frchito

Posts Tagged ‘Ika-12 Linggo ng Taon K’

PAGKAUHAW SA DIYOS

In Homiliya sa Pangkaraniwang Panahon, Karaniwang Panahon, Taon K, Uncategorized on Hunyo 14, 2016 at 22:50

Ika-12 Linggo ng Karaniwang Panahon (K)
Hunyo 19, 2016

PAGKAUHAW SA PANGINOON

Ilang beses na rin natin naranasan ang El Nino, ang kasalatan ng tubig, ang tagtuyot
na nagdadaan sa ilang bahagi ng mundo ng ilang beses makailang taon. Batid natin
ang suliraning dulot ng El Nino – ang pagkalanta ng halaman, ang kakulangan ng
tubig na sariwa, ang kainitan sa kapaligiran na wari’y nagiging tigang na disyerto
ang maraming lugar sa daigdig.

Batid rin natin kung gaano kahirap ang umasa na walang aasahan, ang maghintay sa
wala, ang humingi at hindi mapagbigyan. Marahil ay alam rin natin na ang higit na
nakararami sa lipunan natin ay wala nang anu pa mang dapat hintayin. Anim sa
sampung batang isinisilang sa Pilipinas ay hindi makakakita sa tanang buhay nila ng
isang duktor, at hindi makakatikim kailanman ng kalinga sa klinika o ospital. Sa
kabila ng mga babala at utos ng Department of Health na mag-ingat sa pagkalat ng
Swine Flu, alam ng lahat na walang kakayahan ang karamihan.

Nandiyan ang walang sabong panghugas ng kamay; nandiyan ang walang gripo o
kung may gripo man, ay walang dumadaloy na tubig. Nandiyan ang aapat na
palikuran sa libo-libong mga estudyante sa mga paaralang pampubliko. Mahaba ang
listahan natin.

Tigang na tigang ang lupa nating hinirang, ang perlas ng silanganan!

Marami tayong pangarap bilang Pinoy; maraming adhikain; maraming balakin.
Subali’t saan man tayo sumuling, iisang katotohanan ang tumatambad sa ating
paningin. Ang lahat ng antas at sulok ng lipunan ay nagmimistulang tigang na ilang
na hindi man lang dinadampian ng kaunting hamog ng pag-asa.

Pag-asa … Ito ang isa sa mga pinapaksa ng mga pagbasa. Ito ang pag-asang awit ni
Zacarias para sa atin: Magpapadaloy ako sa bahay ni David at sa mga nakatira dito
ng espiritu ng biyaya at paghiling; titingalain nila ang kanilang niyurakan, at
magluluksa sila tulad ng pagluluksa sa kanilang tanging anak na lalaki, at tatangis
sila tulad ng pagtangis para sa isang lalaking panganay.

Matalinghaga ang mga katagang ito, nguni’t hindi mahirap unawaing ito ay
tumutuon sa diwa ng pag-asa.

Ang pag-asang ito ay nagbubunsod sa isang madamdaming panalangin: Nauuhaw
ang kaluluwa ko sa Iyo, O Panginoon. Ang pagkauhaw na ito ay tinugunan ng Diyos,
ayon sa sinabi ni Pablo: Sa pamamagitan ng pananampalataya, kayo ay naging anak
ng Diyos kay Kristo Jesus.

Subali’t ang pagkauhaw na ito ay tinutugunan ng Diyos sa maraming paraan.
Nariyan ang hula ni Zacarias, at ang katuparan nito sa pagkatao at pagka Manliligtas
ni Kristong Panginoon. Nandiyan ang kaloob na kaligtasang naganap sa katauhan ng
Panginoong Jesucristo.

Nguni’t hindi kabilanin ang Diyos. Hindi ito isang one-way na daan. Mayroon din
tayo bilang tagasunod ng Panginoon na ating sariling tungkuling walang
makagagawa liban sa atin. Ang tupa ay nakikinig sa aking tinig, wika ng Panginoon;
Kilala ko sila, at sumusunod sila sa akin.

Sa ebanghelyo, isa pang malaking katungkulan ang naka-atang sa balikat ng disipulo
ni Kristo … Tinanong sila ng Panginoon: Sino ba ako, ayon sa mga tao? Natinag ang
mga disipulo. Nagkaripas sila ng pagbibigay ng kani-kanilang mga sagot … Subali’t
hindi mga sagot na ito ang hanap ng Panginoon. Hindi isang pagka-uhaw lamang sa
mababaw na kaalaman ang kanyang hanap. Ang hanap niya ay ang wagas, malalim,
at matimyas na pagka-uhaw sa kung sino si Kristo para sa atin; kung sino ang Diyos
para sa Kanyang bayan.

Tigang at tuyot ang daigdig na ito sa maraming bagay. Walang pag-asa kung ang
pag-uusapan ay mga suliraning bumabagabag sa atin lahat. Magulo ang mundo at
lalung higit na magulo ang tao. Tuyot sa wastong paniniwala ang maraming tao.
Nguni’t ang disipulo ni Kristo ay hindi maaaring manatili sa tagtuyot, o sa kadiliman
ng kawalang kamalayan sa pagkanaririto ng Diyos at sa kung sino Siya para sa
Kanyang bayan.

Kung kaya’t muling itinanong ni Kristo sa kanila: Nguni’t kayo …. Kayo … ano ang
sabi ninyo tungkol sa akin? Sino ako para sa inyo? At dito bumulwak ang daluyong
ng wagas na pag-asa, pagnanais, at pagka-uhaw ng tao sa Diyos: Ikaw ang Kristo ng
Diyos.

Uhaw na uhaw rin tayo sa Panginoon. Iyan ang pangaral ni San Agustin: Hindi
mapalagay ang puso namin Panginoon, at mananatili silang balisa hangga’t hindi
namin nakakamit ang kapanatagan sa Iyo, O Panginoon.

Ito ang daloy na dapat natin patuloy na pagyamanin … ito ang tanda ng pagka-uhaw
na dapat natin ding patuloy na siyasatin at bigyang-kasagutan, kahit na ito ay
nasagot na ni Kristo, kahit na ito ay nabigyang-lapat na ng Diyos na mapanligtas.

 

AKING KINASASABIKAN, IKAW LAMANG!

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Taon K on Hunyo 21, 2013 at 10:38

images-3Ika-12 Linggo ng Taon K

Hunyo 23, 2013

AKING KINASASABIKAN, IKAW LAMANG!

Ligalig ang mga salita ni Zacarias … nagwika siya tungkol sa pagtangis, iyakan, at paninibat. Pero ang kapalit ay malayo sa ligalig: pagiging mahabagin at mapanalangin, at ang karumihan ay mapapalitan ng kalinisan.

Pangako rin, at hindi pagkapako sa dusa ang dulot na aral ni San Pablo. Sa kabila ng pagkakaiba-iba, sa pagitan ng mga Judio at Hentil, babae at lalake, alipin o malaya, ang lahat ng nabinyagan, aniya, kay Kristo, ay nagkakaisa, at naging tagapagmana ng pangako ng Diyos.

Hindi madaling tanggapin ang pangaral na ito, lalu na’t hindi maganda ang takbo ng buhay natin sa ngayon. Sa kaunting ulan ay baha. Matapos ang baha ay ang sisihan, ang tapunan ng lahat ng uri ng pagbibintang. Nguni’t dahil sa tayong lahat ay nalalagay sa alanganin ang buhay, nakapag-iisip tayong lahat ng hindi maganda tungkol sa kung sino dapat ang managot sa mga problemang ito. Minsan, at kasama na ako rito, hindi maalis sa isipan natin ang mga katanungang tulad ng ganito: bakit kaya kahit taon-taon namang problema ito ay wala pa rin tayong nagawang solusyon sa mga ito? Bakit kaya sa kabila  ng mga batas ay tuloy pa rin ang pagdami ng mga namamahay sa tabing ilat, ilog, at estero. At ito ang matindi … sa kabila ng taon-taon nating parehong problema, ay bakit kaya parang walang magawa ang sinuman, at tuwing eleksyon ay bida pa sa mga kandidato ang mga taong pinagsasamantalahan lang naman nila tuwing eleksyon?

Mahirap ang buhay natin at ang higit na masahol na kahirapan ay ang kakitiran ng isipan at ang pag-iisip lamang ng pansarili at panandaliang kapakanan.

Nais kong isipin na lahat tayo ay naghahanap ng short-cut, ng madaliang daan, ng landas na maghahatid sa atin sa mabilisang ginhawa. Kausap ko kahapon ang isang kababayan kong naging kapitan ng barangay sa loob ng 18 taon. Tinanong ko siya kung bakit ang dami nang dayuhan sa aming bayan. At ito ang sagot niya … may lupa silang sinasaka sa probinsiya. Pero ang hanap nila ay madaliang pera, ang sweldo na walang masyadong hirap, at walang sobrang habang panahon ng paghihintay. Wala nang gustong magsaka … wala nang gustong magtanim … wala nang gustong sobrang mahirapan. Gusto lamang ay mabilisang ginhawa.

Nais kong isipin rin na pati si Kristong Panginoon ay misang natukso rin na maghanap na kaunting katanyagan mula sa tao. Nagtanong siya sa ebanghelyo: “Sino raw ako ayon sa mga tao?” Tulad nating lahat … naghahanap rin tayo ng kaunting pagtingin, kaunting paghanga, kaunting pagpapahalaga sa mabutin nating nagagawa kung minsan …

Pero di naglaon at bumalik si Jesus sa tunay niyang layunin at pakay. Bumalik siya sa tunay na katauhan niya at misyon. At nang sinagot siya ni Pedro: “Ikaw ang Kristo, ang Mesiyas ng Diyos,” kagya’t niyang sinabihan ang mga alagad: “Ang Anak ng Tao’y dapat magbata ng maraming hirap. Itatakwil siya ng matatanda ng bayan, ng mga punong saserdote at ng mga eskriba. Ipapapatay nila siya, nguni’t sa ikatlong araw ay muling mabubuhay.”

May mga pagkakataong naghahanap rin ako ng ginhawa, ng kaunting katanyagan, o kahit man lamang konting pagtingin o pagpapahalaga sa aking nagagawang mabuti. Kung minsan dumarating. Subali’t sa kalimitan, ni ha ni ho ay wala kang marinig. Parang tungkulin mo lahat na gawin ang ginagawa mo, at ang masakit pa Kuya Eddie, ay ito. Ni gaputok na pasasalamat ay wala kang maririnig sa tao.

Masakit man ay makatotohanan. At ang higit na katotohanang dapat isaisip ay ito … na ang pinakamahalaga sa lahat ay ang ating pangangailangan sa Diyos, ang ating malalim na paghahanap sa Kaniya … “Aking kinasasabikan, Panginoon, ikaw lamang!”