frchito

Posts Tagged ‘Santo Nino’

NAMANAAG NA ANG LIWANAG!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Lingguhang Pagninilay sa Ebanghelyo, Propeta Isaias, Santo Nino, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Enero 12, 2010 at 09:54

KAPISTAHAN NG SANTO NINO
Enero 17, 2010

Mga Pagbasa: Isaias 9:1-6 / Efeso 1:3-6.15-18 / Lucas 2:41-52

Ang mga kataga sa matulain at masagisag na panulat ni Propeta Isaias ay hindi maipagkakailang nagdudulot ng marubdob at matimyas na kagaanan ng loob sa sinumang makatunghay nito. Isa na ako sa mga paulit-ulit na naaantig ang damdamin tuwing marinig o mabasa ko ito.

Ang biglang sumagi sa aking kaisipan ay ang bantog na panulat ni Lope K. Santos – isang nobelang ang pamagat ay “Banaag at Sikat” na alam ng bawa’t Pinoy na nagdaan sa mahahabang oras ng Panitikan sa mataas na paaralan, na ewan ko ba kung bakit, ay laging inilalagay sa mga oras kung kailan pagod at antok na ang lahat, sa bandang kainitan ng araw, at kasagsagan ng inip ng mga mag-aaral!

Hindi ko masyadong napahalagahan ang nobela ni Lope K. Santos. Pinag-usapan lang naming, ang pamagat, pero hindi pinabasa sa amin. Matay kong isipin ngayon, sino nga ba naman ang magbabasa ng isang napakakapal na libro na naninilaw na ang mga pahina, at kinain na ng bukbok at tanga ang mga dahon nito?

Banaag … ito ang mga unang hibla ng liwanag na dumadatal sa pagdating ng bukang liwayway. Banaag … ito ang diwa ng pamumukadkad ng bagong pag-asa, ang pagsulong ng isang bagong pangako, ang pagsilay ng isang panibagong pangarap, na hindi kailangang ang tao ay paapu-apuhap sa dilim.

Banaag … ito ang unang silahis ng isang bagong bukas, isang bagong umaga, matapos ang karimlan ng pagkagupiling sa anumang hilahil, anumang pagsubok, at anumang suliranin.

Banaag … ito ang sagisag na hatid ng isang sanggol na tugon ng Diyos sa mahabang mga dantaon ng kadustaan at kahirapan na pinagdaanan ng bayang pinili ng Diyos. Ito ang sagot ng Diyos sa kanyang liping hinirang at kinasihan, bagama’t sa biglang-wari ay siniphayo na ng tadhana at tinikis ng kapalaran!

Ito marahil ang dahilan kung bakit hindi magkanda ugaga ang Pinoy sa pagsayaw at pag-awit, pag-indak at pag-huni, pagpadyak at pag-indayog saliw ng mga tambol at trompeta, na naghihihiyaw ng Pit Senyor! Luwalhati sa banal na sanggol na sagisag ng pamamanaag ng liwanag sa likod ng karimlan. Ito rin marahil ang nasa likod ng tapang at katiyakan ng mga taong nagsisisigaw habang nagpapadyakan: “hala bira!”

Nasa kapistahan ng banal na sanggol ang buod ng pag-asa ng Pinoy na tulad ng silahis ng liwanag na namamanaag sa kabila ng lahat ng uri ng kadiliman. Nasa sanggol na ito ang lahat ng pangakong namutawi sa bibig ni Propeta Isaias, na siya ngayong nagpapainit ng damdamin natin. Nasa batang si Jesus, na “lumago sa karunungan at kaalaman” ang pamumukadkad ng ating pag-asa sa kinabukasang ang Diyos mismo ang gumawa ng paraan upang mabunyag ang pamamanaag sa katauhan ni Kristong isinilang bilang taong katulad natin.

Puno ng pag-asa at pangako ang mga pagbasa: “nakatanaw ng isang malaking liwanag ang bayang malaon nang nasa kadiliman” … “dinagdadan mo ang kanilang tuwa” … “nilupig mo ang bansang inalipin” … “binali mo ang panghambalos ng mga tagapagpahirap sa kanila” … At ang lahat ng ito ay iisa ang dahilan, iisa ang simulain … “Sapagka’t ipinanganak para sa atin ang isang sanggol na lalaki.”

Ito ang dahilan kung bakit, sa wari ko, ay walang kalalabisan ang pag-indayog at pag-indak, pag-awit at pagpadyak ng mga deboto sa Santo Nino. Karapat-dapat lamang ito, sapagka’t mismong si San Pablo na ang nagsabi: “magpasalamat tayo sa Diyos at Ama ng ating Panginoong Jesucristo! Pinagkalooban niya tayo ng lahat ng pagpapalang espiritwal dahil sa ating pakikipag-isa kay Kristo.”

Nguni’t tulad ng lahat ng ibang uri ng pagdiriwang, hindi malayong mangyari na ang orihinal na dahilan ng pagdiriwang ay natabunan ng ibang mga elementong walang kinalaman sa pagpupugay sa Diyos na simulain ng lahat ng pagpapapala. Hindi malayong mangyari na makalimutan natin ang tunay na kahulugan ng pag-indayog, pag-indak at pagpadyak sa mga lansangan at liwasan sa buong bansang, sa araw na ito ay tila mga sinapian ng kung anong espiritu sa kanilang mga pagsasaya, na sa hindi kakaunting lugar, ay nauuwi sa paglalasing, at pagtutungayaw.

Hindi rin malayong mangyari na sa diwa ng walang puknat na pagsasaya ay makalimutan natin na ang tunay na dahilan ng pagsasayang ito ay sapagka’t “namanaag na ang liwanag” sa karimlan ng kasalanan.

Ito ngayon ang magandang balitang dapat nating harapin – ang karimlan ng isang sistema political na puno ng katiwalian, kadayaan, katakawan, kasakiman, at pagkamakasarili … Ang lahat ng ito ay may kinalaman sa karimlan ng kasalanan, na kaakibat ng sistema political ng bansa natin.

Dito dapat mamanaag ang liwanag na dulot ng sanggol na si Jesus. Dito dapat masilayan ang mga nanunuot na hibla ng liwanag na papasok sa lahat ng antas ng buhay natin bilang indibidwal at bilang bayan. Dito dapat maghari ang diwa ng isang pag-asang hindi napapako sa paghihintay, bagkus nagbubunsod sa lahat sa paggawa at pagkilos, tulad ng ito ay nagbubunsod sa napakarami upang umindayog, umindak, at pumadyak sa mga lansangan sa Cebu, sa Maynila, at sa halos lahat ng lugar sa Pilipinas.

Sa nakaraang taon, nakita natin ang mga hibla ng pag-asa … mga bayaning nag-alay ng buhay para maligtas ang iba … si Muelmar Magallanes, at iba pa. … mga bayaning hindi nag-atubiling dalhin at ipagmakaingay ang dangal natin bilang Pinoy … sina Kuya Ef, si Pacman, at marami pang ibang nagbigay-dangal sa ating lahi … mga bayaning hindi kilala na patuloy na nagpapagal para sa pamilya at para sa bayan, sa kanilang mahihirap na trabaho sa ibang bansa.

Isinilang na ang pangakong sanggol … namanaag na ang liwanag … sumilay na sa atin ang mga unang hibla ng pag-asa … noon, ngayon, at sa mga panahong darating. Sa pamamanaag na ito ang liwanag, hindi tayo puedeng manatili sa banig ng kawalang-pag-asa. Kailangan natin gumising at bumangon, kumilos, gumawa, umindak at umindayog kung gusto mo, upang makilala ng balana ang tunay na magandang balita sa likod ng pagdatal ng banal na sanggol …. Namanaag na ang liwanag … gumising, bumangon, at humayo! Gawin ang nararapat, ang tama, at ang magaling …. Para sa bayan at para sa Diyos!

ISIP-BATA, ASAL-BATA, O TULAD NG BATA?

In Gospel Reflections, Homily in Tagalog, Karaniwang Panahon, LIngguhang Pagninilay, Santo Nino, Taon B on Enero 14, 2009 at 22:39

santonino02-25_jpg

atiatihan6

PISTA NG SANTO NINO
Enero 18, 2009

Mga Pagbasa: Isaias 9:1-6 / Efeso 1:3-6, 15-18 / Marco 10:13-16

Malapit sa puso ng Pinoy ang bata. Magaan ang loob sa bata; mapagbigay; bukas-palad, at puno ng karinyo at kaamuan sa bata. Bata ang tampulan ng lahat ng atensyon sa pamilya, sa tahanan, sa pagtitipon ng mga matatanda. Ito marahil ang dahilan kung bakit ganuon na lamang at sukat ang pamimintuho ng Pinoy sa banal na sanggol, ang Santo Nino!

Ang pagpapahalaga ng Pinoy sa bata ay malinaw na malinaw. Para sa bata, lalu na kung panganay, ang pinakamahal na eskwela ang hinahanap ng marami. Laging pinakamagara, pinakamaganda, at pinakamaayos ang hinahanap para sa bata. Sa unang kaarawan ng panganay, maraming magulang ang hindi nag-aatubiling gumastos ng malaki, at maghanda ng marangya, maidaos lamang ang unang kaarawan.

Subali’t nakapagtataka … Galit tayo sa mga isip-bata at asal-bata. Liban kay Bentot noong araw, o kay Bondying noong maraming taon na ang lumipas, o kay Anjo Yllana na maraming taong nagpanggap na parang Bondying sa TV, hindi tayo panig sa mga asal-bata, isip-bata, o sa mga nagbabata-bataan lamang.

Tama ang ebanghelyo ni Lucas … lumago si Jesus sa karunungan at sa katandaan. Lumaki ang banal na sanggol… naging ganap na adulto … naging ganap na tao, at ganap na manliligtas, hanggang sa kasukdulan ng pag-aalay ng sarili sa krus.

Mahalaga na maunawain natin ang kahulugan nito. Kay raming pag-aasal bata at pag-iisip bata ang nakikita natin sa lipunan. Masahol pa ang mag-asal bata kaysa sa pagiging tunay na bata. Ang tunay na bata ay walang itinatago. Ang tunay na bata ay parang computer na WYSIWYG … what you see is what you get … kung ano ang nakikita ay siyang nahihita … Walang pagpapanggap ang bata … walang pagbabalatkayo … walang pagkukubli ng tunay na layunin … kung ano ang hiling ay siyang turing. Kung gustong kumain ay iiyak o hihingi. Kung galit ay galit; kung masaya ay masaya; kung tunay na nais ay walang patumpik-tumpik pa … Walang hele-hele pero quiere, ika nga.

Maraming mga nagbabata-bataan sa lipunan natin. Maraming nagkukubli. Maraming sanga-sanga ang dila. Sa dalawang pamilyang nagpanapok (nag-away) sa golf course, walang nagsasabi at umaamin na sila ang nanguna. Walang umaamin ng kanilang pananagutan. Pero walang sinuman ang makapagsasayaw ng tango kung nag-iisa. Dalawa lagi ang kinakailangan upang magkasuntukan at magpanapok sa isa’t isa. Nandyan din ang napakadulas ang dila na katatagan na ang pagkabulaan (kasinungalingan). Hindi daw siya nagnakaw kundi nag “download” lamang. Iyon nga lang, mahigit na pitong daang milyon ang perang naglaho, pinagpartehan, at na “download” ewan natin kung saan at kaninong “USB” disk napunta (Umit na Salapi sa Bangko). Nagtuturuan ang mga kampon ng kabulaanan … nagpipitulunan … kanya-kanyang pagdadahilan at pag-iwas at pagmamaang-maangan. Nguni’t ang mga nag-aasal batang ito na tila mga inosente pa sa mga ninos inocentes sa bagong tipan, ay nangaglalakihan at nag-gagaraan ang mga bahay at kotse. Asal bata silang lahat sa pagtanggi at pag-iwas sa pananagutan.

Napupuno na ang madlang tao. Nagpupuyos ang damdamin. Nangangamba at nawawalan ng pag-asa ang marami. Ito marahil ang dahilan kung bakit kinukuha na lamang sa panatisismo, at pagsama sa mga prusisyong 14 na oras ang tagal at haba. Ito marahil kung bakit ang lahat ng atensyon ay napupunta sa mga festival, kasama na rito ang malaking kabalbalang aswang festival sa Capiz! Tanging sa Pilipinas lamang nangyayari ito. Sa ibang bansa sa Asya, ang hanap nila ay maging numero uno sa tagisan ng talino sa agham at matematika atbp. Sa Pilipinas, ang hanap natin ay ang pinakamaraming tambalan ang naghahalikan sa araw ng mga puso. Ang hanap natin ay ang pinakamalaking bibingka o pinakamaraming daing na bangus upang matala sa Guinness book of world records.

Para tayong mga bata sa maraming bagay. Masahol pa tayo sa bata na nga, ay nagbabata-bataan pa.

Ang pista natin ngayon ay malayo sa pagbabata-bataan. Malayo ito sa pag-aasal o pag-iisip-bata. Ito ang kapistahan ng sanggol na si Jesus na umako ng isang pananagutang hindi pambata kundi pista ng isang matipunong sanggol na naghatid ng liwanag sa isang mundong nababalot ng dilim.

Ang daigdig na ito ay balot na balot sa dilim … dilim ng katiwalian … dilim ng pagkakanya-kanya at pagmakasarili. Ang daigdig na ito ay nababalot ng dilim ng kadayaan, katakawan, at ng kulturang ang pinahahalagahan ay ang biglang pagyaman at biglang pagkakamal ng kapangyarihan at katanyagan.

Dilim ang bumabalot sa ating pamahalaan, sa gobyerno, at sa sistema political. Hindi ito gawaing naghihintay sa mga isip-bata, asal-bata, o taong nagbabata-bataan. Ito ang isang mundong naghihintay ng kaligtasang ipinagkaloob ng Diyos sa pamamagitan ng kahinaan at kababaan ng isang sanggol.

Ang sanggol na ito ang atin ngayong ipinagmamakaingay at ipinagmamakapuri. Ang sanggol na ito ang naghatid ng isang gawaing angkop sa isang matipuno at matapang na tao na handang pagbayaran at pagbuwisan ang isinasapuso at balak isakatuparan.

Napamahal na ang bayang Pilipino sa banal na sanggol. Kasama natin siya sa maraming pamilyang pinoy. Wala yatang Pinoy na pamamahay ang walang maliit na istatwa ng Santo Nino o larawan man lamang. Nguni’t ang pagmamahal na ito ay hindi dapat manatili sa antas o libel ng pagbabata-bataan, pag-aasal-bata, o pag-iisip-bata.

Sa maraming halimbawa ng pagaasal-bata sa lipunan, unti-unti tayo natututo. Unti-unti tayong umuunlad, lumalago, lumalaki sa katandaan at karunungan … tulad ni Jesus, tulad ng Mananakop na nagsimula bilang isang mahina at mababang-loob na sanggol, ngunit umako sa isang gawaing-pagliligtas na nangailangan ng katatagan, katibayan ng loob, at katapangan, bagama’t nababalot ng kahinahunan ng puso at kilos. Itinanghal niya ang mga bata … ang mga tulad ng bata … tuwid, tapat, at tiyak ang nais at balakin. “Ang hindi marunong tumulad sa mga batang ito ay hindi makapapasok sa kaharian ng langit.” Tulad ng bata, hindi isip-bata, hindi asal-bata, at lalung hindi nagbabata-bataan!

PIT SENYOR! HALA BIRA!