frchito

Posts Tagged ‘Pagbibinyag sa Panginoon’

ALINGASNGAS LANG BA?

In Pagsilang ng Panginoon, San Juan Bautista, Tagalog Homily, Taon A on Enero 6, 2014 at 20:14

images

N.B. May mahabang biyahe ako simula bukas, patungong Eastern Samar upang maghatid ng kaunting tulong sa mga nangangailangan, kung kaya’t akin nang ginawa ang dapat kong gawin pa sa darating na Biyernes.

Pagbibinyag sa Panginoon (A)
Enero 12, 2014

ALINGASNGAS LANG BA?

Puno ngayon ng alingasngas ang maraming usapin. May bulung-bulungan hinggil sa huling mga pahayag diumano ng Santo Papa. May alingasngas at ingay tungkol sa kung sino nga ba ang napupusuang tatayong unang kandidato sa halalan sa darating na 2016.

May mga taong wala mang alingasngas ay may alam, may pinanghahawakan, at may panuntunang sinusundan. Kung ang pag-uusapan ay kaalaman, walang lalampas sa mga eskriba at Pariseo noong panahon ni Kristo. Ang mga eskriba ay mga tagasulat, taga kopya, taga limbag. Wala pa noong mga printer, mga kompyuter, at mga tablet. Kung marunong kang magsulat ay lamang ka, hindi lamang sa paligo, kundi sa kaalaman.

Kung meron mang taong nakababatid kung saan isinilang ang Panginoon, ang mga iyon ay walang iba kundi ang mga eskriba. Alam nila ang kabuuan ng batas at ng panulat ng mga propeta. Bakit hindi, ay sila ang naglilimbag sa mga parchment o balat ng hayop. Sila lamang ang marunong magbasa at magsulat.

Pero hindi ba kayo nagtataka? Hindi mga pariseo at eskriba na maraming alam ang tumayo, naglakbay, at naghanap sa baong silang na pangakong sanggol. Tanging mga mago lamang, na nakarinig lamang ng isang alingasngas ang siyang pumulas at naglakbay, at nagsikap upang makita ang sanggol na bagong silang.

Alingasngas lamang ang kanilang batayan.

Kung minsan, mas mabuti yata ang walang masyadong kaalaman. Noong isang Linggo, sinabi nating ang kaalaman, na hindi galing sa makalangit na karunungan, ay walang kahihinatnan. Hindi sapat ang maging maalam. Mas mahalaga ang maging marunong, mapanuri, mapagsiyasat, mapag-kilatis, at saka lamang magpapasya.

Pero kapag ang taong may wastong karunungan ay nagpasya, hindi siya titigil hangga’t hindi natatapos at natutupad ang pinagpasyahan.

Natural lamang na isipin na ang maalam o may alam ang siyang dapat unang kumilos, di ba? Pero ang kwento sa ebanghelyo ay hindi ganito. Walang ginawa ang maalam. At sino ang naghanap? Ang mga mago na tanging alingasngas lamang ang batayan.

Samakatuwid, alingasngas baga ang mahalaga? Hindi. Ang mahalaga ay ang pagkilos, paggawa, pagtupad at pagsasakatuparan ng kung ano mang pinagpasyahan. Kay raming taong walang ginawa kundi mag-isip, magmuni-muni, gumawa ng plano, mag-analisa, magsuri, pero walang nararating liban sa paralisis ng walang katapusang analisis.

Nais kong isipin na hindi ganito ang nangyari sa ipinagdiriwang natin ngayon. Matapos magsuri at magkilatis si Isaias, naging megapon siya ng Diyos nang siya ay nagbitiw ng hula: “ito ang lingkod ko na aking itataas, na aking pinili at kinalulugdan.” Nang makita ni Isaias ang katotohanan, ipinasya niyang ipangaral at ipahayag ang totoo.

Ganoon din sa wari ko ang ginawa ni Pedro. Nang makilala niya ang Diyos, siya man ay nagwika at nangaral o nagpahayag: “Ipinagkaloob sa kanya ng Diyos ang Espiritu Santo at ang kapangyarihan bilang katunayan na siya nga ang hinirang.” Hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Pedro. Natuto na siya nang kanyang itinatwa ang Panginoon ng tatlong beses noong gabing siya ay ipagkanulo ni Hudas.

Para kay Isaias, at para kay Pedro, hindi lang alingasngas ang tungkol sa Mananakop at Mesiyas.

Pero ito ang mas matindi. Sa simula ay isa rin lamang alingasngas ang balita ni Juan Bautista. Hindi niya tahasang kilala si Kristo, pero wala siyang problemang igiit sa mga nagtanong sa kanya: “Hindi ako ang Mesiyas. Mayroong darating na mas dakila kaysa sa akin, at hindi man lang ako karapat-dapat magkalag ng sintas ng kanyang sandalyas.”

Nang makita niya ang Panginoon, lalung hindi siya nangiming sabihin: “Ito ang Kordero ng Diyos na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan.” Ang alingasngas ay napalitan ng matibay at tiyak na patunay at pagiging saksi.

Kailangan pa ba natin si Isaias? Oo. Kailangan pa ba natin si Pedro at ang kanyang patotoo? Oo rin. Kailangan pa rin ba natin si Juan Bautista? Oo, kailangan pa rin. Pero ang ating patotoo ay hindi na lamang sabi-sabi, ayon kay Isaias, o ayon kay Pedro o ayon kay Juan. Ang ating patotoo ay batay na ngayon sa walang kapantay na nagpatotoo kay Kristo – walang iba kundi ang Diyos na mismo: “Ito ang minamahal kong Anak, na lubos kong kinalulugdan!”

Magpapadala pa ba tayo sa alingasngas? Puede. Tulad ng mga mago napadala sila sa alingasngas at humayo at naghanap. Pero nang matagpuan na nila, ang kanilang paniniwala ay hindi na lamang batay sa alingasngas, kundi batay sa patotoo ng Siyang hindi maaaring malinlang at hindi makapanglilinlang.

Hala! Wag lang mapadala sa sabi-sabi … Humayo, maghanap, at manindigan sa kanyang ngalan!

KAHINAAN, KAHINAHUNAN, KAPAYAPAAN, KALIGTASAN!

In Pagsilang ng Panginoon, Tagalog Homily, Taon A on Enero 5, 2011 at 08:51

Pagbibinyag sa Panginoon (A)
Enero 9, 2011

Mga Pagbasa: Is 40:1-5, 9-11 / Gawa 10:34-38 / Lucas 3:15-16, 21-22

Noong isang Linggo, pangarap ang nagbunsod sa mga mago upang maghanap sa bagong silang na maghahawak ng natatanging misyon mula sa itaas. Ang kanilang paghahanap ay naging batayan ng paghaharap ng Diyos sa kanyang bugtong na Anak, na kung tawagin natin sa tradisyong kristiyano, ay epipaniya.

Sa paghaharap ng Diyos sa kanyang Anak, nabunyag ang kanyang pagka-Diyos … nakilala siya bilang isang Diyos na, sa mga kataga ni Juan, ay “nakipamayan sa atin.” Subali’t kung ang Pasko ay puno ng lahat ng mataginting, matunog, at makulay, tulad ng sari-saring ilaw na nagbigay-liwanag sa maraming lugar sa buong daigdig, ang Epipaniya ng Panginoon ay naghatid at patuloy na naghahatid sa atin sa isang ganap at buong pag-unawa kung sino ang Diyos, at kung ano siya para sa atin.

Ito ang kabuuan ng kanyang pagharap na ngayon ay ating pinagtutuunan ng pansin.

Ano ba ang napapaloob sa ganap na pagkakilalang ito sa Mananakop? Ito ba ay binibigyang-kaganapan lamang ng kumukutitap na mga ilawan? Ito ba ay nabibigyang-kabuuan lamang ng imahen ng sabsaban, kasama ng mga hayop, at katabi ng mga pastol na madudungis at mababaho? Ito ba ay may kinalaman lamang sa mga anghel na nag-aawitan ng Gloria in excelsis Deo?

Ganap na pagkilala sa kung sino ang Mananakop ang sinisimulan ng kapistahan natin sa araw na ito – ang pagbibinyag sa Panginoon.

Una sa lahat … tunghayan natin ang sinasabi ni Propeta Isaias. Siya ang parehong propeta na nangako tungkol sa ilaw na daratal, upang pawiin ang kadiliman ng kasalanan. Siya rin ang nagsulat tungkol sa prinsipe ng kapayapaan na magpapabago sa kalakaran ng buong daigdig: mga leon at tigre na manginginain kasama ng mga bisiro na larawan ng ganap na kapayapaan na darating!

Ano ba ang sinasaad sa unang pagbasa? Wala na ang mga matulain at mataginting na mga pangitain … wala na ang liwanag na kumukutitap sa dilim. Mas derecho at tahasan na ang binabanggit ni Isaias – isang LINGKOD na maghahatid ng kapayapaan … LINGKOD, na di maglalaon ay magiging Lingkod ni Yahweh na magdadaan sa iba-t ibang uri ng kahirapan at mag-aalay ng sakripisyo.

Teka …. Mukhang nawawala na ang diwa ng Pasko! Di ba’t ang pasko ay may kinalaman sa lahat ng nakagagaan ng puso, ng lahat ng mataginting, makintab, at kaaya-aya?

Ito ang malaking pagkakamali ng marami … ang mapako sa iisang diwa ng Pasko, ang manatili sa saloobin ng Pasko na panay ang kain, panay ang party, at pulos pagsasaya, na walang kaakibat na pananagutan!

Ang pagpapakilala ng Diyos sa kanyang bayan ay dapat maging ganap. Ang Diyos ay tagapagligtas at ang kanyang kaligtasan ay hindi kailanman nagtanggal o nag-alis ng makataong pananagutan! Ang Diyos ay hindi lamang pampasko, pang-piyesta, o pang-kasiyahan lamang! Ang Diyos ay naparito at ang kanyang pagparito ay may kaakibat na pananagutan, may kasamang pagsusulit at makataong pakikipagtulungan!

Paano nakipagtulungan ang bagong silang na Mesiyas ayon kay Isaias? Ang pagiging ganap na lingkod ni Yahweh, ang pagiging mahinahon at banayad … ang pagiging kabaligtaran ng inaasahan ng madla – isang inaakala nilang matipuno at matapang na sundalo o mandidigma na lilipol sa lahat ng kalaban ng Diyos.

Ang Mesiyas na dumatal ay tagapagligtas, tumpak … at ang una niyang iniligtas ay ang maling paniniwalang siya ay isang mandirigmang gagawa ng karahasan upang ang pangarap ng Diyos ay maganap.

Tayong lahat ay napaka mainipin. Gusto natin na ang lahat ay parang instant noodles o instant coffee. Gusto natin lagi ay fastfood, mabilisan, tahasan, walang sinasanto, at walang iginagalang. Gusto natin mawala sa ibabaw ng lupa ang lahat ng kasamaan, kasakiman, katakawan, at kasalanan – sa isang iglap. Gusto natin ang Mesiyas na walang ka-kiyeme-kiyemeng gagawa ng nararapat – ang lipulin ang lahat ng kasamaan sa mundo.

Ayaw natin ng mahabang daan ng pagtitiis, at mahinahong paggawa, at matagalang panghihintay!

Dito nagsimula ang Mesiyas – ang magpasa-ilalim kay Juan Bautista, ang magpabinyag sa kanyang mga kamay, ang magpamalas ng kahinaaan at kahinahunan.

Mahirap tanggapin ito ng taong marahas at mapusok. Tulad natin … gusto natin ang milagrosong mga pagbabago sa lipunan, pero tingnan natin kung sino ang gumagawa ng problema … hindi ba’t tayong lahat ang dahilan ng pagkakabuhol-buhol ng trapiko sa buong kapuluan? Hindi ba’t tayo ang tumatakas sa mga batas, at kanya-kanyang tigil dito, tigil duon, tigil kahit saan? Hindi ba’t tayo ang umaasang makalulusot tuwina sa gusot, kahit na tahasang mali ang ginagawa natin? Hindi ba’t tayo ang nagpapabayad sa mga politika, at nagpapaloko tuwina sa eleksyon, at naniniwala sa kanilang panloloko sa pamamagitan ng mass media? Hindi ba’t tayo ang madaling matangay ng mga bulaan sa TV at saan man, na madaling makuha ng mga kababawan ng mga taong diumano ay nagmamalasakit sa mahihirap, nguni’t sa katotohanan ay nagsasamantala sa kanilang kamangmangan at kahirapan?

Nakipamayan nang lubos sa atin ang Mesiyas. At ito ay pinatunayan niya … naging isa siyang lingkod – lingkod ni Yahweh, na nagpamalas ng kanyang gawang pagliligtas sa pamamagitan ng pagyakap sa kahinaan at kahinahunan, hindi sa karahasan.

Kapatid, hindi araw-araw ay pasko… at lalung hindi araw-araw ay puno ng kumukutitap at mataginting na ilaw ang buhay natin. Hindi araw-araw ay may hamon at keso de bola, ubas at mansanas, at bagong iPod o aPad!

Magpakatotoo na tayo. Maging ang Mesiyas ay dumatal sa isang mundong hindi perpekto, hindi ganap, hindi nababalot ng lahat ng uri ng kagandahan tuwina. Dumating siya sa isang mundong dapat iligtas, dapat sagipin, at ang kaligtasang dulot niya ay nakuha niya sa kahinaan, kahinahunan, at kapayapaan!

Ito ang nagdulot ng kaligtasan! Ito ang kwento ng lingkod ni Yahweh na iniharap, itinanghal, at itinaas ng Diyos!