frchito

Archive for the ‘Homily in Tagalog’ Category

, , ,

LIWANAG SA LUPAING BALOT NG DILIM

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Enero 20, 2011 at 10:16

Ika-3 Linggo Karaniwang Panahon(A)
Enero 23, 2011

Mga Pagbasa: Is 8:23 – 9:3 / 1 Cor 1:10-13,17 / Mateo 4:12-23

Parang bumalik ang diwa ng Pasko. Paulit-ulit natin narinig ang hula ni Propeta Isaias tungkol sa darating na liwanag na siya nating ipinagdiwang sa panahon ng kapaskuhan. “Nakatanaw ng isang malaking liwanag ang bayang malaon nang nasa kadiliman …” Pati ang simoy ng hangin ay nagbago sa bayan natin … pati tag-ulan ay parang may nakalimutan at nagbalik. Sa halip na pagsisimula ng tag-tuyot ay hinahagupit tayo ng unos, ulan, baha, at tila bagyo dahil sa La Nina.

Nguni’t ang tanong natin ay hindi lamang sa kung bakit ang ulan ay namamayagpag sa bayan natin. Ang tanong natin ay mas matindi, mas kataka-taka … Totoo ba kaya ang hula ni Isaias. May liwanag bang namanaag sa ating namumuhay na balot ng lahat ng uri ng kadiliman?

Mahirap sagutin ito. Para sa aming mga pari na ang tungkulin ay ang maghatid ng magandang balita sa tao, tila panay na masamang balita ang nilalaman ng aking panitik at pangaral. Mahirap isara ang diwa at isipan sa katotohanang tumatambad sa ating paningin. Mahirap magkaila sa isang bagay na parang isang bulaklak na namumukadkad at ang amoy ay nakasusulasok sa ating mga ilong at lalamunan. Mahirap ikubli ang katotohanang ang bayan natin ay hindi lamang kulelat kumpara sa ibang katabing bayan natin, at napag-iiwanan ng iba pa na dati-rati ay mas mababa sa atin sa lahat ng antas at aspeto ng pamumuhay.

Matindi ang kadilimang bumabalot sa lipunan natin. Maraming iba-ibang uri ng mga panghambalos ang hawak ng mga tagapagpahirap sa atin. Maraming mga “bansa” at kapwa natin Pinoy ang patuloy na umaalipin sa atin. At patuloy pa rin ang mga gawang madilim ng mga taong namumuhi sa atin bilang Kristiyano o Katoliko.

At sapagka’t tapos na ang Pasko at tapos na rin ang pista ng Nazareno, at pista ng Banal na Sanggol na taon-taon ay ginagastusan at ipinagdiriwang ng buong sambayanan halos, balik tayo sa katotohanan na ang buhay natin ay malayong-malayo pa sa diwa ng ebanghelyo.

Nguni’t naparito kayo sa simbahan hindi upang makarining ng dagdag na panlalait mula sa aming mga pari. Naparito kayo upang makarinig ng magandang balita. Pero hindi rin ninyo maiaalis ang katotohahang ang magandang balita ay malimit nating sinasala at pinipili. Para sa marami, ang magandang balita tungkol sa prosperidad na may kinalaman sa “siksik, liglig, at nag-uumapaw” ang siyang pinipili at pinupulot. Ang kabilang pisngi ng magandang balita na may kinalaman sa pananagutan at responsibilidad ay malayo sa ating isipan.

Ito ang magandang balita na tinutumbok ni Pablo. Halos pinapagalitan niya ang mga taga Corinto na nagtutungayaw at nagkakahati-hati, at nagkakanya-kanyang panig o kampo. At ano ang batayan ng magandang balitang ito? Ang kamatayan ni Kristo sa krus. “Ipinangangaral ko nga ito, ngunit hindi sa pamamagitan ng pananalitang batay sa karunungan ng sanlibutan upang sa gayo’y hindi mawalan ng kabuluhan ang kamatayan ni Kristo sa krus.”

Panahon na upang ating tingnan kung anong uri ng magandang balita ang tinanggap natin. Ito ba ay ang ebanghelyo tungkol lamang sa prosperidad, o ang ebanghelyo na may kinalaman sa responsibilidad? Kung ang tinanggap natin ay ang nauna, wala tayong pananagutan, wala tayong dapat gampanan. Kung ang tinanggap natin ay ang ikalawa, haharapin natin ang misyon natin tulad nang hinarap ni Jesus ang kanyang misyon.

Matay nating isipin, puede na sanang manatili si Jesus sa Nazaret kung saan siya lumaki, kung saan siya maraming kaibigan at kamag-anak, kung saan siya matiwasay. Subali’t nang patayin si Juan Bautista, tumungo siya sa Capernaum, sa lugar ng Zebulun at Neftali, kung saan ang misyon niya ay naghihintay, kung saan ang kadiliman ay naghahari.

Ang pag-asang inaasam natin ay ang pag-asang ginagampanan natin. Ang magandang balitang hanap natin ay ang magandang balitang isinasakatuparan natin. Walang maghaharing kagandahan sa mundo kung walang makapangyayaring magpapatupad noon. Ang lahat ng ating minimithi ay dapat bunga ng gawain at pagsisikap nating masidhi. Tayo ang mga tagapaghatid ng magandang balita, at tayo rin ang tagapagpaganap ng laman ng ating bunganga. Tayo rin, samakatuwid, ang liwanag sa lupaing balot ng kadiliman.

, , , ,

ARAP… HANAP … HARAP!

In Epipaniya, Homily in Tagalog, Pagsilang ng Panginoon, Propeta Isaias, Taon A on Enero 1, 2011 at 22:49

Dakilang Kapistahan ng Epipaniya(A)
Enero 2, 2011

Mga Pagbasa: Is 60:1-6 / Efeso 3:2,-3a, 5-6 / Mt 2:1-12


Araw ngayon ng pagharap ng Diyos sa sangkatauhan, sa pamamagitan ng Kanyang bugtong na Anak , na si Jesus. Araw ng pagpapakilala, pagpapahayag, pag-aalis, kumbaga, ng belo na nakatalukbong sa pagkatao ni Jesus, na isinilang sa Belen.

Ang pagharap na ito ay hinabi ng isang pangarap … pangarap na binabanggit ni Isaias: “Bumangon,” aniya, “at magliwanag! Nililiwanagan ka ng kaningningan ng Panginoon.” Ang pangarap na ito ang siyang hinintay, pinaghandaan, at inasam ng maraming salinlahi.

Ito ang arap na naganap sa araw ng Pasko, arap na patuloy na nagaganap sa panahon natin, tulad ng ito ay naganap sa pagpapakilala ng Diyos na kung tawagin natin ay Epipaniya.

Ang lahat ay nagsisimula sa pangarap. Tanda ko pa ang kwento ng mga magulang ko noon. Galing sa probinsiya, nangarap sila para sa aming lahat … nangarap na kaming lahat ay papag-aralin at bigyan ng magandang kinabukasan. Hindi ko na dapat sabihin pa … na ang pangarap ay kahit papaano ay naganap.

Ang lahat ay nagsisimula sa pangarap … Hindi kaila na marami sa mga nagtagumpay na tao ay mayroong pinagdaanang matatayog na pangarap. Walang bahay na nagawa kung hindi nagdaan sa pagguhit o pagpaplano. Walang gusali ang maaring maitayo kung walang blueprint, kung walang iginuhit na detalyadong plano.

Bagama’t kaya ng Diyos ang magbigay ng kaligtasan sa sangkatauhan, ninais Niya na ang tao ay makipagtulungan. Hinirang niya si Maria … Inatangan ng misyon … Kinasihan ng biyaya at naging Ina ng Diyos, tulad ng sinabi natin kahapon. Ang kaligtasan ay naganap sa pakikipagtulungan ng tao.

Ang arap ng Diyos ay naganap sa pagsilang ng Mesiyas. Nguni’t sa araw na ito, ang pagharap ng Diyos sa sanlibutan at sa sangkatauhan ay hindi naganap kung walang mga magong naghanap, at nagbasa ng mga tanda galing sa tala.

Ang arap nila ay natupad nang sila ay lumikas, at naglakbay, patungo kung saan sumilay ang tala. Walang pangarap na naganap, kung walang taong nagpagal at nagsikap!

Ang sayaw na “tango” ay hindi kailanman puedeng gawin ng iisang tao. Dapat ay laging dalawa, babae’t lalake. Kung walang pagtutulungan ay walang kaganapan. Ito marahil ang isa sa maraming aral ng araw ng pagharap ng Diyos sa kanyang sariling bayan. Nagsimula sa pangarap … Naganap dahil may naghanap at naghangad makipagtulungan sa Diyos. Naganap ang pagharap ng Diyos sa tao sapagka’t may magong naghanap.

Mas kilala na ngayon ng marami ang mga artistant Koreano kaysa sa Panginoon. Mas alam nila ang kwento tungkol kay Noah, kaysa sa kwento tungkol kay Jesus. Higit na alam ng mga bata ang salaysay tungkol kay Harry Potter, kaysa sa mga sinasaad sa ebanghelyo.

Nagpakilala ang Diyos, humarap na ang Diyos sa tao, ngunit nananatili siyang tago sa kaalaman ng marami. Siya kaya ay hanap pa rin ng mga taong nagpapakasasa na sa lahat ng uri ng kabatirang hindi na kailangan ang Diyos?

Sa isang mundong ang lahat ay madaling makita at malaman dahil sa internet, may saysay pa kaya ang ginawa ng mga mago na lumikas, upang maghanap sa Mananakop?

Ang kapistahan ngayong araw na ito ay isang paala-ala sa lahat.

Ang lahat ay nagsisimula sa pangarap. Nguni’t gaano man katayog ang pangarap at walang naghahanap, ay walang anumang magaganap. Sa araw ng pagharap ng Diyos sa bayan, tingnan natin ang ating hinaharap. At ang hinaharap ay napapaloob sa pangarap mismong binitiwan ni Isaias para sa atin: “Bumangon at magliwanag, sapagka’t nililiwanagan ka na ng Panginoon!”