frchito

Archive for Agosto, 2011|Monthly archive page

HIHIGIT PA BA TAYO SA KANYA?

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Propeta Jeremias, Taon A on Agosto 24, 2011 at 06:11

Ika-22 Linggo ng Taon (A)
Agosto 28, 2011

Mga Pagbasa: Jer 20:7-9 / Roma 12:1-2 / Mt 1:17-18

Hindi maipagkakaila ng kasaysayan ang sinapit ng Mananakop. Bagama’t tinanggap bilang isang bayani noong siya ay pumasok sa Jerusalem, at nilatagan ng mga balabal, sanga ng kahoy at mga palaspas, ay ipinagbunyi bilang Haring pinakahihintay, hindi naglaon at napalitan ang lahat ng ito ng isang matinding pag-uusig.

Matapos nila makarinig ng mga pangaral na hindi katanggap-tanggap, hindi kaaya-aya, at hindi angkop sa kanilang nais, nagsipagbaligtaran sila at ang itinanghal bilang Hari, ay pinatawan ng kamatayan sa krus.

Hindi kailanman hihigit ang disipulo sa kanyang guro.

Ito ang sinapit ng batang-batang si Jeremias. Matapos siya mahikayat ng Diyos upang mangaral sa Kanyang ngalan, ano ang sinapit niya? Panunuya, panlilibak, pang-uuyam, at pag-uusig!

Nakita natin ito sa mga nakaraang araw – ang unti-unting pagbabago ng simoy ng hangin … ang dahan-dahang pagpapakita ng pagkamuhi sa Inang Simbahan at sa mga namumuno rito. Nakita natin kung pati ang Panginoon ay nilapastangan ng isang diumano ay artista na gumawa ng mga larawang walang pakundangan sa kabanalan ng Poong Maykapal. Nakita natin kung paano, batay sa isang kasinungalingan, ay nilibak ang pitong Obispo at tinaguriang ‘Pajero 7’ kahit wala naman ni isang Pajero, upang usigin sa halagang 6.9 milyong piso na ginamit para sa kapakanan ng mga maysakit at mga salat.

Naranasan ko rin ito nang hindi iisang pagkakataon. Napakahabang kwento ang dapat igugol dito upang balangkasin ang karanasang ito. Nguni’t sapat na sigurong sambitin ko, na halos sampung taon na ang nakararaan, ako man ay inusig at pinagbantaan, dahil sa pamumunong ginawa ko upang mapawi ang droga at bawal na gamut sa komunidad na nasa paligid ng kung saan ako naroon noon.

Marami ang natuwa. Marami ang sumama at sumali sa kilusan. Nguni’t mayroong hindi nasiyahan, dahil sa kami ay naging balakid sa kanilang malaking kita dahil sa droga. Pinagbantaan ako. Ano raw ang gusto ko, ang patuloy na makapag-Misa o ang bumulagta na lamang sa kalye. Ang pari, diumano, ay hindi dapat maki-alam sa mga paksang secular, sa mga bagay na hindi dapat trabaho ng pari, at ang pari, diumano, ay dapat manatili lamang sa sakristiya!

Bilang pari sa halos tatlumpung taon na nakaraan, pinagdadaanan ako minsan ng panghihinawa. Bilang isang guro sa mahigit na tatlong dekada, minsan ako ay nawawalan ng lakas at pinapanawan ng tapang. Sa mga nakaraang taon, para bagang nagbubuhos lang ako ng tubig sa likod ng pato. Parang walang silbi, parang walang katuturan at kahihinatnan. Ang lahat ay nabubura at napapalitan ng mga pagpapahalagang lako at hatid ng mass media, at napapatungan ng mga turong walang kinalaman sa turo ng Poong Maykapal, at kalooban ng Panginoon.

Matapos usigin ang pitong Obispo, matapos bungkalin ang isyu na batay sa isang kasinungalingan, noong ang lahat ay mabigyang-liwanag, ni isa sa mga nag-usig sa TV at radyo, ni isa sa mga mamamahayag na hindi tinantanan ang isyu laban sa mga Obispo, ang humingi ng gaputok man na paumanhin. Patay malisya lamang silang lahat. Walang kibo, walang imik, at walang ipinakitang anumang pagsisisi sa ginawa.

Totoo ang sinasaad ng mga pagbasa ngayon. Ang pag-uusig ay nasa paligid natin, dumarating, at darating pa. Lahat ng paraan upang mapawi at mabale wala ang autoridad ng simbahan ay ginagawa ng mga kinauukulan. Lahat ng paraan upang maisulong ang isang panukalang batas na tinututulan ng Simbahan ay ginagawa. At kasama rito ang pang-uusig.

Gusto ko sanang sa araw na ito ay bigyan ng higit pang katatagan ang mga kapatid kong, katulad ko, at kaisa ng Simbahan, ay nagpupunyagi sa ngalan ng katotohanang moral. Gusto ko sanang ang lahat ng nakakabasa nito ngayon ay hindi matulad sa aking kung minsan ay sinasagian ng panghihinawa.

At nais ko sanang tulad ni San Pablo, ay matutunan nating “ialay ang sarili bilang handog na buhay, banal at kalugud-lugod sa Kanya.” (Ika-2 pagbasa)

Sa kasaysayan ng Simbahan, libo-libo ang nag-alay ng katawan at buhay para sa Panginoon. Tinitingala natin sila bilang mga martir at kumpesor ng pananampalataya. Sila ang mga tinagurian ni Juan Ebanghelista, na mga tupang hinugasan ng dugo ng kordero. Sila ang mga hindi tulad ko, ay hindi nanghinawa.

Nguni’t may pag-asa pa sa tulad natin at tulad kong kung minsan ay nagagapi ng pangamba at takot. Ito ang ipinakita ni San Pedro. Ipinagkanulo niya ang Panginoon, Tatlong beses niya siya ipinagtatwa. Natakot rin siya sa mga alon sa dagat at lumubog. Sa ebanghelyo natin ngayon, hiniling niya sa Panginoon: “Panginoon, huwag nawang itulot ng Diyos!” Sumandali siyang umurong, nangamba, natakot.

Parang ako. Parang tayo. Para sa atin ang mga salitang binitiwan ng Panginoon kay Pedro: “Kung ibig ninumang sumunod sa akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus, at sumunod sa akin.”

Hihigit pa ba tayo sa ating Guro at Panginoon?

SUSI, PAPURI, PAGSUSURI

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon A on Agosto 19, 2011 at 06:32

IKA-21 LINGGO NG TAON (A)
Agosto 21, 2011

Mga Pagbasa: Isaias 22:19-23 / Roma 11:33-36 / Mateo 16:13-20

Tatlong kataga ang tila nagbibigay lagom sa mga pagbasa ngayon: susi, papuri, pagsusuri.

Sa unang pagbasa, narinig natin mula kay Isaias ang pangitain tungkol sa pagkakalooob ng Diyos ng susi sa isang pagkakalooban ng mahalagang panunungkulan at pananagutan sa bayan ng Diyos – isang pahimakas sa pananagutang ipagkakaloob ni Kristo Jesus kay Simon Pedro.

Sa ikalawang pagbasa naman, natunghayan natin ang isang matulain at wagas na awit ng papuri mula sa panulat ni San Pablo. Matapos niyang suriin ang Diyos, at limiin ang lahat ng kanyang ginawa, at bagama’t hindi lubusang maarok ang kahanga-hangang mga gawa ng Diyos, walang iba kundi papuri ang pumutok sa kanyang mga labi: “Sa kanya ang karangalan magpakailanman. Amen!” (Unang pagbasa).

Ngunit tulad ng sinuri ni Pablo ang mga ebidensya, at mga patunay sa kadakilaan ng Diyos, isa ring pagsusuri ang narinig natin sa ebanghelyo (Mt 16:13-20). Sinuri ni Jesus ang kanyang mga alagad. Tinanong niya ang kanyang mga disipulo. Nguni’t ibang uri ng pagsusuri ang ginawa niya, hindi tulad ng ginagawa ng Social Weather Station, o ng anu pa mang ibang pagsasaliksik na nakikita natin sa panahon natin, kung saan mga bilang at numero ang pinagsisikapang makita.

Kakaiba sa isang survey, hindi “ano” ang tanong ng Panginoon kundi “sino.” Hindi siya nagsuri kung ano ang libel ng kanyang katanyagan, o kung marami ang sumusunod sa kanyang pangaral. Hindi siya gumawa ng isang survey upang mapagtanto kung gaano siya kapopular, o kung ang higit na nakararaming mga tao ay nasa panig niya, o sa panig ng katotohanang moral.

Subali’t sa kabila nito, pagsusuring ganap at malalim pa rin ang ginagawa ng Panginoon, sa mga disipulo, at lalu na, kay Simon Pedro. “Sino raw ang Anak ng Tao ayon sa mga tao?”

Panay na panay, at sunud-sunod ang mga survey sa panahon natin. Ano ang sabi ng marami tungkol sa RH bill? Ano ang pandama ng nakararami tungkol sa mga isyung bumabalot sa lipunan? Matapos walang puknat na banatan ng mass media ang isang usapin, matapos walang patid na ilahad ang kanilang posisyon, o posisyon ng mga nagbabayad sa kanila, matapos walang habas na ituon ang opinyong popular sa isang panig, isang survey ang magpapatunay na ang karamihan ay panig sa kanilang isinulong na ideolohiya o usapin!

Matapos bansagan ang mga Obispo at tinaguriang “Pajero 7” ng isang iresponsableng mamamahayag, isang survey ang kanilang isinasagawa upang patunayang wala diumanong kredibilidad ang simbahan at hindi na dapat sundin.

Numero … bilang … isang mapanlinlang na propaganda at marami pang iba … ito ang araw-araw na naririnig ni Juan de la Cruz … na ang simbahan ay makaluma, na ang mga pari at Obispo ay walang iniwan kay “Padre Damaso,” at hindi na dapat sundin at paniwalaan.

Sa araw na ito, hindi “ano” ang tanong sa bawa’t isa sa atin. Gusto natin ngayong malaman kung ano ang “susi” ng tunay na pananagutan, ayon sa pangarap ni Isaias na nabanggit sa unang pagbasa. Gusto natin tingnan kung ano ang tunay na batayan upang tayo ay patuloy na magpuri at magpugay sa Diyos, tulad ng ginawa ni San Pablo.

At para natin masagot ito, dapat nating suriin ang batayan ng lahat ng pagpupunyagi at pagsisikap natin. Dapat natin tukuyin ang tunay na haligi ng paniniwala at pananampalataya natin bilang mga tagasunod ni Kristo.

Ang batayang ito ay hindi isang survey … hindi sapagka’t ang “higit na nakararami” ay ganito o ganire ang posisyon o paniniwala. Ang batayang ito ay hindi “ano” kundi “sino.”

Hindi nasiyahan ang Panginoon sa unang sagot ng mga disipulo. Sagot ito galing sa isang “survey.” “Sabi po ng ilan ay si Juan Bautista kayo. Sabi naman ng iba, si Elias kayo. At may nagsasabi pang si Jeremias kayo o isa sa mga propeta.”

Sabi nila … Sabi ng survey … sabi ng nakararami … sabi ng mga statistics …. Numero … paramihan … Mas maraming nakataas ang kamay, mas tama!

Pagsusuring wagas ang dulot sa atin ng liturhiya sa araw na ito. Hindi “sila” ang gustong marining sa atin ng Panginoon ngayon. Hindi “sabi-sabi” ang nais niyang makita sa atin ngayon. Hindi “sila” kundi “ikaw.” Hindi “ano” kundi “sino” at “kayo!” “Kayo naman, ano ang sabi ninyo? Sino ako?”

Pumasa sa matinding pagsusuri si Simon Pedro. Siya lamang ang sumagot ng wasto … sagot na galing sa puso, hindi sa isipan; sagot na galing sa kaibuturan ng kanyang pagkatao, at hindi galing sa survey. “Kayo po ang Kristo, ang Anak ng Diyos na buhay.”

Ito ang susi na naghatid sa wastong papuri. Ito ang pagsusuri na dapat natin gawin ngayon sa sarili natin: “Sino si Kristo para sa iyo?”