggap sa akin. At sinumang tumanggap sa akin, ay tumatanggap hindi sa akin, kundi sa nagsugo sa akin.”

Ang taguyod ng Diyos sa kabila ng tagtuyot ay hindi isang kulog at kidlat mula sa langit. Ito ay unti-unti at dahan-dahang nagkakatotoo sa pamamagitan ng mahihina, marurupok, at simpleng tao tulad nating lahat … tulad ng isang payak na bata na tila walang kaya, walang yaman, at walang tinig.

Ito ang karunungang mula sa langit. Ang taguyod ng Diyos ay narito … nagkukubli sa likod mo, sa likod ko, sa likod nating lahat. At ang tanging kailangan ay ito … tanggapin ang hamon ng Panginoon … tanggapin Siya sa kabila ng katigangan ng buhay.

Sapagka’t sa kaibuturan ng lahat … ang taguyod natin sa tagtuyot ay walang iba kundi ang Diyos na sa mula’t mula pa ay nagkaloob ng buhay sa gitna ng kadiliman at kawalan!