frchito

Archive for the ‘Pagsilang ng Panginoon’ Category

, , ,

KAHINAAN, KAHINAHUNAN, KAPAYAPAAN, KALIGTASAN!

In Pagsilang ng Panginoon, Tagalog Homily, Taon A on Enero 5, 2011 at 08:51

Pagbibinyag sa Panginoon (A)
Enero 9, 2011

Mga Pagbasa: Is 40:1-5, 9-11 / Gawa 10:34-38 / Lucas 3:15-16, 21-22

Noong isang Linggo, pangarap ang nagbunsod sa mga mago upang maghanap sa bagong silang na maghahawak ng natatanging misyon mula sa itaas. Ang kanilang paghahanap ay naging batayan ng paghaharap ng Diyos sa kanyang bugtong na Anak, na kung tawagin natin sa tradisyong kristiyano, ay epipaniya.

Sa paghaharap ng Diyos sa kanyang Anak, nabunyag ang kanyang pagka-Diyos … nakilala siya bilang isang Diyos na, sa mga kataga ni Juan, ay “nakipamayan sa atin.” Subali’t kung ang Pasko ay puno ng lahat ng mataginting, matunog, at makulay, tulad ng sari-saring ilaw na nagbigay-liwanag sa maraming lugar sa buong daigdig, ang Epipaniya ng Panginoon ay naghatid at patuloy na naghahatid sa atin sa isang ganap at buong pag-unawa kung sino ang Diyos, at kung ano siya para sa atin.

Ito ang kabuuan ng kanyang pagharap na ngayon ay ating pinagtutuunan ng pansin.

Ano ba ang napapaloob sa ganap na pagkakilalang ito sa Mananakop? Ito ba ay binibigyang-kaganapan lamang ng kumukutitap na mga ilawan? Ito ba ay nabibigyang-kabuuan lamang ng imahen ng sabsaban, kasama ng mga hayop, at katabi ng mga pastol na madudungis at mababaho? Ito ba ay may kinalaman lamang sa mga anghel na nag-aawitan ng Gloria in excelsis Deo?

Ganap na pagkilala sa kung sino ang Mananakop ang sinisimulan ng kapistahan natin sa araw na ito – ang pagbibinyag sa Panginoon.

Una sa lahat … tunghayan natin ang sinasabi ni Propeta Isaias. Siya ang parehong propeta na nangako tungkol sa ilaw na daratal, upang pawiin ang kadiliman ng kasalanan. Siya rin ang nagsulat tungkol sa prinsipe ng kapayapaan na magpapabago sa kalakaran ng buong daigdig: mga leon at tigre na manginginain kasama ng mga bisiro na larawan ng ganap na kapayapaan na darating!

Ano ba ang sinasaad sa unang pagbasa? Wala na ang mga matulain at mataginting na mga pangitain … wala na ang liwanag na kumukutitap sa dilim. Mas derecho at tahasan na ang binabanggit ni Isaias – isang LINGKOD na maghahatid ng kapayapaan … LINGKOD, na di maglalaon ay magiging Lingkod ni Yahweh na magdadaan sa iba-t ibang uri ng kahirapan at mag-aalay ng sakripisyo.

Teka …. Mukhang nawawala na ang diwa ng Pasko! Di ba’t ang pasko ay may kinalaman sa lahat ng nakagagaan ng puso, ng lahat ng mataginting, makintab, at kaaya-aya?

Ito ang malaking pagkakamali ng marami … ang mapako sa iisang diwa ng Pasko, ang manatili sa saloobin ng Pasko na panay ang kain, panay ang party, at pulos pagsasaya, na walang kaakibat na pananagutan!

Ang pagpapakilala ng Diyos sa kanyang bayan ay dapat maging ganap. Ang Diyos ay tagapagligtas at ang kanyang kaligtasan ay hindi kailanman nagtanggal o nag-alis ng makataong pananagutan! Ang Diyos ay hindi lamang pampasko, pang-piyesta, o pang-kasiyahan lamang! Ang Diyos ay naparito at ang kanyang pagparito ay may kaakibat na pananagutan, may kasamang pagsusulit at makataong pakikipagtulungan!

Paano nakipagtulungan ang bagong silang na Mesiyas ayon kay Isaias? Ang pagiging ganap na lingkod ni Yahweh, ang pagiging mahinahon at banayad … ang pagiging kabaligtaran ng inaasahan ng madla – isang inaakala nilang matipuno at matapang na sundalo o mandidigma na lilipol sa lahat ng kalaban ng Diyos.

Ang Mesiyas na dumatal ay tagapagligtas, tumpak … at ang una niyang iniligtas ay ang maling paniniwalang siya ay isang mandirigmang gagawa ng karahasan upang ang pangarap ng Diyos ay maganap.

Tayong lahat ay napaka mainipin. Gusto natin na ang lahat ay parang instant noodles o instant coffee. Gusto natin lagi ay fastfood, mabilisan, tahasan, walang sinasanto, at walang iginagalang. Gusto natin mawala sa ibabaw ng lupa ang lahat ng kasamaan, kasakiman, katakawan, at kasalanan – sa isang iglap. Gusto natin ang Mesiyas na walang ka-kiyeme-kiyemeng gagawa ng nararapat – ang lipulin ang lahat ng kasamaan sa mundo.

Ayaw natin ng mahabang daan ng pagtitiis, at mahinahong paggawa, at matagalang panghihintay!

Dito nagsimula ang Mesiyas – ang magpasa-ilalim kay Juan Bautista, ang magpabinyag sa kanyang mga kamay, ang magpamalas ng kahinaaan at kahinahunan.

Mahirap tanggapin ito ng taong marahas at mapusok. Tulad natin … gusto natin ang milagrosong mga pagbabago sa lipunan, pero tingnan natin kung sino ang gumagawa ng problema … hindi ba’t tayong lahat ang dahilan ng pagkakabuhol-buhol ng trapiko sa buong kapuluan? Hindi ba’t tayo ang tumatakas sa mga batas, at kanya-kanyang tigil dito, tigil duon, tigil kahit saan? Hindi ba’t tayo ang umaasang makalulusot tuwina sa gusot, kahit na tahasang mali ang ginagawa natin? Hindi ba’t tayo ang nagpapabayad sa mga politika, at nagpapaloko tuwina sa eleksyon, at naniniwala sa kanilang panloloko sa pamamagitan ng mass media? Hindi ba’t tayo ang madaling matangay ng mga bulaan sa TV at saan man, na madaling makuha ng mga kababawan ng mga taong diumano ay nagmamalasakit sa mahihirap, nguni’t sa katotohanan ay nagsasamantala sa kanilang kamangmangan at kahirapan?

Nakipamayan nang lubos sa atin ang Mesiyas. At ito ay pinatunayan niya … naging isa siyang lingkod – lingkod ni Yahweh, na nagpamalas ng kanyang gawang pagliligtas sa pamamagitan ng pagyakap sa kahinaan at kahinahunan, hindi sa karahasan.

Kapatid, hindi araw-araw ay pasko… at lalung hindi araw-araw ay puno ng kumukutitap at mataginting na ilaw ang buhay natin. Hindi araw-araw ay may hamon at keso de bola, ubas at mansanas, at bagong iPod o aPad!

Magpakatotoo na tayo. Maging ang Mesiyas ay dumatal sa isang mundong hindi perpekto, hindi ganap, hindi nababalot ng lahat ng uri ng kagandahan tuwina. Dumating siya sa isang mundong dapat iligtas, dapat sagipin, at ang kaligtasang dulot niya ay nakuha niya sa kahinaan, kahinahunan, at kapayapaan!

Ito ang nagdulot ng kaligtasan! Ito ang kwento ng lingkod ni Yahweh na iniharap, itinanghal, at itinaas ng Diyos!

, , , ,

ARAP… HANAP … HARAP!

In Epipaniya, Homily in Tagalog, Pagsilang ng Panginoon, Propeta Isaias, Taon A on Enero 1, 2011 at 22:49

Dakilang Kapistahan ng Epipaniya(A)
Enero 2, 2011

Mga Pagbasa: Is 60:1-6 / Efeso 3:2,-3a, 5-6 / Mt 2:1-12


Araw ngayon ng pagharap ng Diyos sa sangkatauhan, sa pamamagitan ng Kanyang bugtong na Anak , na si Jesus. Araw ng pagpapakilala, pagpapahayag, pag-aalis, kumbaga, ng belo na nakatalukbong sa pagkatao ni Jesus, na isinilang sa Belen.

Ang pagharap na ito ay hinabi ng isang pangarap … pangarap na binabanggit ni Isaias: “Bumangon,” aniya, “at magliwanag! Nililiwanagan ka ng kaningningan ng Panginoon.” Ang pangarap na ito ang siyang hinintay, pinaghandaan, at inasam ng maraming salinlahi.

Ito ang arap na naganap sa araw ng Pasko, arap na patuloy na nagaganap sa panahon natin, tulad ng ito ay naganap sa pagpapakilala ng Diyos na kung tawagin natin ay Epipaniya.

Ang lahat ay nagsisimula sa pangarap. Tanda ko pa ang kwento ng mga magulang ko noon. Galing sa probinsiya, nangarap sila para sa aming lahat … nangarap na kaming lahat ay papag-aralin at bigyan ng magandang kinabukasan. Hindi ko na dapat sabihin pa … na ang pangarap ay kahit papaano ay naganap.

Ang lahat ay nagsisimula sa pangarap … Hindi kaila na marami sa mga nagtagumpay na tao ay mayroong pinagdaanang matatayog na pangarap. Walang bahay na nagawa kung hindi nagdaan sa pagguhit o pagpaplano. Walang gusali ang maaring maitayo kung walang blueprint, kung walang iginuhit na detalyadong plano.

Bagama’t kaya ng Diyos ang magbigay ng kaligtasan sa sangkatauhan, ninais Niya na ang tao ay makipagtulungan. Hinirang niya si Maria … Inatangan ng misyon … Kinasihan ng biyaya at naging Ina ng Diyos, tulad ng sinabi natin kahapon. Ang kaligtasan ay naganap sa pakikipagtulungan ng tao.

Ang arap ng Diyos ay naganap sa pagsilang ng Mesiyas. Nguni’t sa araw na ito, ang pagharap ng Diyos sa sanlibutan at sa sangkatauhan ay hindi naganap kung walang mga magong naghanap, at nagbasa ng mga tanda galing sa tala.

Ang arap nila ay natupad nang sila ay lumikas, at naglakbay, patungo kung saan sumilay ang tala. Walang pangarap na naganap, kung walang taong nagpagal at nagsikap!

Ang sayaw na “tango” ay hindi kailanman puedeng gawin ng iisang tao. Dapat ay laging dalawa, babae’t lalake. Kung walang pagtutulungan ay walang kaganapan. Ito marahil ang isa sa maraming aral ng araw ng pagharap ng Diyos sa kanyang sariling bayan. Nagsimula sa pangarap … Naganap dahil may naghanap at naghangad makipagtulungan sa Diyos. Naganap ang pagharap ng Diyos sa tao sapagka’t may magong naghanap.

Mas kilala na ngayon ng marami ang mga artistant Koreano kaysa sa Panginoon. Mas alam nila ang kwento tungkol kay Noah, kaysa sa kwento tungkol kay Jesus. Higit na alam ng mga bata ang salaysay tungkol kay Harry Potter, kaysa sa mga sinasaad sa ebanghelyo.

Nagpakilala ang Diyos, humarap na ang Diyos sa tao, ngunit nananatili siyang tago sa kaalaman ng marami. Siya kaya ay hanap pa rin ng mga taong nagpapakasasa na sa lahat ng uri ng kabatirang hindi na kailangan ang Diyos?

Sa isang mundong ang lahat ay madaling makita at malaman dahil sa internet, may saysay pa kaya ang ginawa ng mga mago na lumikas, upang maghanap sa Mananakop?

Ang kapistahan ngayong araw na ito ay isang paala-ala sa lahat.

Ang lahat ay nagsisimula sa pangarap. Nguni’t gaano man katayog ang pangarap at walang naghahanap, ay walang anumang magaganap. Sa araw ng pagharap ng Diyos sa bayan, tingnan natin ang ating hinaharap. At ang hinaharap ay napapaloob sa pangarap mismong binitiwan ni Isaias para sa atin: “Bumangon at magliwanag, sapagka’t nililiwanagan ka na ng Panginoon!”