frchito

Posts Tagged ‘Taon B’

BALIGTARAN, BALIKATAN, KABANALAN

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, LIngguhang Pagninilay, Tagalog Homily, Taon B on Enero 22, 2009 at 11:33

conversion_of_st_paul-400

PAGBABAGONG-BUHAY NI SAN PABLO
Enero 25, 2009

Mga Pagbasa: Gawa 22:3-16 / 1 Cor 7:29-31 / Mk 16:15-18

Uso ngayon ang baligtaran sa lipunan natin. Isa sa mga naanyayahan sa Senado ang nagsiwalat ng isang salaysay bago mag-Pasko. Wala raw siyang kinalaman sa nawawalang 700 milyong piso na may koneksyon sa abono. Nang magbagong-taon, matapos ang pista ng Poong Nazareno at Santo Nino, nabaligtad ang kanyang salaysay. Inamin niya na siya ay nagsinungaling lamang nuong Disyembre 22, 2008. At hindi siya kumita sa malaking katiwaliang umiikot sa iilang mga masisiba na nagbalangkas at nagsagawa ng isang pagnanakaw na malinaw pa sa sikat ng araw.

Subali’t hindi ito lamang ang kwento ng baligtaran sa lipunan natin. Noong taong 2000 lamang, may mga politikong pa-okray-okray pa sa Senado noong hindi pinayagang buksan ang isang envelope. Naging daan sila sa pagka-alis sa posisyon ng pinakamataas na opisyal sa ating bayan. Ngayon, 8 taon lamang ang nakalilipas, iba na ang tugtugin ng parehong mga politikong ito, na mayroon nang ibang matatayog na balak sa darating na 2010. Mayroon pang isang hinahangaan nating pinuno na humingi pa ng patawad sa kanyang pinatalsik sa puesto noong taong 2000!

Baligtaran ang kalakaran sa pulitika sa Pilipinas. Tawiran ng kampo … palitan ng mga partido … at talikuran sa mga dati-rati ay magkakasama sa parehong adhikain.

Mayroon ding mahalaga at makahulugang baligtaran sa Biblia!

Sa araw na ito, isang nakagugulantang na baligtaran ang ipinagugunita ng liturhiya – ang pagbaligtad ni Saulo, na pati pangalan niya ay naging Pablo paglaon. Ito ang baligtaran na may kinalaman sa pagtalikod sa mali at masamang kagawian. Ito ang pagbalikwas sa pagkasadlak sa gawaing masama. Ito ang pagbabalik-loob sa Panginoon, ang paggising sa mahimbing na pagkakatulog sa gawang tama at mabuti.

Nasa kalagitnaan tayo ngayon ng buong taong pagdiriwang ng ika-2000 taong kaarawan ni San Pablo (Junio 2008 – Junio 2009). Bagama’t ngayon ay ika-3 Linggo ng Karaniwang Panahon, dahil nasa taon tayo ni Pablo, pinahihintulutan tayo ng Inang Simbahan na ipagdiwang sa Misa ang napakahalagang pangyayari sa buhay ni Pablo.

Ito, sa madaling salita, ay may kinalaman sa pagbaligtad, kumbaga, ni Pablo. Siya mismo ang nagsalaysay ng pangyayaring ito. Mula sa isang taong poot na poot sa maliit na pulutong ng mga tagasunod ni Kristo, si Pablo, matapos ang karanasang ito, ay naging isang masugid na tagapagtanggol ng Santa Iglesia.

At hindi lamang ito … Si Pablo, kasama ni Pedro, ang naging matibay na pundasyon ng Inang Simbahan – ang itinuturing na apostol na sugo sa mga Hentil, na naghatid ng magandang balita sa lahat ng sulok ng kilalang daigdig nuong panahong yaon.

Isa sa pangunahing turo ng Panginoon nuong sinimulan niya ang kanyang pangangaral ay ang pagtawag niya sa pagbabalik-loob. “Magsisi at sumampalataya sa ebanghelyo.” Ito ay pagtawag sa pagbabagong-buhay o pagbaligtad sa takbo ng buhay.

Itong pagbaligtad na ito ang pinanindigan ni Pablo. Siya ang pangunahing halimbawa ng isang taong kung gaano kasugid na kalaban ng Iglesia noong una, ay ganoon ding kasugid na tagapagtaguyod ng Iglesia. Si Pablo ang halimbawa ng isang taong bumalikwas sa maling gawain at bumangon sa gawang banal at mapagligtas. At hindi lamang ito, binalikat niya at pinanindigan din ang tungkuling ipinagkaloob ng Panginoon – ang humayo at mangaral at maghatid sa lahat sa daan ng kabanalan.

Tayo man ay tinatawagan sa ganitong pagbangon. Ito ang buod ng buhay Kristiyano – ang bumangon mula sa kadiliman at lumantad sa kaliwanagan ng magandang balita.

Ang lipunan natin ay nababalot ng iba-iba at susun-susong mga kadiliman at pagkagupiling sa masasamang kagawian. Ang kultura ng politika, ng ekonomiya, at ng pangangalakal ay nababahiran ng lahat ng uri ng kadayaaan. Palasak na ang mga droga na unti-unting nagbubunsod sa atin upang maging isang ganap na tinatawag na “narco-state” na pinamumugaran ng “narco-politics.” Bayaran ang sistema ng hustisya, at nabibili ang kalayaan upang gumawa ng maraming bagay na nagsasadlak lalu sa marami sa masahol na antas ng kawalang kalayaang panloob at pansarili.

Sa ika-dalawang libong kaarawan ni San Pablo, ay mayroon tayong tinitingalang halimbawa at katuwang sa ating paghahanap ng tunay na kalayaan – ang kaligtasang dulot ng Panginoong Jesucristo. Habang pinararangalan natin si Pablo, ay angkop din na ating gunitain at isabuhay ang malaking hakbang na kanyang ginawa – ang bumaligtad, ang magbalikat ng tungkuling iniatang sa kanya ng Panginoon, at ang magpagal tungo sa kabanalan ng marami, lalu ang mga Hentil, sa lahat ng dako ng daigdig.

Ito ang buhay natin bilang mananampalataya … baligtaran, balikatan, at pagpapagal tungo sa kabanalan!

ISIP-BATA, ASAL-BATA, O TULAD NG BATA?

In Gospel Reflections, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, LIngguhang Pagninilay, Santo Nino, Taon B on Enero 14, 2009 at 22:39

santonino02-25_jpg

atiatihan6

PISTA NG SANTO NINO
Enero 18, 2009

Mga Pagbasa: Isaias 9:1-6 / Efeso 1:3-6, 15-18 / Marco 10:13-16

Malapit sa puso ng Pinoy ang bata. Magaan ang loob sa bata; mapagbigay; bukas-palad, at puno ng karinyo at kaamuan sa bata. Bata ang tampulan ng lahat ng atensyon sa pamilya, sa tahanan, sa pagtitipon ng mga matatanda. Ito marahil ang dahilan kung bakit ganuon na lamang at sukat ang pamimintuho ng Pinoy sa banal na sanggol, ang Santo Nino!

Ang pagpapahalaga ng Pinoy sa bata ay malinaw na malinaw. Para sa bata, lalu na kung panganay, ang pinakamahal na eskwela ang hinahanap ng marami. Laging pinakamagara, pinakamaganda, at pinakamaayos ang hinahanap para sa bata. Sa unang kaarawan ng panganay, maraming magulang ang hindi nag-aatubiling gumastos ng malaki, at maghanda ng marangya, maidaos lamang ang unang kaarawan.

Subali’t nakapagtataka … Galit tayo sa mga isip-bata at asal-bata. Liban kay Bentot noong araw, o kay Bondying noong maraming taon na ang lumipas, o kay Anjo Yllana na maraming taong nagpanggap na parang Bondying sa TV, hindi tayo panig sa mga asal-bata, isip-bata, o sa mga nagbabata-bataan lamang.

Tama ang ebanghelyo ni Lucas … lumago si Jesus sa karunungan at sa katandaan. Lumaki ang banal na sanggol… naging ganap na adulto … naging ganap na tao, at ganap na manliligtas, hanggang sa kasukdulan ng pag-aalay ng sarili sa krus.

Mahalaga na maunawain natin ang kahulugan nito. Kay raming pag-aasal bata at pag-iisip bata ang nakikita natin sa lipunan. Masahol pa ang mag-asal bata kaysa sa pagiging tunay na bata. Ang tunay na bata ay walang itinatago. Ang tunay na bata ay parang computer na WYSIWYG … what you see is what you get … kung ano ang nakikita ay siyang nahihita … Walang pagpapanggap ang bata … walang pagbabalatkayo … walang pagkukubli ng tunay na layunin … kung ano ang hiling ay siyang turing. Kung gustong kumain ay iiyak o hihingi. Kung galit ay galit; kung masaya ay masaya; kung tunay na nais ay walang patumpik-tumpik pa … Walang hele-hele pero quiere, ika nga.

Maraming mga nagbabata-bataan sa lipunan natin. Maraming nagkukubli. Maraming sanga-sanga ang dila. Sa dalawang pamilyang nagpanapok (nag-away) sa golf course, walang nagsasabi at umaamin na sila ang nanguna. Walang umaamin ng kanilang pananagutan. Pero walang sinuman ang makapagsasayaw ng tango kung nag-iisa. Dalawa lagi ang kinakailangan upang magkasuntukan at magpanapok sa isa’t isa. Nandyan din ang napakadulas ang dila na katatagan na ang pagkabulaan (kasinungalingan). Hindi daw siya nagnakaw kundi nag “download” lamang. Iyon nga lang, mahigit na pitong daang milyon ang perang naglaho, pinagpartehan, at na “download” ewan natin kung saan at kaninong “USB” disk napunta (Umit na Salapi sa Bangko). Nagtuturuan ang mga kampon ng kabulaanan … nagpipitulunan … kanya-kanyang pagdadahilan at pag-iwas at pagmamaang-maangan. Nguni’t ang mga nag-aasal batang ito na tila mga inosente pa sa mga ninos inocentes sa bagong tipan, ay nangaglalakihan at nag-gagaraan ang mga bahay at kotse. Asal bata silang lahat sa pagtanggi at pag-iwas sa pananagutan.

Napupuno na ang madlang tao. Nagpupuyos ang damdamin. Nangangamba at nawawalan ng pag-asa ang marami. Ito marahil ang dahilan kung bakit kinukuha na lamang sa panatisismo, at pagsama sa mga prusisyong 14 na oras ang tagal at haba. Ito marahil kung bakit ang lahat ng atensyon ay napupunta sa mga festival, kasama na rito ang malaking kabalbalang aswang festival sa Capiz! Tanging sa Pilipinas lamang nangyayari ito. Sa ibang bansa sa Asya, ang hanap nila ay maging numero uno sa tagisan ng talino sa agham at matematika atbp. Sa Pilipinas, ang hanap natin ay ang pinakamaraming tambalan ang naghahalikan sa araw ng mga puso. Ang hanap natin ay ang pinakamalaking bibingka o pinakamaraming daing na bangus upang matala sa Guinness book of world records.

Para tayong mga bata sa maraming bagay. Masahol pa tayo sa bata na nga, ay nagbabata-bataan pa.

Ang pista natin ngayon ay malayo sa pagbabata-bataan. Malayo ito sa pag-aasal o pag-iisip-bata. Ito ang kapistahan ng sanggol na si Jesus na umako ng isang pananagutang hindi pambata kundi pista ng isang matipunong sanggol na naghatid ng liwanag sa isang mundong nababalot ng dilim.

Ang daigdig na ito ay balot na balot sa dilim … dilim ng katiwalian … dilim ng pagkakanya-kanya at pagmakasarili. Ang daigdig na ito ay nababalot ng dilim ng kadayaan, katakawan, at ng kulturang ang pinahahalagahan ay ang biglang pagyaman at biglang pagkakamal ng kapangyarihan at katanyagan.

Dilim ang bumabalot sa ating pamahalaan, sa gobyerno, at sa sistema political. Hindi ito gawaing naghihintay sa mga isip-bata, asal-bata, o taong nagbabata-bataan. Ito ang isang mundong naghihintay ng kaligtasang ipinagkaloob ng Diyos sa pamamagitan ng kahinaan at kababaan ng isang sanggol.

Ang sanggol na ito ang atin ngayong ipinagmamakaingay at ipinagmamakapuri. Ang sanggol na ito ang naghatid ng isang gawaing angkop sa isang matipuno at matapang na tao na handang pagbayaran at pagbuwisan ang isinasapuso at balak isakatuparan.

Napamahal na ang bayang Pilipino sa banal na sanggol. Kasama natin siya sa maraming pamilyang pinoy. Wala yatang Pinoy na pamamahay ang walang maliit na istatwa ng Santo Nino o larawan man lamang. Nguni’t ang pagmamahal na ito ay hindi dapat manatili sa antas o libel ng pagbabata-bataan, pag-aasal-bata, o pag-iisip-bata.

Sa maraming halimbawa ng pagaasal-bata sa lipunan, unti-unti tayo natututo. Unti-unti tayong umuunlad, lumalago, lumalaki sa katandaan at karunungan … tulad ni Jesus, tulad ng Mananakop na nagsimula bilang isang mahina at mababang-loob na sanggol, ngunit umako sa isang gawaing-pagliligtas na nangailangan ng katatagan, katibayan ng loob, at katapangan, bagama’t nababalot ng kahinahunan ng puso at kilos. Itinanghal niya ang mga bata … ang mga tulad ng bata … tuwid, tapat, at tiyak ang nais at balakin. “Ang hindi marunong tumulad sa mga batang ito ay hindi makapapasok sa kaharian ng langit.” Tulad ng bata, hindi isip-bata, hindi asal-bata, at lalung hindi nagbabata-bataan!

PIT SENYOR! HALA BIRA!