frchito

Archive for the ‘Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo’ Category

, , , ,

TUMALIKOD, UPANG TUMALIMA!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Setyembre 17, 2011 at 21:34

Ika-25 Linggo ng Taon (A)
Setyembre 18, 2011

Mga Pagbasa: Is 55:6-9 / Filipos 1:20-24.27 / Mt 20:1-16

Busog na busog ang aking mga mata at puso sa sari-saring alaala sa nakaraang dalawang Linggong paglalakbay. Tinahak naming magkakapatid ang mga lugar kung saan sa mga dantaong nakalipas ay namayani ang pananampalataya at kulturang Kristiano … Sa Paris, Francia, na tinaguriang “primogenita ecclesiae,” (first-born daughter of the Church), sa Chartres, sa Lyons, sa Nice, sa Barcelona, Roma, atbp.
Hindi kailang ang mga lugar na ito ay dati-rating mga tapat sa Inang Simbahan, kung saan ang pananampalataya ay siyang umugit sa pang-araw-araw na buhay ng mga tao.
Masakit man aminin, marami sa kanila ay tumalikood na sa daang matuwid, at malayo na ang puso sa pananampalataya.
Hindi malayong mangyari din ito sa ating lipunan. Ngayon pa man, may mga palatandaan nang ang kultura ay humuhulagpos na sa pananampalataya. Ang kulturang pabor sa RH bill ay isa sa mga pantandaang ito, at marami pang iba.
Nais kong isipin na ang unang pagbasa ay isang paala-ala sa ating lahat. “Hanapin ang Diyos habang may panahon pa; tawagan Siya yayamang Siya ay malapit sa atin.” “Tumalikod ang mga tampalasan sa nakagawiang daan, at ang mga palalo sa Kanyang mga balakin at isipin.”
Tumalikod ang mga bansa na dati ay tapat sa pananampalataya. Sa araw na ito, itinagubilin ni Isaias na tayo man ay dapat tumalikod, upang tumalima. Ito ang pagbabalik-loob ayon sa Banal na Kasulatan, ang pagtalikod sa kasalanan, at pagharap sa pananagutan.
Marahil ay ito ang isa sa mga natatagong aral sa ebanghelyo sa araw na ito. Maraming naghihintay upang maka trabaho. Hindi lahat ay nagsimula sa parehong oras sa umaga. Ngunit ayon sa talinghaga, lahat ay binayaran ng nararapat, pati ang mga nagsimula sa mga huling oras na ng hapon.
Ang mahalaga, samakatuwid, ay hindi lamang ang pagtalikod. Ang mahalaga ay ang kasunod at dahilan ng pagtalikod – ang pagharap at pagtalima sa Diyos.
Ang mga naghintay upang makapagtrabaho ay maaari nating makita bilang larawan ng mga taong handing tumalima, handing maglingkod sa anu mang paraan, sa kailanmang pagkakataon, maaga man o mahuli.
Ang may ari ng lupain na tumanggap sa lahat, at naglingkod ay puede natin makita bilang larawan ng Diyos, at ng Kanyang namamaulong pagnanasa na tanggapin ang lahat, at bigyan ng pagkakataon ang lahat. Larawan ito ng dakilang kabukasang-palad (generosity) ng Diyos, at dakilang pagmamahal ng Diyos sa lahat ng tao.
Kumpara sa mga tao sa lumang mundo sa Europa, mga bagong salta tayo sa Simbahan at pananampalataya. Nguni’t hindi ito hadlang upang tayo ay makapaglingkod sa Diyos.
Iisa lamang ang kondisyon — Iisa lamang ang dapat nating gawin. At ito ang binigyang-diin ni Isaias – ang tumalikod sa dating gawi, at ang tumalima sa Diyos, at humarap sa pananagutan!

Opera Salesiana Testaccio
Via N. Zabaglia, 2
Roma 00139 Italia
Il 17 settembre 2011

, , , , , , ,

BANTAY-GABAY O BANTAY-SALAKAY?

In Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Tagalog Homily, Tagalog Sunday Reflections, Taon A on Agosto 29, 2011 at 13:14

Ika-23 Linggo ng Taon(A)
Setyembre 4, 2011

Mga Pagbasa: Ezekiel 33:7-9 / Roma 13:8-10 / Mateo 18:15-20

Mahirap ang magmalasakit sa kapwa. Kung minsan, sa iyong pagmamalasakit, ikaw pa ang masama sa bandang huli. Sa aking hindi na maikling kasaysayan, na mas mahaba na ang nagdaan kaysa sa darating pa, may ilan rin naman akong karanasan tungkol dito. Gumawa ka ng maganda at may magsasabi ng kung anong hindi maganda, na hindi man lamang sumagi sa iyong guni-guni … Di ba talangka mentality ang tawag dito?

Nguni’t tulad ni Exequiel sa unang pagbasa, may taong inaatangan ng pananagutan sa kapwa, para sa kapakanan ng iba, at hindi ng sarili. Si Exequiel ay siyang naatangan upang maging isang bantay, isang gabay, isang may malasakit para sa bayan ng Diyos.

Nakakalungkot na ang sinasapit ng Simbahang Katoliko ay puro paninira at paninisi … Sa kanyang kagustuhang maging bantay-gabay ng tunay at wagas na kapakanan ng sangkatauhan, sari-saring bansag ang ipinupukol sa kanya. Sa kanyang pagnanais na pangalagaan ang pangkalahatang kapakanan, at higit na malawak na kabutihan ng bayan, inuusig siya at sinisiil, pati ng mga taong nagsasabing sila raw ay katoliko.

Pananagutan ang kanyang pasan … Ngunit iba ang pananagutan at ang sagutin. Sa liham ni Pablo sa mga taga-Roma, ipinapayo niya na wala dapat tayong sagutin sa isa’t isa, liban lamang sa iisang bagay – ang pag-ibig. Wala raw tayo dapat anumang utang sa kapwa, kundi ang pagkakautang ng pag-ibig.

Sa totoo lang, ito ang talagang mahirap gawin. Sinuman sa inyo na nakakabasa nito at nakarananas ng aking naranasan ay sasang-ayon sa akin … Mahirap mahalin ang nagpapahirap sa iyong buhay. Mahirap patawarin ang nag-uusig sa iyo nang walang habas at walang dahilan. Mahirap ngumiti kapag ikaw ay niyayapakan o niyuyurakan kahit wala kang ginawang masama.

Malamang na tulad ni Jeremias, si Exequiel ay nakatikim rin ng lahat ng ito.

Sa ating panahon, hayagan na at palasak ang lahat ng uri ng pagkamakasarili at paghahanap ng sariling kapakanan lamang. Mayroon ngayong tinatawag na “narcissism epidemic” o laganap na kultura ng pagkamakasarili, ayon sa mga sikolohistang tanyag at bihasa. Ang kalinangan ngayon ng kabataan ay umiinog sa paghahanap ng sariling ginhawa at pagpapasasa. Walang iniisip na komunidad, o samahan, o ang pangangalaga sa kapakanan ng kapwa.

Sa panahon natin, kay raming nagsasabing sila raw ay naglilingkod sa bayan. Nguni’t hindi maglalaon at napapagtanto nating sila ay hindi bantay-gabay kundi mga bantay-salakay – mga taong nagsasamantala sa kamangmangan o kahinaan ng iba.

Wala nang lalayo pa sa kalinangang isinusulong ng Simbahan at ng Ebanghelyo. Hindi pagsasarili ang turo ng ebanghelyo, kundi ang pagsasama-sama. “Kung saan may dalawa o tatatlo na nagkakatipon dahil sa akin, naroon akong kasama nila.

Hindi madali ang magpatawad. Subali’t lalung mahirap kung tayo ay lubos na makasarili. Ang pagkamakasarili ay nakikita sa kakulangan ng kakayahang makita ang pananaw ng kapwa, ang kawalang kakayahang makaunawa ng paningin ng iba, at ang patuloy na pagsisikap upang bumagsak o malugmok ang iba sa paghihirap.

Sa araw na ito, gusto nating alalahanin ang lahat ng mga bantay-gabay: ang mga namumuno, ang mga may pananagutan, ang mga nanunungkulan, ang mga may hawak na kapangyarihan, ang mga naglilingkod sa kapwa sa pamamagitan ng pamumuno saan man, sa pamahalaan man o sa simbahan.

Hiling natin sa Diyos na matulad nawa silang lahat sa halimbawa ni Exequiel, sa halimbawa ni Hesukristo, sa halimbawa ng Beato Juan Pablo II, at marami pang iba.

Nguni’t hiling rin natin na tayo na nasa ilalim ng mga naglilingkod ay matutong magbuklod hindi bunsod ng pagsalungat sa namumuno, kundi ang matuto sa paanan ng Panginoong Hesukristo na siyang nagpapaalaala sa atin: “Saanman may dalawa o tatlo na nagkakatipon sa ngalan ko, naroon akong kasama nila.”

Ito ang isa sa mga palatandaan ng pagiging tunay na bantay-gabay – ang pamumuno kasama at sa ngalan ng Panginoon, at hindi ng sarili.

P.S. Hindi ako tiyak na makakapag-post sa darating na tatlong linggo dahil sa isang mahabang lakbayin na palipat-lipat ang lugar sa Europa. Gayunpaman, sisikapin ko pa ring gawin ito.