frchito

Archive for the ‘Propeta Jeremias’ Category

SA MGA BUKAL NG TUBIG AT MAAYOS NA LANDAS

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, LIngguhang Pagninilay, Propeta Jeremias, Taon B on Oktubre 26, 2012 at 20:41

Ika-30 Linggo ng Taon (B)

Oktubre 28, 2012

Mga Pagbasa: Jer 31:7-9 / Heb 5:1-6 / Mc 10:46-52

SA MGA BUKAL NG TUBIG AT MAAYOS NA LANDAS

 

Ewan ko kung naranasan na ninyong mag-hiking na naubusan kayo ng tubig na baon. Tanging isa lamang ang inyong panalangin – ang makatagpo ng bukal! Ewan ko rin kung naranasan na ninyong maglakad sa dilim, paakyat ng bundok … walang maapuhap, walang mahawakan, at walang makitang katiyakan! Sa mga sandaling yaon, ipagpapalit mo ang iyong bote ng tubig sa isang lampara! Ewan ko rin kung naranasan na ninyong maligaw sa gubat, at tila paikot-ikot lang kayo sa napagdaanan na ninyo, nguni’t wala kayong makitang labasan … maski na bote ng tubig, kargada, at lampara ay inyong itatapon, makita lamang ninyo ang daan pauwi!

Mahirap ang mauhaw. Mahirap ang maging bulag. At lalong mahirap ang maligaw ng landas, mawala, at walang makitang katiyakan sa buhay!

Ang lahat ng ito ay naranasan ng bayan ng Diyos, ang mga Israelita. Nauhaw sila sa ilang. Natapon sila sa bayang walang katiyakan, sa Babilonia! Naranasan nila ang walang makitang tiyak na kaligtasan, sa pagka-alipin sa banyagang lugar, malayo sa templo, malayo sa mga kababayan, at malayo sa kinasanayan o kinagawian.

Dalawa o tatlong beses ako nakaranas maglakad sa dilim … noong wala pang nabibiling mga LED lamps at kung meron man ay sobrang mahal. Matinding karanasan, ang makaramdam ng ganap na kabulagan. Napagdaanan ko na rin ang maubusan ng tubig at malayo pa ang tuktok. Wala kang iisipin kundi ang makatagpo ng bukal, upang maipagtawid-buhay.

Nguni’t matay nating isipin, ito ang kwento ng bawa’t isa sa atin … Ito ang karanasang mapait ni Jeremias, ang propeta noong pagkatapon sa Babilonia. Ito rin ang matinding pagdurusang naranasan ni Bartimeo – ang tuyain, ang libakin, at ang ituring na walang silbi, bilang bulag na umaasa lamang sa iba.

Pero hindi lang yan. Lahat tayo ay naging alipin sa katumbas ng banyagang lugar. Ilan sa mga pamilya ninyo ang hindi nyo kasama, nagbabanat ng buto sa ibang bansa? Ilan sa inyo ang matagal nang nagtitiis na mabuhay sa malayo upang maipag-tawid buhay ang mahal ninyo? Ilan sa atin ang nakaranas ng siphayuin ng kapwa, at hindi tanggapin, o isa-isang tabi dahil sa inggit, galit, tampo, o anuman? Ilan sa atin ang naging banyaga sa sariling bahay, o sa sariling bayan dahil sa sari-saring dahilan?

At hindi lang iyan. Tayo man, ay tulad lahat ni Bartimeo … bulag … hindi nakakakita ng maraming bagay. Hindi man lang natin batid ang tunay nating motibasyon sa pagkilos. Hindi man lang natin alam ang kinabukasan. Nabubuhay tayo at napapaligiran ng kawalang katiyakan sa ekonomiya, sa pamemera, at sa larangang political. Hindi man lang natin matukoy kung kailan ang susunod na lindol, o kung kelan raragasain na naman tayo ng walang patid na ulan o bagyo.

Bulag tayo sa maraming bagay … at tayo ay paapu-apuhap, pakapa-kapa, at walang katiyakan kung saan patutungo.

Kung meron mang dapat sana ay nawalan ng pag-asa, nanghinawa, nagtampo, siguro ay si Jeremias ang may karapatan dito. Kung meron mang dapat nanghinawa at nawalan ng lakas upang lumapit kay Jesus, ay si Bartimeo. Sinansala siya at kinutya, at pinagtangkaang patahimikin ng mga tao.

Subali’t hindi siya napadala . Hindi siya nag-atubili. Patuloy siyang lumapit kay Jesus at ang panalangin ay sadyang mula sa kaibuturan ng puso: “Guro, ibig ko po sanang makakita.”

Ito ang pag-asa ni Bartimeo. Ito rin ang pag-asa ni Jeremias, na nagbunsod sa kanya upang magbitaw ng salitang lubhang kailangan nating lahat ngayon, sa sitwasyon ng kawalang katiyakan: “Dadalhin ko sila sa mga bukal ng tubig, pararaanin ko sa maayos na landas upang hindi sila madapa!”

Gutom. Uhaw. Pagod. Hirap. Bulag. Ito tayong lahat ngayon. Subali’t ayon sa ikalawang pagbasa, ang Dakilang Saserdote ay gumanap sa kanyang misyon upang tayo ay mapanuto at mapabuti.

Tulad ng ginawa ni Jesus kay Bartimeo… Tulad ng ginawa ng Diyos para kay Jeremias …

Panginoon, ihatid mo kami sa bukal ng tubig at paraanin kami sa landas upang hindi na muli kami madapa!

HIHIGIT PA BA TAYO SA KANYA?

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Propeta Jeremias, Taon A on Agosto 24, 2011 at 06:11

Ika-22 Linggo ng Taon (A)
Agosto 28, 2011

Mga Pagbasa: Jer 20:7-9 / Roma 12:1-2 / Mt 1:17-18

Hindi maipagkakaila ng kasaysayan ang sinapit ng Mananakop. Bagama’t tinanggap bilang isang bayani noong siya ay pumasok sa Jerusalem, at nilatagan ng mga balabal, sanga ng kahoy at mga palaspas, ay ipinagbunyi bilang Haring pinakahihintay, hindi naglaon at napalitan ang lahat ng ito ng isang matinding pag-uusig.

Matapos nila makarinig ng mga pangaral na hindi katanggap-tanggap, hindi kaaya-aya, at hindi angkop sa kanilang nais, nagsipagbaligtaran sila at ang itinanghal bilang Hari, ay pinatawan ng kamatayan sa krus.

Hindi kailanman hihigit ang disipulo sa kanyang guro.

Ito ang sinapit ng batang-batang si Jeremias. Matapos siya mahikayat ng Diyos upang mangaral sa Kanyang ngalan, ano ang sinapit niya? Panunuya, panlilibak, pang-uuyam, at pag-uusig!

Nakita natin ito sa mga nakaraang araw – ang unti-unting pagbabago ng simoy ng hangin … ang dahan-dahang pagpapakita ng pagkamuhi sa Inang Simbahan at sa mga namumuno rito. Nakita natin kung pati ang Panginoon ay nilapastangan ng isang diumano ay artista na gumawa ng mga larawang walang pakundangan sa kabanalan ng Poong Maykapal. Nakita natin kung paano, batay sa isang kasinungalingan, ay nilibak ang pitong Obispo at tinaguriang ‘Pajero 7’ kahit wala naman ni isang Pajero, upang usigin sa halagang 6.9 milyong piso na ginamit para sa kapakanan ng mga maysakit at mga salat.

Naranasan ko rin ito nang hindi iisang pagkakataon. Napakahabang kwento ang dapat igugol dito upang balangkasin ang karanasang ito. Nguni’t sapat na sigurong sambitin ko, na halos sampung taon na ang nakararaan, ako man ay inusig at pinagbantaan, dahil sa pamumunong ginawa ko upang mapawi ang droga at bawal na gamut sa komunidad na nasa paligid ng kung saan ako naroon noon.

Marami ang natuwa. Marami ang sumama at sumali sa kilusan. Nguni’t mayroong hindi nasiyahan, dahil sa kami ay naging balakid sa kanilang malaking kita dahil sa droga. Pinagbantaan ako. Ano raw ang gusto ko, ang patuloy na makapag-Misa o ang bumulagta na lamang sa kalye. Ang pari, diumano, ay hindi dapat maki-alam sa mga paksang secular, sa mga bagay na hindi dapat trabaho ng pari, at ang pari, diumano, ay dapat manatili lamang sa sakristiya!

Bilang pari sa halos tatlumpung taon na nakaraan, pinagdadaanan ako minsan ng panghihinawa. Bilang isang guro sa mahigit na tatlong dekada, minsan ako ay nawawalan ng lakas at pinapanawan ng tapang. Sa mga nakaraang taon, para bagang nagbubuhos lang ako ng tubig sa likod ng pato. Parang walang silbi, parang walang katuturan at kahihinatnan. Ang lahat ay nabubura at napapalitan ng mga pagpapahalagang lako at hatid ng mass media, at napapatungan ng mga turong walang kinalaman sa turo ng Poong Maykapal, at kalooban ng Panginoon.

Matapos usigin ang pitong Obispo, matapos bungkalin ang isyu na batay sa isang kasinungalingan, noong ang lahat ay mabigyang-liwanag, ni isa sa mga nag-usig sa TV at radyo, ni isa sa mga mamamahayag na hindi tinantanan ang isyu laban sa mga Obispo, ang humingi ng gaputok man na paumanhin. Patay malisya lamang silang lahat. Walang kibo, walang imik, at walang ipinakitang anumang pagsisisi sa ginawa.

Totoo ang sinasaad ng mga pagbasa ngayon. Ang pag-uusig ay nasa paligid natin, dumarating, at darating pa. Lahat ng paraan upang mapawi at mabale wala ang autoridad ng simbahan ay ginagawa ng mga kinauukulan. Lahat ng paraan upang maisulong ang isang panukalang batas na tinututulan ng Simbahan ay ginagawa. At kasama rito ang pang-uusig.

Gusto ko sanang sa araw na ito ay bigyan ng higit pang katatagan ang mga kapatid kong, katulad ko, at kaisa ng Simbahan, ay nagpupunyagi sa ngalan ng katotohanang moral. Gusto ko sanang ang lahat ng nakakabasa nito ngayon ay hindi matulad sa aking kung minsan ay sinasagian ng panghihinawa.

At nais ko sanang tulad ni San Pablo, ay matutunan nating “ialay ang sarili bilang handog na buhay, banal at kalugud-lugod sa Kanya.” (Ika-2 pagbasa)

Sa kasaysayan ng Simbahan, libo-libo ang nag-alay ng katawan at buhay para sa Panginoon. Tinitingala natin sila bilang mga martir at kumpesor ng pananampalataya. Sila ang mga tinagurian ni Juan Ebanghelista, na mga tupang hinugasan ng dugo ng kordero. Sila ang mga hindi tulad ko, ay hindi nanghinawa.

Nguni’t may pag-asa pa sa tulad natin at tulad kong kung minsan ay nagagapi ng pangamba at takot. Ito ang ipinakita ni San Pedro. Ipinagkanulo niya ang Panginoon, Tatlong beses niya siya ipinagtatwa. Natakot rin siya sa mga alon sa dagat at lumubog. Sa ebanghelyo natin ngayon, hiniling niya sa Panginoon: “Panginoon, huwag nawang itulot ng Diyos!” Sumandali siyang umurong, nangamba, natakot.

Parang ako. Parang tayo. Para sa atin ang mga salitang binitiwan ng Panginoon kay Pedro: “Kung ibig ninumang sumunod sa akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus, at sumunod sa akin.”

Hihigit pa ba tayo sa ating Guro at Panginoon?