frchito

Archive for the ‘Taon K’ Category

, , , ,

LINGKOD NA ITINAAS, PINILI AT KINALUGDAN!

In Catholic Homily, Homily in Tagalog, Propeta Isaias, Tagalog Homily, Tagalog Sunday Reflections, Taon K on Enero 4, 2010 at 17:10

BINYAG NG PANGINOON
Enero 10, 2010

Mga Pagbasa: Isaias 40:1-5, 9-11 / Gawa 10:34-38 / Lukas 3:15-16-21-22

Paumanhin sa taga-basa: ako ay masyadong natabunan ng gawain matapos ang simbang gabi kung kaya’t hindi ko nagampanan ang pinakagusto kong gawain – ang magsikap maging daan ng magandang balita sa pamamagitan ng blog na ito. Pasensya na po!

Kay bilis ang daloy ng panahon … tapos na ang panahon ng pagsilang o Kapaskuhan sa araw na ito. Noong isang linggo lamang, pinagnilayan natin ang epipaniya ng Panginoon – ang kanyang pagpapakilala sa madlang-tao. Sa araw na ito, itinutuloy natin ang paggunita sa kanyang malalim na pagpapakilala at pagpapahayag ng sarili bilang Diyos.

Pero matay nating isipin, hindi sa kanyang balikat lamang napatong ang tungkuling magpahayag at magpakilala. Ang kanyang Ama mismo, ang Diyos Ama, ang siyang nagkusa at nagbalak upang siya ay makilala ng tanan bilang Anak ng Diyos mula sa kaitaasan.

Mahabang panahon ang ginugol ng Diyos upang maganap ang pagpapahayag na ito. Isinapaloob ng Diyos ang kanyang pagpapahayag sa takbo ng kasaysayan ng bayang pinili – ng bayang Israel. Sa katunayan, sa unang pagbasa, ang mapait na karanasan ng pagkatapon sa Babilonia ang naging daan upang bigkasin ng Diyos sa pamamagitan ni propeta Isaias ang matamis na balita ng kaligtasan sa kabila ng kapaitan at kapighatian.

Mataginting ang tunog ng magandang balitang ito … ang pagpapakilala ng Diyos sa “lingkod na aking itataas na aking pinili at kinalulugdan.” Ang kapaskuhan ay walang iba kundi pagdiriwang ng naganap na ito sa ating kasaysayan – ang pagdatal ng Mananakop sa katauhan ni Kristong Panginoon!

Ito rin ang parehong magandang balitang naganap rin sa kasaysayan ng bayang hinirang ng Diyos, na mismong ang Ama sa langit ang nagwika at nagpakilala: “Ikaw ang minamahal kong Anak; lubos kitang kinalulugdan.”

Ito rin ang ipinagmamakaingay ni Pedro sa aklat ng mga Gawa: “Ipinagkaloob sa kanya ang Espiritu Santo at ang kapangyarihan bilang katunayan na siya nga ang hinirang. Sapagka’t sumasakanya ang Diyos.”

Kasaysayan ang naging daan at panuto ng Diyos sa Kanyang pagpapahayag at pagpapakilala ng sarili. Ito ang malinaw na tinutumbok ng Banal na Kasulatan.

Nguni’t ang pagpapakilala ng Diyos sa pamamagitan ng kasaysayan ay nangangahulungang may kinalaman rin Siya sa takbo ng ating kasaysayan ngayon, bukas, makalawa, at magpakailanman. Siya ang Panginoon ng kasaysayan, at sa Kanya umiinog at umiikot ang takbo ng kasaysayan. Siya ang Alpha at Omega, ang simula at ang wakas, ang simulain at siyang hantungan.
Bilang maestro at panginoon ng kasaysayan, mayroon siyang maaaring ituro sa kasaysayan rin natin ngayon, bukas, at kailanman, dito, doon, at saanman.

Sa yugtong ito ng kasaysayan ng ating bayan, nararapat magkatotoo sa buhay natin ang pinananampalatayanan natin, ang pinaniniwalaan natin, ang inaasam at hinihintay natin sa diwa ng pag-asa. Nais kong isipin na habang tayo ay naghahanda sa eleksyong darating, habang tayo ay namimili ng kung sino ang dapat mamuno sa atin, dapat nating kilalanin ang Diyos na nagpahayag at nagpakita sa atin sa katauhan ni Kristo. Dapat nating tandaan na ang Diyos na nagpahayag sa pamamagitan ni Kristo, ay dapat nating pakinggan at sundin.

Subali’t sa kasawiang palad, marami tayong ingay na higit na pinakikinggan. Nandiyan ang mga estasyon ng TV, mga komentarista, mga mangangalakal na silang nagluluklok halos sa mga manok na gusto nilang umupo sa kapangyarihan. Nandyan ang mga komersyanteng nakagagawa ng paraan upang ang kanilang manok ang siyang maghari at magmando sa bayang hibang na hibang sa showbiz at sa mga palabas na puro pugad ng kababawan.

Maraming tinig ang nagwiwika at nagpaparamdam. Sala-salabat ang daang tinatahak ng tapat na taong ang hangad lamang na tunay ay maglingkod at isulong ang kaunlarang pangkalahatan ng bayang Pinoy.

Batay sa kasaysayang natutunghayan natin sa Kasulatan, hindi lahat ng mga nagnanais mamuno sa bayan ay kinasihan ng Diyos. Hindi lahat ay kapani-paniwala at hindi lahat ay may angking kakayahang isulong ang kalooban ng Diyos, bagkus ang kaloobang makatao lamang nila. Hindi lahat ay may takot sa Poong Maykapal, at lalung hindi lahat ay kaanib, kapanig, at kapanalig ng taong may takot sa Diyos.

Malinaw ang turo ng kasaysayan ng kaligtasan … ang Diyos ang nagluluklok as pinunong kanyang napupusuan. Ang Diyos ang siyang dapat masunod kung ang pag-uusapan ay may kinalaman sa ating kapakanang pangkalahatan at pang kabuuan.

Maliwanag pa sa tanghaling tapat ang kaloobang pahatid Niya sa pamamagitan ni Isaias: “Ito ang lingkod ko na aking itataas, na aking pinili at kinalulugdan.”

Naganap ito sa pagsilang ni Kristong Panginoon. Nagaganap ito kung ang tao ay may takot sa Diyos at pumipili ng siyang karapat-dapat, hindi yaong mga ungas at sakim sa salapi at sa kapangyarihan – mga tampalasang nagkukubli sa likod ng isang mababaw na pagsasakanya ng pangaral at halimbawa ng mga personahe sa Biblia.

Nagpakilala ang Diyos sa pamamagitan ng buhay at pagkamatay ni Jesus. Ang nakakilala sa kanya ay nagpugay at tumalima sa kanyang mga pangaral. Walang saysay ang anumang gimik, anumang palamuti, at anumang mga ka-ek-ekan kung walang kumilala at tumalima sa kanyang mismong ang Diyos ang nagwika: “Ito ang pinakamamahal kong Anak, na lubos kong kinalulugdan.”

Handa ba tayong pumili ng pinunong napupusuan ng Diyos? Handa ba tayong sumunod sa kanyang mismong si San Juan Bautista ang nagwika: “Hayan ang kordero ng Diyos, na nag-aalis ng mga kasalanan ng sanlibutan.”

Siya ay Diyos at tao … taga-sunod at pinuno … Guro at Panginoon … payak, dukha, at mayamang walang katulad … lingkod na itinaas, pinili at kinalugdan!

, , , , , , ,

HINDI SA ATIN, KUNDI SA DIYOS LAMANG

In Adviento, Homily in Tagalog, Tagalog Homily, Taon K on Disyembre 23, 2009 at 18:21

Ika-9 na Araw ng Simbang Gabi / Misa de Gallo
Diciembre 24, 2009

Mga Pagbasa: 2 Samuel 7:1-5, 8b-12, 14a,16 / Lk 1:67-79

Natural na yata sa tao, na kapag nakatikim ng kaunting kapangyarihan ay nagbabago ang pagtingin sa mga bagay-bagay. Hindi rin kakaiba si Haring David. Di naglaon, ang kanyang kapangyarihan ay nagbunsod sa kanya na isiping sa kanya nagdidipende ang maraming bagay.

Wala namang masama sa pagpapaganda ng tirahan ng kaban ng tipan. Kapuri-puri ang balakin ni David. Sa katunayan, ang propeta Natan sa simula ay sang-ayon. Nguni’t sa pagkakataong ito, may higit na mahalagang liksyon ang itinuro ng Diyos kay David. “Ang kaban ng tipan ay nasa isang tolda lamang, samantalang nahihilata ako sa isang bahay na gawa sa matibay na kahoy ng sidro,” ani David. Dahil dito, nagbalak siyang magpatayo ng magarang bahay para sa kaban ng tipan.

Dito siya sinansala ng Diyos at binigyang-aral na dapat rin natin matutunan. “Ako ang tumawag sa iyo mula sa pagpapastol sa parang. Ako ay naparoon saan mo man ninais, at aking pinuksa ang lahat mong mga kaaway. Ako ang magtitiyak na ikaw ay magiging tanyag, at ako ang magtatalaga ng isang lugar para sa aking bayan.”

Malayo ito sa isang taong nagmula sa pagpapastol na ngayon ay biglang nagpapasya ng mga bagay na mahahalaga.

Kalakaran ito ng buhay ng tao. Nagmula sa lupa, nagbabalik sa lupa. Pero malimit na tayo ay nabubulagan ng panandaliang katanyagan, kayamanan, at katalinuhang kumukupas. Mula sa isang malamang na mabaho at gusgusing pastol, si David ay naging hari ng bayan ng Israel. Di naglaon, inakala niyang kaya niyang pagpasyahan ang lahat. Inakala niya ring kaya niyang takasan ang malaking krimen ng pagsusuong sa kamatayan ng asawa ni Batsheba, upang mapasakanya ang alindog ni Batsheba.

Ito ang kalakaran ng tao … marupok at kay daling lumimot.

Pero meron bang magandang kinahinatnan ang kwentong ito tungkol sa konting kayabangan ni David? Nais kong isipin na meron … Ito ang layunin ng banal na kasulatan – ang ipahayag sa atin ang kahulugan ng kasaysayan – ang ipamulat sa atin na lahat ng nagaganap ay nagaganap upang mapulutan natin ng aral na may kinalaman sa kasaysayan ng kaligtasan.

At ito ang magandang balita para sa atin. Ang Diyos ang may akda ng lahat. Ang Diyos mismo ang gagawa ng isang bahay para kay David at sa kanyang mga supling. Ang Diyos at ang Diyos lamang ang may pagpapasya kung ano ang mahalaga para sa ating kaligtasan. “Ako ang pipili sa iyong tagapagmana, at gagawin kong matatag ang kanyang paghahari. Ako ay magiging isang ama sa kanya, at siya ay magiging isang butihing anak ko.”

Katatapos ko lang basahin ang isang bestseller – ang librong ang pamagat ay “The Narcissism Epidemic” nina Twenge at Campbell (2009). Ang buod ng aklat na ito ay simple lang. Ang buong daigdig, anila, ay nababalot ng isang epidemia ng pagkamakasarili. Ang pagkamakasarili o ang pag-iisip ng tao na siya ay higit na mahalaga, higit na magaling, at karapat-dapat paglingkuran ng buong mundo, kahit wala namang ibubuga. Ito ang nasa likod ng mga batang hindi makatanggap ng sagot na “hindi.” Ito rin ang dahilan kung bakit malaking pera ang ginagastos sa plastic surgery, sa pagpapaputi ng balat, sa pagpapatangos ng ilong. Ito rin ang nasa likod ng mga kabataang handang pumatay kapag hindi napagbigyan sa gusto nila. Ilang mga kabataan na ang narinig nating pumatay sa sariling magulang sapagka’t hindi sila napagbigyan, o mga batang sinasaktan ang kapwa mag-aaral sapagka’t hindi nila nakursunadahan.

May kaunting bahid ng narsisismo sa pasya ni David. Ako ang magpapagawa. Ako ang magpapasya. At kagya’t inilagay ng Diyos si David sa kanyang karampatang puesto. Hindi ikaw, David, kundi ako. Ako mismo ang magtatayo ng isang tahanan para sa iyo. Ako ang pipili at tatawag, at ako ang magsisikap upang mapanuto ang kaharian niya.

Sa hinaba-haba ng mga taong pinagdaanan ko sa paghuhubog ng kabataan, marami na akong natutunan. At ako ay sang-ayon kina Twenge at Campbell, sa kanilang pagsasabing ang pagdami ng mga narsisista sa mundong ito ay patuloy na dumadami, tulad ng pagdami ng mga batang hindi mapakali sa isang lugar, at walang kapapaguran maghapon … mga batang hindi makapokus sa anumang paksa o gawain, at laging alumpihit sa pagkakaupo (ADHD). Sa kasawiang-palad, ayon sa mga sikologo at mananaliksik, isang katlo ng lahat ng mga pari, madre, guro, politico at lahat ng mga “naglilingkod sa kapwa” ay pawang mga narsisista – makasarili, puno ng sarili, bilib sa sarili, at sobra ang pagpapahalaga sa kanilang sarili, sa kanilang kakayahan at kagalingang wala namang batayan sa totoo.

Isa sa mga makatotohanang salmo ay salungat sa saloobing ito. Ayon sa salmong ito, tanging sa Diyos lamang dapat nakalaan ang papuri at pasasalamat, tulad ng isinagot natin pagkatapos ng unang pagbasa: “Aawit ako ng papuri sa Iyong kagandahang-loob, O Diyos, magpakailanman.”

Hindi tayo, David. Hindi tayo ang nagpapaikot sa mundo. Hindi tayo, mga politico at mga namumuno sa simbahan at lahat ng makapangyarihang kapantay sa luwalhati ng mga mamamatay-tao sa Maguindanao at sa iba pang lugar … hindi tayo ang nagpapasya kung sino ang dapat mabuhay at mamatay.

Tanging sa Diyos lamang ang ating pananalig. Tanging Siya lamang ang makapaghahari at makapangyayari. Purihin nawa ang kanyang ngalan magpakailanman.