frchito

Archive for Enero, 2009|Monthly archive page

ISIP-BATA, ASAL-BATA, O TULAD NG BATA?

In Gospel Reflections, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, LIngguhang Pagninilay, Santo Nino, Taon B on Enero 14, 2009 at 22:39

santonino02-25_jpg

atiatihan6

PISTA NG SANTO NINO
Enero 18, 2009

Mga Pagbasa: Isaias 9:1-6 / Efeso 1:3-6, 15-18 / Marco 10:13-16

Malapit sa puso ng Pinoy ang bata. Magaan ang loob sa bata; mapagbigay; bukas-palad, at puno ng karinyo at kaamuan sa bata. Bata ang tampulan ng lahat ng atensyon sa pamilya, sa tahanan, sa pagtitipon ng mga matatanda. Ito marahil ang dahilan kung bakit ganuon na lamang at sukat ang pamimintuho ng Pinoy sa banal na sanggol, ang Santo Nino!

Ang pagpapahalaga ng Pinoy sa bata ay malinaw na malinaw. Para sa bata, lalu na kung panganay, ang pinakamahal na eskwela ang hinahanap ng marami. Laging pinakamagara, pinakamaganda, at pinakamaayos ang hinahanap para sa bata. Sa unang kaarawan ng panganay, maraming magulang ang hindi nag-aatubiling gumastos ng malaki, at maghanda ng marangya, maidaos lamang ang unang kaarawan.

Subali’t nakapagtataka … Galit tayo sa mga isip-bata at asal-bata. Liban kay Bentot noong araw, o kay Bondying noong maraming taon na ang lumipas, o kay Anjo Yllana na maraming taong nagpanggap na parang Bondying sa TV, hindi tayo panig sa mga asal-bata, isip-bata, o sa mga nagbabata-bataan lamang.

Tama ang ebanghelyo ni Lucas … lumago si Jesus sa karunungan at sa katandaan. Lumaki ang banal na sanggol… naging ganap na adulto … naging ganap na tao, at ganap na manliligtas, hanggang sa kasukdulan ng pag-aalay ng sarili sa krus.

Mahalaga na maunawain natin ang kahulugan nito. Kay raming pag-aasal bata at pag-iisip bata ang nakikita natin sa lipunan. Masahol pa ang mag-asal bata kaysa sa pagiging tunay na bata. Ang tunay na bata ay walang itinatago. Ang tunay na bata ay parang computer na WYSIWYG … what you see is what you get … kung ano ang nakikita ay siyang nahihita … Walang pagpapanggap ang bata … walang pagbabalatkayo … walang pagkukubli ng tunay na layunin … kung ano ang hiling ay siyang turing. Kung gustong kumain ay iiyak o hihingi. Kung galit ay galit; kung masaya ay masaya; kung tunay na nais ay walang patumpik-tumpik pa … Walang hele-hele pero quiere, ika nga.

Maraming mga nagbabata-bataan sa lipunan natin. Maraming nagkukubli. Maraming sanga-sanga ang dila. Sa dalawang pamilyang nagpanapok (nag-away) sa golf course, walang nagsasabi at umaamin na sila ang nanguna. Walang umaamin ng kanilang pananagutan. Pero walang sinuman ang makapagsasayaw ng tango kung nag-iisa. Dalawa lagi ang kinakailangan upang magkasuntukan at magpanapok sa isa’t isa. Nandyan din ang napakadulas ang dila na katatagan na ang pagkabulaan (kasinungalingan). Hindi daw siya nagnakaw kundi nag “download” lamang. Iyon nga lang, mahigit na pitong daang milyon ang perang naglaho, pinagpartehan, at na “download” ewan natin kung saan at kaninong “USB” disk napunta (Umit na Salapi sa Bangko). Nagtuturuan ang mga kampon ng kabulaanan … nagpipitulunan … kanya-kanyang pagdadahilan at pag-iwas at pagmamaang-maangan. Nguni’t ang mga nag-aasal batang ito na tila mga inosente pa sa mga ninos inocentes sa bagong tipan, ay nangaglalakihan at nag-gagaraan ang mga bahay at kotse. Asal bata silang lahat sa pagtanggi at pag-iwas sa pananagutan.

Napupuno na ang madlang tao. Nagpupuyos ang damdamin. Nangangamba at nawawalan ng pag-asa ang marami. Ito marahil ang dahilan kung bakit kinukuha na lamang sa panatisismo, at pagsama sa mga prusisyong 14 na oras ang tagal at haba. Ito marahil kung bakit ang lahat ng atensyon ay napupunta sa mga festival, kasama na rito ang malaking kabalbalang aswang festival sa Capiz! Tanging sa Pilipinas lamang nangyayari ito. Sa ibang bansa sa Asya, ang hanap nila ay maging numero uno sa tagisan ng talino sa agham at matematika atbp. Sa Pilipinas, ang hanap natin ay ang pinakamaraming tambalan ang naghahalikan sa araw ng mga puso. Ang hanap natin ay ang pinakamalaking bibingka o pinakamaraming daing na bangus upang matala sa Guinness book of world records.

Para tayong mga bata sa maraming bagay. Masahol pa tayo sa bata na nga, ay nagbabata-bataan pa.

Ang pista natin ngayon ay malayo sa pagbabata-bataan. Malayo ito sa pag-aasal o pag-iisip-bata. Ito ang kapistahan ng sanggol na si Jesus na umako ng isang pananagutang hindi pambata kundi pista ng isang matipunong sanggol na naghatid ng liwanag sa isang mundong nababalot ng dilim.

Ang daigdig na ito ay balot na balot sa dilim … dilim ng katiwalian … dilim ng pagkakanya-kanya at pagmakasarili. Ang daigdig na ito ay nababalot ng dilim ng kadayaan, katakawan, at ng kulturang ang pinahahalagahan ay ang biglang pagyaman at biglang pagkakamal ng kapangyarihan at katanyagan.

Dilim ang bumabalot sa ating pamahalaan, sa gobyerno, at sa sistema political. Hindi ito gawaing naghihintay sa mga isip-bata, asal-bata, o taong nagbabata-bataan. Ito ang isang mundong naghihintay ng kaligtasang ipinagkaloob ng Diyos sa pamamagitan ng kahinaan at kababaan ng isang sanggol.

Ang sanggol na ito ang atin ngayong ipinagmamakaingay at ipinagmamakapuri. Ang sanggol na ito ang naghatid ng isang gawaing angkop sa isang matipuno at matapang na tao na handang pagbayaran at pagbuwisan ang isinasapuso at balak isakatuparan.

Napamahal na ang bayang Pilipino sa banal na sanggol. Kasama natin siya sa maraming pamilyang pinoy. Wala yatang Pinoy na pamamahay ang walang maliit na istatwa ng Santo Nino o larawan man lamang. Nguni’t ang pagmamahal na ito ay hindi dapat manatili sa antas o libel ng pagbabata-bataan, pag-aasal-bata, o pag-iisip-bata.

Sa maraming halimbawa ng pagaasal-bata sa lipunan, unti-unti tayo natututo. Unti-unti tayong umuunlad, lumalago, lumalaki sa katandaan at karunungan … tulad ni Jesus, tulad ng Mananakop na nagsimula bilang isang mahina at mababang-loob na sanggol, ngunit umako sa isang gawaing-pagliligtas na nangailangan ng katatagan, katibayan ng loob, at katapangan, bagama’t nababalot ng kahinahunan ng puso at kilos. Itinanghal niya ang mga bata … ang mga tulad ng bata … tuwid, tapat, at tiyak ang nais at balakin. “Ang hindi marunong tumulad sa mga batang ito ay hindi makapapasok sa kaharian ng langit.” Tulad ng bata, hindi isip-bata, hindi asal-bata, at lalung hindi nagbabata-bataan!

PIT SENYOR! HALA BIRA!

KABABAAN, KALUWALHATIAN, KALIGTASAN

In Homily in Tagalog, LIngguhang Pagninilay, Pagbibinyag kay Jesus, Pagninilay sa Ebanghelyo, San Juan Bautista on Enero 8, 2009 at 20:41

baptism_of_jesus

PAGBIBINYAG SA PANGINOON(B)
Enero 11, 2009

Mga Pagbasa: Is 55:1-11 / 1 Jn 5:1-9 / Mk 1:7-11

Parang tulay ang kapistahan natin ngayon. Namamagitan sa panahon ng Kapaskuhan, at sa karaniwang panahon. Wakas ngayon ng Pasko, at simula ng karaniwang panahon (unang Linggo ng karaniwang panahon).

Tubig ang larawang ipinipinta sa unang pagbasa. Pamatid-uhaw ang pahatid ng hula ni Isaias … isang paanyaya sa mga nauuhaw … isang panawagan sa mga nagugutom … Subali’t ang dulot ng hula ni Isaias ay ang kabusugang maipagkakaloob lamang ng Diyos, isang pamatid-uhaw na tanging Diyos lamang ang makapagbibigay.

Ito ang tubig na tumutuon sa katotohanang may kinalaman sa kaligtasang hatid ng Mananakop.

Isa sa mga katangian ng tubig ay ang katotohanang hinahanap nito ang pinakamababang level sa tuwina. Habang tumataas ang level nito ay lumalakas ang presyon, nagsusumikap na makakita ng butas upang umagos sa pinakamababang lugar. Kababaan ang hanap ng tubig … kababaan ang likas na katangian ng tubig.

Masasabi natin na ang tubig ay mas makapangyarihan habang nagsusumikap na bumaba mula sa mataas na lugar. Masasabi natin na habang tumataas ito ay lalung lumalakas ang kapangyarihan nito, lalung sumisirit sa tubo o sa hose, at lalung nagiging higit na malakas ang presyon.

Ito ay maari natin gamitin bilang simulain sa isang pagninilay tungkol sa kapistahan sa araw na ito. Ang Panginoon ay hindi nangailangan ng binyag mula sa kamay ni Juan Bautista. Subali’t napasa ilalim siya kay Juan Bautista at nagpakababa, bilang tanda ng kanyang pagtugon sa hula ni Isaias at sa panawagang kanyang binitiwan noong una: “halina at dumulog … halina at kumain at uminom nang walang bayad.” Ito ang tugon sa paanyaya na tugon natin sa unang pagbasa: “Kakadlo kayo ng tubig mula sa bukal ng kaligtasan.”

Nguni’t tulad ng tubig na habang tumataas ay nagiging makapangyarihan, ang kababaan ni Kristo, ang pagpapakumbaba niya ay nagbunga na kapangyarihan mula sa itaas. Sa kanyang pagpapakababa, ay nagtamo siya ng kaluwalhatian at kapangyarihan mula sa Kanyang Ama: “Ikaw ang aking pinakamamahal na Anak, na lubos kong kinalulugdan.”

Isa sa mga trahedya at komedya ng ating lipunan ay ang walang patid na mga imbestigasyon, mga walang katapusang mga paglabasan ng sari-saring mga eskandalo sa parte ng mga politico at makapangyarihang tao sa lipunan. Trahedya ang mga ito sapagka’t ang lahat halos ay may kinalaman sa katiwalian na walang umaamin, katiwaliang alam ng lahat ay nauuwi sa paglawig ng kahirapan ng bayan, at patuloy na pagyaman ng mga mayayaman at makapangyarihan. Komedya rin ito sapagka’t ang karamihan ay may kinalaman sa mga maling grammar, mga pagpipilit na pagsasalita ng Ingles na nauuwi lamang sa pagiging katawa-tawa. Komedya ang mga ito dahil sa kabila ng mga seriosong mga pagkukunwari ng mga kinauukulan, alam ng lahat na ang hanap ng marami sa kanila ay ang tinatawag na pogi points lamang sa harapan ng camera, upang makita ng buong bayan sa telebisyon.

Malaking komedya at lalung malaking trahedya ang magpakatayog, magpakataas na wala namang ibubuga … ang maging parang ampaw na walang laman liban sa hangin. Nakatutuwang isipin na ang globo (balloon) ay pumapailanlang sapagka’t wala itong laman kundi katumbas ng utot. Habang nagyayabang ang tao, habang umaangat o nagpapanggap umangat, ay lalu namang walang laman kundi puro pautot lamang, ika nga.

Kababaan ang liksyon sa atin ng Panginoon na nagpabinyag kay Juan Bautista. Nguni’t ang kababaang ito ay nagbunga ng kapangyarihan at kaluwalhatian na hindi ihip ng hangin lamang kundi ihip ng panibagong buhay mula sa Espiritu, na bumaba sa kanya sa anyo ng kalapati. Ang kaluwalhatian at kapangyarihang kanyang tinanggap ay hindi isang pautot lamang, kundi wagas at tunay na pagsasakatuparan ng hula ni Isaias noong sinauna pa.

Pero tanong natin ngayon ay ito… Saan hahantong ang kapangyarihang ito? Ang tugon nito ay puede natin makita sa salaysay ng kapaskuhan. Nagsimula ang kapaskuhan kay Juan Bautista. Nguni’t nagwakas rin ang kapaskuhan kay Juan Bautista … sa araw na ito. Para siyang isang buhawi na nagdaan sumandali sa escena, sa entablado. Isa siyang napakababa ang loob na nagsabing hindi man lamang siya karapat-dapat magkalas ng sintas ng sapatos ni Jesus. Subali’t tulad ng kanyang Panginoon, ang kanyang kababaan ang kanyang kaluwalhatian; ang kanyang kahinaan ang kanyang kapangyarihan. “Dapat siyang tumaas, at ako ay bumaba.” Ito ang sinabi niya tungkol kay Kristo.

Ipinapanalangin ko ang mga hungkag na payaso sa gobyerno at lipunan natin na parang ampaw na puno lamang ng hangin. Para silang globo na utot lamang ang taglay sa kalooban. Idinadalangin ko ang mga pinuno ng bayan natin na puro pautot at pakitang-tao lamang ang hanap sa kanilang “public service.”

At ipanalangin natin ang sarili natin … na hindi tayo madala sa ihip ng hanging nagpapalobo lamang ng ating kayabangan. Idalangin natin ang sarili natin na tulad ni Juan Bautista, tulad ni Jesus, tulad ng ilang mabubuting tao na natitira sa lipunan natin na naninindigan para sa tama, sa katotohanan, at sa katarungan – sa kabila ng pwersa at kapangyarihan ng mayayaman at makapangyayari, ay mananatili tayong matatag sa pagkapit sa pangako ni Isaias, at ng buong kasulatan … kababaan, kapangyarihan, at kaligtasan. Ang tatlong ito ay hindi magkakasalungat ayon sa Banal na Kasulatan, at ayon sa buhay ni Juan at ni Jesus.

Isang paki-usap ang nais kong hilingin sa inyong lahat. Wala akong nadampot na “letterhead” na puedeng papirmahan mula sa isang taong lubhang makapangyayari sa lipunan natin. Ako ay simpleng tao lamang. Pero nais ko sanang ipagdasal natin at suportahan ang isang David na ngayon ay naninindigan sa harap ng mga Goliat ng mga politico at mga nagtutulak ng droga, kasama ng mga tiwaling fiscal, hukom, pulis, at makapangyayaring tao sa lipunan.

Alam kong takot ako para sa aking tinutukoy na David. Nangangamba ako sa tutoo lang. Pero ang pinanghahawakan ko ay ang pangako ng Diyos na nasa panig ng kababaan. Siya ang Diyos na pinagmumulan ng kapangyarihan, at Siya rin ang bukal at simulain ng kaligtasan!