frchito

Posts Tagged ‘Simbang Gabi’

TANDA, TAKDA, TADHANA

In Adviento, Homily in Tagalog, Mahal na Birheng Maria, Pagninilay sa Ebanghelyo, San Jose, Simbang Gabi, Taon B on Disyembre 18, 2008 at 21:49

life-from-barrenness

Ika-5 Araw ng Simbang Gabi
Diciembre 20, 2008

Mga Pagbasa: Isaias 7:10-14 / Lk 1:26-38

Panganib at pangamba ang nasa puso ng mga angkan ni Juda, sapagka’t akmang sasakupin ng Assyria at Samaria ang kaharian ni Acaz. Ito ang unang eksena sa ating makabagbag-damdaming kabanata sa ikalimang araw ng ating simbang gabi. Simple lamang ang tagubilin ni Isaias … magtiwala sa Diyos at ipaubaya sa Kanya ang lahat. Tila nagpatumpik-tumpik pa si Acaz. “Hindi ko susubukin ang Diyos … hindi ako hihingi ng tanda.” Tila nagmatigas at nagmagaling si Acaz. Sa kabila ng kanyang pangamba, hindi niya nakuhang humingi ng tanda mula sa Diyos.

Sa kanyang pagsiphayo sa balak ng Diyos, sa kanyang maalab na pagmamahal sa Kanyang bayan, hindi lamang tumanggi si Acaz sa isang tanda. Kanya ring tinanggihan ang takdang magaganap ayon sa kalooban ng Diyos. Ito ang nagbunsod kay Isaias na magwika nang tahasan. Patuloy ba ninyong titikisin ang Diyos? Siya na mismo, aniya, ang magkakaloob ng isang tanda.

Ito ang tanda na nagtakda sa ating tadhana. “Isang birhen ang maglilihi at manganganak ng isang lalaki, na papangalanang Emmanuel.”

Isang tanda na galing sa Diyos mismo. Wala nang iba. Kay raming tanda ang tinitingala ng tao ngayon: ang tanda ng yaman, kapangyarihan, at posisyon sa lipunan. Ang buong mundo ng kabataan ay hibang sa mga tanda na nakapaskil sa kanilang kasuotan – Nike swoosh, buwaya (Lacoste), dalawang paa (Hang Ten), at marami pang iba. Ang lahat ng iyon ay mga tanda, nguni’t tanda na galing, hindi sa Diyos, kundi sa tao.

Ang Diyos mismo ang magbibigay ng tanda … isang dalagitang magluluwal ng sanggol. Kay raming mga halimbawa sa Kasulatan ng nagluwal ng sanggol, tulad ni Sara, ng asawa ni Manoah, ni Elisabet, at iba pa. Nguni’t tanging isa lamang sa Kasulatan ang nakatakdang magluwal ng sanggol sa pagkabirhen. Ito ang nakatakdang maganap sa Bagong Tipan sa buhay ni Maria. At ito ang takdang salaysay na binasa natin sa ebanghelyo sa araw na ito.

Kay daming tanda na galing sa tao at sa makamundong mga kalalagayan. Nguni’t tanging Diyos lamang, tulad ng sinabi ni Isaias kay Acaz, ang may angking kakayahang iligtas ang Kanyang bayan.

Kay raming palatandaan sa lipunan natin na nagpapanggap magbigay ng solusyon sa maraming problema. Nariyan ang tanda ng House Bill 5043 … tanda raw ito na naghuhudyat upang kitlin na ang mga batang hindi na dapat kumitang liwanag sa mundong ibabaw. Tanda raw ito na naghuhudyat na pauntiin na ang nag-uumapaw na populasyon sa Filipinas. Nariyan din ang tanda ng kalakaran sa lipunan. Wala nang kadayaan. Ang lahat ay hatid ng malaking pangangailangan. Ang lahat ay tanda ng kung ano ang uso at takbo ng mga bagay-bagay, at takbo ng pag-iisip sa mundo. Itong lahat ay tanda ng pagiging postmoderno o makabago. At ito rin ay tanda na dapat magpadala na lamang sa agos ng postmodernismo, na wala nang kinakatigang totoo at tama.

Nariyan din ang tanda ng pagkamakasarili at pagkakanya-kanya. Ang tanda ng “personal computer,” “personal digital assistant,” “personal entertainment,” – lahat ng personal at pang-isahang pamamaraan ng pagbibigay-aliw sa sarili … ang lahat ng ito ay tanda na ang lipunan ay nilikha upang manggayupapa sa kagustuhan at pagnanasang makasarili.

Nguni’t ang Diyos na mismo ang magbibigay ng tanda sa atin. Naganap ang dakilang tanda na ito sa pagsilang ni Jesus, na atin ngayong ginugunita sa araw ng Pasko. Ito ang takdang kaloob ng Diyos – na ang lahat ay maligtas at tumanggap ng buhay – buhay na ganap at walang hanggan.

Marami ang tanda sa ating paligid. Nguni’t iisa lamang at wala nang iba ang takdang maghahatid sa atin sa kaganapan ng itinatanda at itinuturo ng tandang nabanggit – ang buhay na walang hanggan na dulot ng Panginoon sa pamamagitan ni Kristong Panginoon at Mananakop.

Ito ay hindi lamang tanda. Ito ay takda … nakatakda upang ang sanggol na isinilang ay maging daan sa kapatawaran ng mga kasalanan. Ito ang dakilang tanda na hatid ni Gabriel kay Maria. Sa balak at dakilang habag ng Diyos, siya ay itinakda bilang pinagpalang lubos nang higit sa dilang babae. Ito ang tanda na nagtakda maging kay Jose bilang isang mahalagang katuwang sa katuparan ng Kanyang balakin.

Hindi madaling tanggapin ang tanda mula sa itaas. Nagulumihanan si Maria. Nangamba siya at ang balita ay naghatid sa pagkabalisa. Nguni’t itinakda at itinalaga ni Maria ang sumunod sa utos ng Diyos. Niyakap ni Maria ang tadhanang naghihintay sa kanya at nagwika nang buong pananampalataya: “Maganap nawa sa akin ayon sa iyong wika.”

Maraming tanda ang nakatambad sa atin ngayon. Patuloy na humihirap ang marami at patuloy na yumayaman ang kaunti. Marami ang wala nang paniniwala sa eleksiyon at sa tunay na katapatan ng mga politicong sanga-sanga ang dila. Maraming tanda ang lumalaganap … natutuyot ang tubig na sariwa at malinis sa maraming lugar. Nagiging putik ang lupa mula sa kabundukang nakatakda na ang wakas sapagka’t nakalbo na ng mga tampalasang loggers na walang patumanggang nagpuputol ng kahoy sa bundok. Ang mga kagubatan ay nagiging palaruan ng mga mapagsamantalang minero na sumisipsip sa dugo ng bayan nating sinilangan.

Maraming tanda at ang lahat ng ito ay hindi galing sa Diyos. Walang kinalaman ang Diyos sa pagkamatay ng libo-libo sa pagkaguho ng bundok na inahitan ang tuktok at kinalbo ng mga masisibang nagkakalakal ng ating kinabukasan. Ang mga tanda na galing hindi sa Diyos kundi sa tao ang siyang nagtatakda sa atin upang manatiling mahirap at maging higit pang mahirap paglaon.

Nguni’t sa araw na ito ang magandang balita ay nasasalalay sa isang natatanging tanda na galing sa Diyos. Isang sanggol na lalaki. Isang dalagitang birhen na nagluluwal ng sanggol. Isang lalaking nagtakda ng sarili upang panagutan ang kanyang asawang si Maria at ang anak ni Mariang birhen.

May dakilang tadhana ang naghihintay sa mga taong nakakakita ng tanda at nagbibigay-halaga dito. Diyos na mismo ang nagbigay nito. Wala nang iba. At ang tandang ito na naganap na ang siya natin ngayong pinanghahawakan nang buong pananampalataya. Isang tanda. Isang takdang buhay na ganap. At isang mataginting na tadhana sa piling ng Diyos na siya nating lunggati at sanghaya. Purihin nawa Siya magpakailanman.

TAG-ANI SA TAG-TUYOT

In Adviento, Homily in Tagalog, Pagninilay sa Ebanghelyo, Samson, San Juan Bautista, Simbang Gabi, Taon B on Disyembre 17, 2008 at 14:11

life-and-death-of-treeIka-apat na Araw ng Simbang Gabi
Diciembre 19, 2008

Mga Pagbasa: Hukom 13:2-7. 24-25 / Lk 5:1-25

Puno ang Banal na Kasulatan ng mga kabalintunaan, mga pangyayaring tila magkasalungat, magkahadlang, magkasangga. Parang bato-balani na may dalawang dulo na magkasalungat. Pero walang bato-balani na iisa ang dulo. Lahat ng bato-balani ay may south pole at north pole, at ang dalawang magkasalungat ay kumakatawan sa iisang katotohanan.

Ang kakayahang mamuhay sa gitna ng ganitong kabalintunaan ay isang tanda ng malalim na pananampalataya – ang kakayahang tumunghay sa mga pangyayari at ang kakayahan ring makita ang kaganapan, ang kabuuuan, ang kaisahan sa kabila ng tila magkasalungat na bagay.

Dalawang kabalintunaan ang binabanggit ng dalawang pagbasa. Ang una ay may kinalaman kay Samson, na isinilang sa katandaan at kabaogan ng asawa ni Manoah. Ang pagsilang ni Samson, ayon sa salaysay, ay naganap dahil sa tahasang paggawa at panghihimasok, alalaumbaga, ng Diyos sa buhay ng babaeng tigang ang sinapupunan ng napakaraming taon.

Ang katumbas nito ay nasa ebanghelyo ni Lukas. Paralelismo ang tawag dito ng mga dalubhasa sa Biblia. Parang dalawang pisngi ng mangga, ika nga, parang dalawang palad na magkadaop ang dalawang salaysay na ito. At ang paralelismo ay naganap sapagka’t ang anak na iniluwal ni Elisabet ay iniluwal din sa kabila ng katotohanang tigan rin ang kanyang sinapupunan at matanda na si Zacarias.

Maari nating pamagatan ang ating salaysay ng pananampalataya ngayon sa ika-apat na araw ng nobena ng Pasko ng ganito: TAG-ANI SA TAG-TUYOT. Masaganang ani ang bunga ng tag-tuyot sa buhay ni Manoah at ni Zacarias. Tigang man at walang pangako ang kanilang sinapupunan ay naganap ayon sa wika ng Panginoon, na dumating sa dalawa sa pamamagitan ng anghel.

Nguni’t ito ay hindi lamang storya ng dalawang magkasanggang buhay nina Manoah at Zacarias. Hindi ito ika nga “back to back” lamang. Hindi ito isang talikuran at baligtarang salaysay na pinapag-tatagni-tagni lamang natin. Ang parelelismong ito ay tumutuon sa higit pang pangyayari na humihigit pa sa dalawang magkasanggang salaysay na ito.

Ito ang dakilang salaysay ng pagkakatawang-tao ng bugtong na Anak ng Diyos. Sa araw na ito, inihahanda ng dalawang pagbasa ang dakilang hiwaga na ating pagninilayan sa kapaskuhan. Sa pamamagitan ng kwento ni Samson at ni Juan Bautista ay unti-unting lumalapat sa ating guni-guni at kamalayan ang dakilang kakayahan ng Diyos na magsulat ng deretso kahit sa pamamagitan ng mga balikong linya. Ito ang kakayahan ng Maykapal upang papagbungahin at payabungin maging ang mga ilang na tigang at tuyot sa pagmumulan ng buhay. Ito ang hiwaga ng ating Diyos na makapangyayari sa lahat, at makapagdudulot ng buhay kahit mula sa kamatayan, Siya na lumikha ng langit at lupa mula sa kawalan.

Tigang at tuyot ang lupang ating nilalakaran – sa maraming iba-ibang dahilan. Tigang ang ating bayan sa mga bayani. Iyan ang dahilan kung bakit kiliting-kiliti ang lahat ng Pinoy sa pagwawagi ni Manny Pacquiao. Iyan rin ang dahilan kung bakit lahat ng nananalo sa mga timpalak sa ibang bansa, lalu na sa America, ay inaangkin natin at pilit na ginagawang Pinoy na Pinoy. Iyan rin ang dahilan kung bakit itinatanghal natin ang mga OFW bilang mga bagong bayani. Wala tayong mapili sa bayan natin. Salat na salat ang lipunan natin sa bayani, sa mga taong titingalain natin at tutularan.

Totoo nga ba ito? At ito ba ay may kinalaman sa ating mga pagbasa sa araw na ito at sa pagdiriwang natin sa gabing ito?

Nais kong isipin na malaki at marami ang kaugnayan nito sa buhay natin. Una, ang Diyos ay Diyos ng buhay, at hindi kamatayan. Ang Diyos ay nagtataguyod sa buhay at siyang nangangalaga sa buhay. Ang pagsilang ni Samson at ni Juan Bautista ay patunay na Siya ay may kakayahang magdulot ng buhay sa kabila ng tila malinaw na tanda ng kamatayan. Ang Diyos ay siyang nagpapasibol at nagpapausbong sa panibagong buhay. Di ba’t ito ang pinag-usapan natin kahapon? … na ang Diyos na mismo ang magpapausbong sa isang sibol sa angkan ni Judah? Di ba’t itong sibol na ito ay nagtamo ng katuparan sa pagsilang ni Kristong mula sa angkan ni David?

Malimit nating marinig ngayon sa panahon ng tag-hirap … may pera sa basura. Tumpak! Ilang milyon ang kinikita ng mga tiwaling mayor at mga opisyal sa pamamagitan lamang ng basura. Nguni’t higit pa rito ay may katotohanang ang Diyos ay may kakayahang magtaguyod ng buhay sa kabila ng tag-tuyot.

Masaganang ani ang naghihintay sa atin. Sa panulat ni Pablo sa mga Filipos, ginamit niya ang salitang “unang ani” na may kinalaman kay Jesus. Si Jesus, aniya, ang unang ani ng santinakpan, ang unang silang mula sa kamatayan, ang kasukdulan ng kung ano ang tadhanang nakalaan para sa mga nilalang ng Diyos ayon sa kanyang wangis.

Ang Pasko ay isang mahabang salaysay na may kinalaman, hindi lamang sa isang sanggol na isinilang sa sabsaban. Ito ay isang “metanarrative” o mahabang makahulugang salaysay na umiikot sa katotohanang ipinipinta ng dalawang pagbasa … na ang Diyos ay Diyos na nakapag-dudulot ng buhay sa kabila ng tila kawalang buhay sa ating kapaligiran. Si Samson, si Juan Bautista, si Jesus – ang “panganay” kumbaga, ang unang silang sa ating lahat – silang lahat ay pangako at katuparan na ang Diyos ay may kakayahan at pakay na maghatid ng buhay – buhay na walang hanggan, buhay na ganap.

At itong lahat ng ito ay naganap sa gitna ng kasalatan, ng kawalan, ng kahinaan. Ito ang mahabang salaysay ng Paskong pinaghahandaan natin. Sa huling turing, ang salaysay na ito ay walang iba kundi ang pamagat ng ating munting telenobela sa araw na ito … Tag-ani sa tag-tuyot … sapagka’t ang Diyos ay Diyos na buhay, at Diyos ng buhay.