frchito

Posts Tagged ‘Pagsunod sa Diyos’

SALA-SALABAT NA TINIG; KANINO KA PANIG?

In Homily in Tagalog, LIngguhang Pagninilay, Panahon ng Pagkabuhay, Taon A on Mayo 10, 2014 at 20:13

good-shepherd

Ika-apat na Linggo ng Pagkabuhay (A)

Mayo 11, 2014

SALA-SALABAT NA TINIG; KANINO KA PANIG?

Maingay ang ating kapaligiran sa ating panahon … maraming sala-salabat na tinig … maraming salu-salungat na takbo ng isipan … maraming umaakit at nananawagan ng ating atensyon. Lahat ay nagpapanggap na may hatid na katotohanan … lahat ay nagsasabing wala nang dapat pang pakinggang iba pa.

Ito na … ikaw na, ika nga. Wala nang iba.

Pero alam nating lahat kung paano ang pakiramdam ng maloko. Alam kong dama ninyo ang kung anong pagsisisi ang dinadama ng isang taong nakinig sa maling payo, at nagpasya nang mali, at kung anong malaking suliranin ang naging bunga ng maling pasyang ito. Alam ko … sa aking pagkabata ay di miminsan akong nawalan ng pera, nadenggoy ika nga, dahil sa matatamis na pananalita ng taong ang bibig ay tila puno ng pulot pukyutan.

May nagsasabing sa isang malaking trahedya sa kasaysayan ng mundo, tulad ng trahedya noong 9/11, sa kaguluhan at kadiliman ng gusaling malapit nang gumuho nang tamaan ng eroplano, may isang bombero ang dumating sa isang palapag. Walang ilaw … hindi magkamayaw … hindi sila makaaninag kung saan pupunta sa kapal ng usok at kadiliman. Sinabi ng bombero … makinig lang kayo sa akin at sumunod sa aking tinig!

Kumanta siya … nagsalita siya nang walang tigil … at ang mga nakinig ay naligtas. Siya ay kumilos na parang isang pastol, at ang kanyang tinig lamang ang sinunod ng marami.

Linggo ngayon ng Butihing Pastol. At ang sabi ng Panginoon ay tila susun-susong katotohanan … Siya raw ang pastol. Siya rin ang pintuan ng pastulan. Pero may isang larawang hindi dapat natin mapagkamalian … Mahalaga ang tinig ng pastol, at lalong mahalaga na ang mga tagasunod sa pastol ay makinig sa kanyang tinig.

Hindi na natin alam kung sino at ano ang dapat pakinggan. Hindi na natin alam kung sino talaga ang nagsasabi ng totoo. Ang radyo at TV ay hindi na kapani-paniwala sa maraming pagkakataon. Ang katotohanan ay nabibili, at ang mga tagapagpahayag ay nababayaran. Puro ingay, hindi tinig ng totoo ang ating naririnig.

Tanging ang simbahan lamang ang nagtataguyod ng tinig ng katotohanan, na walang bahid politica, walang anumang agenda, walang anumang nais na posisyon at kapangyarihang makamundo.

Mahalagang makinig tayo sa tamang tinig, sa wastong tinig, at ito ang mahalagang aral sa atin sa araw na ito. Ang butihing Pastol ang siyang ating gabay, ang siyang ating tularan at huwaran. At hindi panglabas na karangyaan ang hanap natin sa kanya. Ang tanging hanap at hinihintay natin ay ang kanyang tinig.

Magulo ang mundo ngayon, punong-puno ng ingay, at nababalot ng lahat ng uri ng panlilinlang. Kailangang magsuri. Kailangang makinig. Pero matapos ang lahat, kailangang sumunod. Kailangang tumalima. Kailangang gumawa ayon sa ating narinig.

Salu-salungat ang iba-ibang mga tinig. Dalawang tanong ang dapat natin sagutin: Una sa lahat ay ito: Ikaw ba ay nakikinig? Ang ikalawa naman ay ito … kung ikaw ay nakikinig, kaninong tinig ka panig?

“Sumusunod ang mga tupa sapagka’t kilala nila ang kanyang tinig.”

LUGOD, LOOB, SUNOD!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Homily, Taon B on Setyembre 22, 2009 at 09:50

1832662-togetherness-1
Ika-26 na Linggo ng Taon (B)
Setyembre 27, 2009

Mga Pagbasa: Bilang 11:25-29 / Santiago 5:1-6 /Marcos 9:38-43, 45, 47-48

Gaan ng loob o bigat ng kalooban ang dalawang magkasalungat na damdamin sa araw na ito. Sa unang pagbasa, mabigat ang loob ng ilan dahilan sa katotohanang maging si Eldad at si Medad, na hindi kabilang sa pitumpu ay kinasihan din ng Espiritu, at sila ay nakapagpahayag din tulad ng pitumpu. Inggit ang tawag dito. Inggit na nagpapabigat ng damdamin ng taong hindi matanggap na ang iba ay may tangang kakayahang kapantay o lampas pa sa kanyang kakayahan.

Sinikmat ni Josue ang mga nainggit o nahili. “Takot ba kayong mabawasan ang inyong karangalan?”

Mabigat sa kalooban ang mainggit. Hindi lugod ang dulot ng inggit. Hindi ito ang niloloob ng Diyos, tulad ng sinasaad ng ating tugon: “Ating kabutiha’t lugod ay nasa loobin ng Diyos.!”

Mabigat rin sa loob ang magnasa nang higit pa sa kung ano ang ipinagkaloob sa atin. Ito ang mariing turo ni Santiago laban sa mga mayayamang mapaniil, mapagsamantala, at walang kabubusugan. Ang kanyang pangaral: “Tumangis kayo at humagulgol sa kapighatiang darating sa inyo!”

Sama ng loob, hindi lugod ang dulot ng pagiging duhapang at swapang sa salapi at yaman!

Naparito tayo sa simbahan dahil sa maraming dahilan. Una, upang magpugay sa Diyos. Sa kanya lamang nararapat ang ating papuri at pasasalamat. Ikalawa, naparito tayo upang tumanggap ng liwanag mula sa Kanyang Salita. Ito ang mabuting balita na naghahatid sa kaligtasan. Subali’t ang maling akala ng marami ay ang magandang balita ay dapat tuwinang may kinalaman sa mga bagay na nakapagpapagaan ng loob.

Pero tingnan natin ang mga pagbasa. Hindi gaan ng loob natin kundi ang kalooban ng Diyos ang siyang tinutumbok ng mga ito. Ito ang magandang balita … hindi kalugod-lugod sa pandinig natin, nguni’t naghahatid sa tunay na lugod, sapagka’t galing sa niloloob ng Diyos.

Sinikmat ni Josue ang mga masama ang loob. Binalaan ni Santiago ang mga swapang at mapagkamal ng yaman. Hindi gaan ng loob ang bunga nito, kundi isang paghamon na tuparin ang kalooban ng Diyos.

May kinalaman ito sa tinatawag ni Gadamer na “fusion of horizons.” Nagsasalubong ang pananaw ng Diyos at pananaw ng tao sa liturhiya. Ang magandang balita ay hindi pawang kaaya-aya at magandang pakinggan o magandang isipin. Ang magandang balita, ayon sa sulat sa mga Hebreo ay isang tabak na doble ang talim … nanunuot, tumatagos, at dapat ay tumatalab.

Ito ang paghamon sa atin sa araw na ito. Hindi nalugod si Josue sa pagkainggit ng ilan kay Eldad at Medad. Hindi nalugod si Santiago sa kaswapangan ng mga mapagkamal ng yaman. Hindi kalugod-lugod ang mga nangyayaring kadayaan, katiwalian, at kaswapangan sa lipunan natin, lalu na sa pamahalaan, at sa lahat ng antas ng lipunang Pinoy.

Alam natin kung saan magmumula ang tunay na kabutihan at lugod. Ayon sa ating tugon, “ang kabutiha’t lugod ay nasa loobin ng Diyos.”

Pati mga disipulo ay sinagian ng inggit. Hindi nila matanggap na mayroong kahit hindi nila kasamahan ay nagpapalayas ng demonyo. Sa dami ng turo ng Panginoon ay napadala sila sa inggit, sa pagkamakasarili, at pag-iisip lamang sa kanilang kapakanan.

Bilang isang guro, iniangat ni Jesus ang usapin. Pinalawak niya ang kontekstong kinapapalooban ng kanyang pangaral. Parang sinasabi niya sa atin ngayon: “Huwag tayong padala sa sama ng loob at nalamangan tayo ng iba … Huwag tayong malungkot at mayroon ibang taong nakagagawa o nakahihigit pa sa atin sa maraming bagay.”

Kung gayon, ano ba ang dapat nating pagtuunan ng pansin? Ang tugon ng Ebanghelyo ay malinaw pa sa sikat ng araw!

Una, ang lugod at loob ng Diyos ay nakatuon sa pagsunod sa kanyang kalooban. Mabuti pa aniya na ang isang taong naghahatid sa kasalanan sa ibang tao ay itapon sa dagat na may taling mabigat na bato sa leeg. Mabuti pa aniya, na mawalan ng isang kamay at makarating sa langit, kaysa sa manatiling ganap ngunit mapunta naman sa impyerno. “Mabuti pa ang pumasok ka sa kaharian ng Diyos nang bulag ang isang mata kaysa may dalawang mata na mahulog ka sa impyerno.”

Maraming dahilan upang sumama ang loob natin. Kung minsan, sumasama ang loob natin dahil sa inggit, dahil sa nalamangan tayo, o natalo, o naisahan. Nguni’t may higit pang mahalaga kaysa sa sama ng loob natin na dulot ng pagkamakasarili. At ang higit na mahalagang ito ay ang isipin natin, pagbalakan, at tupdin ang siyang higit na mahalaga kaysa sa lahat – ang kabutiha’t lugod na nagmumula sa kalooban ng Diyos! Ito ang tinatagurian nating lugod na wagas, loob na dalisay ng Diyos, na sinusuklian natin ng pagtalima at pagsunod sa Diyos.