frchito

Posts Tagged ‘Homiliya sa Tagalog’

, , ,

POOT AT PAGNGINGITNGIT O HABAG AT KAPATAWARAN?

In Homily in Tagalog, LIngguhang Pagninilay, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Agosto 31, 2011 at 22:39

Ika-24 na Linggo (A)
Setyembre 11, 2011

Mga Pagbasa: Ecc 27:30 – 28:7 / Roma 14:7-9 / Juan 13:34

N.B. Ipinapaskil ko na ito ngayon, sapagka’t hindi ako siguradong makapagpapaskil dahil sa isang mahabang lakbayin sa sunod na tatlong linggong darating.

Nagkatuig na ang paksain natin sa araw na ito ay akmang-akma at tugmang-tugma sa araw na ito, ika-sampung taon matapos maraming namatay sa World Trade twin towers, dahil sa poot at pagngingitngit. Sampung taon na ang lumipas nguni’t hindi pa rin maunawaan ng buong daigdig kung bakit ang dalawang saloobing ito ay patuloy na nagpupuyos sa damdamin at isipan ng marami.

Ang masahol pa sa bagay na ito ay ang mahirap tanggaping katotohanang ang batayan ng ganitong karumal-dumal na gawain ay walang iba kundi ang Diyos diumano. Para sa Diyos, ang tao ay pumapatay. Sa ngalan ng Diyos, ang ilang tao ay nagpapadala sa tawag ng karahasan. Sa ngalan ng Diyos, mayroong handang magpahirap, pumaslang, at kumitil ng buhay ng mga walang kamalay-malay, marating lamang ang kanilang minimithing diumano ay kagustuhan ng Diyos.

Di kaila sa marami sa atin na hindi ito ang turo ng banal na aklat. Bagama’t nakita natin sa Lumang Tipan kung paano ang pakikidigma ay bahagi ng buhay ng mga Israelita, hindi natin maikakaila na, sa paglawig ng unti-unting pagpapahayag ng Diyos, unti-unti ring luminaw sa kabatiran ng mga sumasampalataya, na hindi digmaan, kundi kapayapaan ang sanghaya at pithaya ng Diyos.

Sa unang pagbasa, ayon kay Sirac, ang poot at pagngingitngit ay siyang niyayakap ng mga makasalanan, subali’t ang kagustuhan ng Diyos ay ang habag at kapatawaran.

Kay rami na nating nasayang na panahon. Tuwing may bagong administrasyon sa pamahalaan, parang laging dapat magsimula uli sa zero. Kalimitan, ang sinimulan ng nakaraang administrasyon ay binabaligtad, o hinahadlangan ng sumunod. Ang mga posteng nagkalat sa mga lansangan, o ilaw na may mga pangalan ng lumang pinuno, ay sinisira, pinapalitan, at binabago ng sumusunod. Laksa-laksang pera ang nasasayang sa pagtatanggal lamang ng pamana o palatandaan ng naunang administrasyon. Poot at pagngingitngit ang siyang namamayagpag sa lipunan nating lubog sa kultura ng kasalanan at pagkamakasarili.

Nais kong isipin na isa ito sa mga tinutumbok ng magandang balita sa araw na ito. Tagubilin ni Pablo ang kaisipang “walang sinuman ang nabubuhay o namamatay sa kanyang sarili lamang.” Lahat tayo ay kabilang, kasapi, at kasama sa iisa lamang angkan, na dapat ay pinagbubuklod, hindi ng poot, kundi ng pagpapatawad at kahabagan.
Madali ang mapadala sa poot. Mahirap ang magpatawad ng nagpapahirap sa iyo. Hindi nadadala na lamang ang lahat sa pagpaparangya, o pagpapasensya, lalu na kung may halong malisya at poot rin ang ginagawang panunuligsa ng taong tila walang magawang magaling sa buhay. Hindi ako magsasabi ng totoo kung hindi ko aaminin na sinagian na rin ako nang di miminsan ng kagustuhang maghiganti, kumilos ayon sa takbo ng isipan ng mundo, at suklian rin ng masama ang gumawa sa akin ng masama.

Subali’t ito ang kadakilaan ng Diyos. Sa ebanghelyo, ayon sa talinghagang ipinahayag ng Panginoon, may isang katiwalang pinagparangyaan ng hari, pinagbigyan, at pinatawad sa pagkakasala. Nguni’t siyang tumanggap ng awa at habag, at hindi nagsukli ng parehong awa at habag. Ang kanyang poot at pagngingitngit ay ibinuhos niya sa kapwang tulad niya, ay may pagkakautang rin at kakulangan. Hindi niya nakuhang pagbigyan rin ang kapwa, tulad nang siya ay napagbigyan ng hari.

Malinaw ang turong sa atin ay nakatuon. Hindi tayo tinatawagan upang pagharian ang puso natin ng poot. Tayo ay tinatawagan upang tulad ng Diyos, ay magpamalas tayo sa isa’t isa ng awa at kahabagan.
Sadyang mahirap itong gawin. Hindi madali. Hindi isang iglap na maisasagawa ninuman. Pero ngayon pa man, ay dapat na tayong magpasya at mamili: ang daan ng poot at pagngingitngit, o daan ng awa at kahabagan.

Hindi mahirap isipin ang kahihinatnan ng unang dalawa. Hindi maglalaon at kaya nating wasakin ang buo nating mundo at ang lahat ng naririto. Nguni’t hindi rin mahirap makita ang hatid ng dalawang kasunod na salita … Ang poot ay naghahatid sa kamatayan, at ang awa ay nauuwi sa kapayapaan at katiwasayan.

Magpasya tayo ngayon din, yamang “ang ating mahabaging Diyos ay nagmamagandang-loob”

, , ,

SUSI, PAPURI, PAGSUSURI

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon A on Agosto 19, 2011 at 06:32

IKA-21 LINGGO NG TAON (A)
Agosto 21, 2011

Mga Pagbasa: Isaias 22:19-23 / Roma 11:33-36 / Mateo 16:13-20

Tatlong kataga ang tila nagbibigay lagom sa mga pagbasa ngayon: susi, papuri, pagsusuri.

Sa unang pagbasa, narinig natin mula kay Isaias ang pangitain tungkol sa pagkakalooob ng Diyos ng susi sa isang pagkakalooban ng mahalagang panunungkulan at pananagutan sa bayan ng Diyos – isang pahimakas sa pananagutang ipagkakaloob ni Kristo Jesus kay Simon Pedro.

Sa ikalawang pagbasa naman, natunghayan natin ang isang matulain at wagas na awit ng papuri mula sa panulat ni San Pablo. Matapos niyang suriin ang Diyos, at limiin ang lahat ng kanyang ginawa, at bagama’t hindi lubusang maarok ang kahanga-hangang mga gawa ng Diyos, walang iba kundi papuri ang pumutok sa kanyang mga labi: “Sa kanya ang karangalan magpakailanman. Amen!” (Unang pagbasa).

Ngunit tulad ng sinuri ni Pablo ang mga ebidensya, at mga patunay sa kadakilaan ng Diyos, isa ring pagsusuri ang narinig natin sa ebanghelyo (Mt 16:13-20). Sinuri ni Jesus ang kanyang mga alagad. Tinanong niya ang kanyang mga disipulo. Nguni’t ibang uri ng pagsusuri ang ginawa niya, hindi tulad ng ginagawa ng Social Weather Station, o ng anu pa mang ibang pagsasaliksik na nakikita natin sa panahon natin, kung saan mga bilang at numero ang pinagsisikapang makita.

Kakaiba sa isang survey, hindi “ano” ang tanong ng Panginoon kundi “sino.” Hindi siya nagsuri kung ano ang libel ng kanyang katanyagan, o kung marami ang sumusunod sa kanyang pangaral. Hindi siya gumawa ng isang survey upang mapagtanto kung gaano siya kapopular, o kung ang higit na nakararaming mga tao ay nasa panig niya, o sa panig ng katotohanang moral.

Subali’t sa kabila nito, pagsusuring ganap at malalim pa rin ang ginagawa ng Panginoon, sa mga disipulo, at lalu na, kay Simon Pedro. “Sino raw ang Anak ng Tao ayon sa mga tao?”

Panay na panay, at sunud-sunod ang mga survey sa panahon natin. Ano ang sabi ng marami tungkol sa RH bill? Ano ang pandama ng nakararami tungkol sa mga isyung bumabalot sa lipunan? Matapos walang puknat na banatan ng mass media ang isang usapin, matapos walang patid na ilahad ang kanilang posisyon, o posisyon ng mga nagbabayad sa kanila, matapos walang habas na ituon ang opinyong popular sa isang panig, isang survey ang magpapatunay na ang karamihan ay panig sa kanilang isinulong na ideolohiya o usapin!

Matapos bansagan ang mga Obispo at tinaguriang “Pajero 7” ng isang iresponsableng mamamahayag, isang survey ang kanilang isinasagawa upang patunayang wala diumanong kredibilidad ang simbahan at hindi na dapat sundin.

Numero … bilang … isang mapanlinlang na propaganda at marami pang iba … ito ang araw-araw na naririnig ni Juan de la Cruz … na ang simbahan ay makaluma, na ang mga pari at Obispo ay walang iniwan kay “Padre Damaso,” at hindi na dapat sundin at paniwalaan.

Sa araw na ito, hindi “ano” ang tanong sa bawa’t isa sa atin. Gusto natin ngayong malaman kung ano ang “susi” ng tunay na pananagutan, ayon sa pangarap ni Isaias na nabanggit sa unang pagbasa. Gusto natin tingnan kung ano ang tunay na batayan upang tayo ay patuloy na magpuri at magpugay sa Diyos, tulad ng ginawa ni San Pablo.

At para natin masagot ito, dapat nating suriin ang batayan ng lahat ng pagpupunyagi at pagsisikap natin. Dapat natin tukuyin ang tunay na haligi ng paniniwala at pananampalataya natin bilang mga tagasunod ni Kristo.

Ang batayang ito ay hindi isang survey … hindi sapagka’t ang “higit na nakararami” ay ganito o ganire ang posisyon o paniniwala. Ang batayang ito ay hindi “ano” kundi “sino.”

Hindi nasiyahan ang Panginoon sa unang sagot ng mga disipulo. Sagot ito galing sa isang “survey.” “Sabi po ng ilan ay si Juan Bautista kayo. Sabi naman ng iba, si Elias kayo. At may nagsasabi pang si Jeremias kayo o isa sa mga propeta.”

Sabi nila … Sabi ng survey … sabi ng nakararami … sabi ng mga statistics …. Numero … paramihan … Mas maraming nakataas ang kamay, mas tama!

Pagsusuring wagas ang dulot sa atin ng liturhiya sa araw na ito. Hindi “sila” ang gustong marining sa atin ng Panginoon ngayon. Hindi “sabi-sabi” ang nais niyang makita sa atin ngayon. Hindi “sila” kundi “ikaw.” Hindi “ano” kundi “sino” at “kayo!” “Kayo naman, ano ang sabi ninyo? Sino ako?”

Pumasa sa matinding pagsusuri si Simon Pedro. Siya lamang ang sumagot ng wasto … sagot na galing sa puso, hindi sa isipan; sagot na galing sa kaibuturan ng kanyang pagkatao, at hindi galing sa survey. “Kayo po ang Kristo, ang Anak ng Diyos na buhay.”

Ito ang susi na naghatid sa wastong papuri. Ito ang pagsusuri na dapat natin gawin ngayon sa sarili natin: “Sino si Kristo para sa iyo?”