frchito

Archive for Disyembre 17th, 2008|Daily archive page

TAG-ANI SA TAG-TUYOT

In Adviento, Homily in Tagalog, Pagninilay sa Ebanghelyo, Samson, San Juan Bautista, Simbang Gabi, Taon B on Disyembre 17, 2008 at 14:11

life-and-death-of-treeIka-apat na Araw ng Simbang Gabi
Diciembre 19, 2008

Mga Pagbasa: Hukom 13:2-7. 24-25 / Lk 5:1-25

Puno ang Banal na Kasulatan ng mga kabalintunaan, mga pangyayaring tila magkasalungat, magkahadlang, magkasangga. Parang bato-balani na may dalawang dulo na magkasalungat. Pero walang bato-balani na iisa ang dulo. Lahat ng bato-balani ay may south pole at north pole, at ang dalawang magkasalungat ay kumakatawan sa iisang katotohanan.

Ang kakayahang mamuhay sa gitna ng ganitong kabalintunaan ay isang tanda ng malalim na pananampalataya – ang kakayahang tumunghay sa mga pangyayari at ang kakayahan ring makita ang kaganapan, ang kabuuuan, ang kaisahan sa kabila ng tila magkasalungat na bagay.

Dalawang kabalintunaan ang binabanggit ng dalawang pagbasa. Ang una ay may kinalaman kay Samson, na isinilang sa katandaan at kabaogan ng asawa ni Manoah. Ang pagsilang ni Samson, ayon sa salaysay, ay naganap dahil sa tahasang paggawa at panghihimasok, alalaumbaga, ng Diyos sa buhay ng babaeng tigang ang sinapupunan ng napakaraming taon.

Ang katumbas nito ay nasa ebanghelyo ni Lukas. Paralelismo ang tawag dito ng mga dalubhasa sa Biblia. Parang dalawang pisngi ng mangga, ika nga, parang dalawang palad na magkadaop ang dalawang salaysay na ito. At ang paralelismo ay naganap sapagka’t ang anak na iniluwal ni Elisabet ay iniluwal din sa kabila ng katotohanang tigan rin ang kanyang sinapupunan at matanda na si Zacarias.

Maari nating pamagatan ang ating salaysay ng pananampalataya ngayon sa ika-apat na araw ng nobena ng Pasko ng ganito: TAG-ANI SA TAG-TUYOT. Masaganang ani ang bunga ng tag-tuyot sa buhay ni Manoah at ni Zacarias. Tigang man at walang pangako ang kanilang sinapupunan ay naganap ayon sa wika ng Panginoon, na dumating sa dalawa sa pamamagitan ng anghel.

Nguni’t ito ay hindi lamang storya ng dalawang magkasanggang buhay nina Manoah at Zacarias. Hindi ito ika nga “back to back” lamang. Hindi ito isang talikuran at baligtarang salaysay na pinapag-tatagni-tagni lamang natin. Ang parelelismong ito ay tumutuon sa higit pang pangyayari na humihigit pa sa dalawang magkasanggang salaysay na ito.

Ito ang dakilang salaysay ng pagkakatawang-tao ng bugtong na Anak ng Diyos. Sa araw na ito, inihahanda ng dalawang pagbasa ang dakilang hiwaga na ating pagninilayan sa kapaskuhan. Sa pamamagitan ng kwento ni Samson at ni Juan Bautista ay unti-unting lumalapat sa ating guni-guni at kamalayan ang dakilang kakayahan ng Diyos na magsulat ng deretso kahit sa pamamagitan ng mga balikong linya. Ito ang kakayahan ng Maykapal upang papagbungahin at payabungin maging ang mga ilang na tigang at tuyot sa pagmumulan ng buhay. Ito ang hiwaga ng ating Diyos na makapangyayari sa lahat, at makapagdudulot ng buhay kahit mula sa kamatayan, Siya na lumikha ng langit at lupa mula sa kawalan.

Tigang at tuyot ang lupang ating nilalakaran – sa maraming iba-ibang dahilan. Tigang ang ating bayan sa mga bayani. Iyan ang dahilan kung bakit kiliting-kiliti ang lahat ng Pinoy sa pagwawagi ni Manny Pacquiao. Iyan rin ang dahilan kung bakit lahat ng nananalo sa mga timpalak sa ibang bansa, lalu na sa America, ay inaangkin natin at pilit na ginagawang Pinoy na Pinoy. Iyan rin ang dahilan kung bakit itinatanghal natin ang mga OFW bilang mga bagong bayani. Wala tayong mapili sa bayan natin. Salat na salat ang lipunan natin sa bayani, sa mga taong titingalain natin at tutularan.

Totoo nga ba ito? At ito ba ay may kinalaman sa ating mga pagbasa sa araw na ito at sa pagdiriwang natin sa gabing ito?

Nais kong isipin na malaki at marami ang kaugnayan nito sa buhay natin. Una, ang Diyos ay Diyos ng buhay, at hindi kamatayan. Ang Diyos ay nagtataguyod sa buhay at siyang nangangalaga sa buhay. Ang pagsilang ni Samson at ni Juan Bautista ay patunay na Siya ay may kakayahang magdulot ng buhay sa kabila ng tila malinaw na tanda ng kamatayan. Ang Diyos ay siyang nagpapasibol at nagpapausbong sa panibagong buhay. Di ba’t ito ang pinag-usapan natin kahapon? … na ang Diyos na mismo ang magpapausbong sa isang sibol sa angkan ni Judah? Di ba’t itong sibol na ito ay nagtamo ng katuparan sa pagsilang ni Kristong mula sa angkan ni David?

Malimit nating marinig ngayon sa panahon ng tag-hirap … may pera sa basura. Tumpak! Ilang milyon ang kinikita ng mga tiwaling mayor at mga opisyal sa pamamagitan lamang ng basura. Nguni’t higit pa rito ay may katotohanang ang Diyos ay may kakayahang magtaguyod ng buhay sa kabila ng tag-tuyot.

Masaganang ani ang naghihintay sa atin. Sa panulat ni Pablo sa mga Filipos, ginamit niya ang salitang “unang ani” na may kinalaman kay Jesus. Si Jesus, aniya, ang unang ani ng santinakpan, ang unang silang mula sa kamatayan, ang kasukdulan ng kung ano ang tadhanang nakalaan para sa mga nilalang ng Diyos ayon sa kanyang wangis.

Ang Pasko ay isang mahabang salaysay na may kinalaman, hindi lamang sa isang sanggol na isinilang sa sabsaban. Ito ay isang “metanarrative” o mahabang makahulugang salaysay na umiikot sa katotohanang ipinipinta ng dalawang pagbasa … na ang Diyos ay Diyos na nakapag-dudulot ng buhay sa kabila ng tila kawalang buhay sa ating kapaligiran. Si Samson, si Juan Bautista, si Jesus – ang “panganay” kumbaga, ang unang silang sa ating lahat – silang lahat ay pangako at katuparan na ang Diyos ay may kakayahan at pakay na maghatid ng buhay – buhay na walang hanggan, buhay na ganap.

At itong lahat ng ito ay naganap sa gitna ng kasalatan, ng kawalan, ng kahinaan. Ito ang mahabang salaysay ng Paskong pinaghahandaan natin. Sa huling turing, ang salaysay na ito ay walang iba kundi ang pamagat ng ating munting telenobela sa araw na ito … Tag-ani sa tag-tuyot … sapagka’t ang Diyos ay Diyos na buhay, at Diyos ng buhay.

PANGAKONG UMUSBONG AT YUMABONG

In Adviento, Homily in Tagalog, Propeta Isaias, Taon B on Disyembre 17, 2008 at 12:04

rubus_fruticosus_4Ika-tatlong Araw ng Simbang Gabi
Diciembre 18, 2008

Mga Pagbasa: Jeremias 23:5-8 / Mt 1:18-25

Sa ikatlong araw ng nobena natin, katapatan pa rin ng Diyos ang ating usapin. Ngayon naman ay halaw kay Jeremias ang hulang nagpapadama sa atin sa pag-ibig at katapatan ng Panginoon. Kahapon, sapin-sapin ang pinag-usapan natin. Sapin-sapin at salin-salin ang mga angkan na pinagmulan ni Jesus. Nguni’t bagama’t sapin-sapin at salin-salin, hindi ito bitin sa kadahilanang ang mga pangakong binanggit sa Lumang Tipan ay pawang nagkatotoo sa pagsilang ng Mananakop na sinasaad sa Bagong Tipan.

Kapag nagmahal ang Diyos, ito ay walang patid, walang lagot … susun-suson, dugtong-dugtong, tuluy-tuloy – tulad ng mga salinlahing inilista ni Mateo kahapon. Tatlong patong na tig lalabing-apat na salinlahi ang pinagtiyagaang ilista ni Mateo, matunton lamang natin na ang angkan ni Jesus ay nag-uugat sa mula’t mula pa na pinaboran at kinasihan – at pinangakuan ng Diyos.

Sa araw na ito, hindi na tayo maglalaway sa sapin-sapin, kumbaga. Araw naman ito ng labong – ng usbong na magiging simulain ng katuparan ng pangako ng Diyos. “Darating ang araw na ako ay gagawa ng isang makatarungang usbong para sa angkan ni David.”

Sa ating mga Pinoy, lalu na para sa mga nakatatanda, ang labong ay masarap gulayin. Ang labong ay usbong ng kawayan na malambot pa, malasa, at sa pagkamura ay kinakain na. Ang labong ay magandang larawan ng isang pangako. Ang katuparan ay napapaloob na sa pangako. Ang labong ay tumuturo sa matipunong kawayan paglaki. Pero ang labong bagama’t larawan ng matayog na kawayan, ay hindi lang basta larawan. Ito ay katuparan na ng kanyang inilalarawan. Pahimakas ang labong na hindi lang pahimakas sapagkat maari nang pakinabangan. Kung kaya’t ito ay kinakain na sa kanyang pagkamura.

Larawan ito samakatuwid ng pag-asa – pag-asang nakatuon sa hinaharap subali’t pag-asang inaani at pinakikinabangan na ngayon, hindi lang bukas.

Ito ang katotohanan tungkol sa ating pananampalataya. Ito ay parang usbong na yumayabong, nguni’t isang usbong na ang itinuturong katotohanan ay isa nang katotohanang pinakikinabangan. Parang labong … pangako at katuparan … baligtaran. “Maghahari ang katarungan sa kanyang panahon, at kaganapan ng kapayapaan magpakailanman.” Ito ang tugon natin sa unang pagbasa. Ito ay nakatuon sa panghinaharap ngunit nakalaan para sa atin dito at ngayon din.

Mura pa ang ating pananampalataya. Kahit mahigit na apat na daang taon tayo napasa ilalim sa mga Kastila at sa pagtuturong Kristiyano, mura at bata pa ang kakayahan nating isabuhay ang pananampalataya. Parang usbong … parang labong na madaling bunutin, madaling puksain.

Pero nakakita na ba kayo ng labong? Bunutin mo ang isa, at bukas at makalawa ay parang walang nangyari. May uusbong muli at may darating na bagong pangako ng panibagong buhay. Tulad natin bilang Pinoy. Sa pagkahaba-haba man daw ng prusisyon, ay sa simbahan pa rin ang tuloy.

Libo-libo ang nagsisimba sa Simbang Gabi. Marami ay mga OFW na nagbabakasyon. Marami ay mga kabataang medyo nanlamig sa Diyos, at matagal nawala sa Simbahan. Marami ay sabihin na natin na hindi tapat sa Lingguhang pagsisimba. Pero sa Simbang Gabi, apaw at awas ang mga simbahan saanman. Para silang mga labong na binunot, pinuksa, o tinanggal, subali’t ngayon ay patuloy pa ring umuusbong.

May pag-asa pa tayo mga kapatid!

Nakatutuwang marinig na maraming komentarista sa radyo na hindi mo inaakalang nagsisimba at ay nagkukuwento kung minsan tungkol sa kanilang pagsisimbang-gabi. Nakatutuwang makita ang mga kabataang matamang nakikinig sa homiliya sa mga araw na ito, bagama’t mayroon ding mga ganap na kawayan na mahirap nang mahutok … sanay na sa kanilang kawalang pansin sa Diyos at sa mga bagay na banal.

Ang pag-asa natin ay hindi lamang isang guni-guni. Si Jesus na bunga at usbong na galing sa angkan ni David, ayon sa salaysay ngayon ni Mateo, ay tunay na yumabong at lumago at nakisalamuha sa atin. Naging tao siya tulad natin, isinilang ng Birheng Maria. Ito ay bahagi ng kasaysayan ng sangkatauhan. Hindi lamang nobela ang ebanghelyo. Ito ay kasaysayan at kahulugan ng kasaysayan.

Sa ikatlong araw na ito, tinunton ng mga pagbasa ang pangako at katuparan. Mula kay Jeremias na nagwika tungkol sa angkan ni Juda, na siyang narinig nating pinangakuan ni Jacob sa unang pagbasa kahapon, ay umusbong ang Mesiyas. Ang katuparan ay naganap sa pagsilang ni Jesus, sa pamamagitan ni Joseng anak rin ni David.

Mura man at bata man ang pananampalataya ng marami, hindi ito tanda ng kawalang pag-asa. Ito ay larawan ng maka-kristiyanong pag-asa. Ang pag-asa natin ay may pangalan, may kasaysayan, may laman at buto noong isilang. Ang pangalan niya ay Jesus, na tinawag na Principe ng kapayapaan, at Panginoong makatarungan.

Hindi ako nagsasawang ulitin ito. Suson-suson at sapin-sapin ang mga suliranin natin. Marami tayong hinaharap na pagsubok. Nguni’t ang tumutunghay sa kasaysayang puno ng pangako at katuparan, ang kasaysayan natin bilang tagasunod ni Kristo, na siyang puno at dulo ng kasaysayan, ay parang labong. Pangako at katuparan. Ang pag-asa natin ay parang labong. Bagama’t usbong lamang ay larawan na ng pagyabong. Ang kanyang pangako ay katuparan na. Mura at bata pa, pero pinakikinabangan na … tulad ng ating pananampalataya kay Kristo.

Darating siya … Dumarating pa siya … at muli siyang darating. May hihigit pa kaya dito? Siya ang tanging ipinangako na uusbong pa at yayabong pa tungo sa kaganapang ating lahat inaasam at hinihintay.